Disclaimer: I do not own Twilight. It belongs to the most wonderful woman in the world SM.

Boek/film; Twilight

Rated; M

Categorie; Drama/Romance

Karakters; Edward en Bella

Beschrijving; Edward is dé playboy van Forks. Wanneer Bella naar Forks verhuist, is Edward nog niet geintereseerd. Als hij een deal maakt met Emmet en Jasper probeert hij Bella's hart te veroveren. Heeft hij genoeg aan zijn charmes, ondanks alle verhalen? En hoe verder hun liefde gaan, hoe meer Bella verstrikt raakt in geheimen, liefde, woede, angst en pijn. Can they survive the rain? ALL HUMAN


BPOV.

Mijn naam is Isabella Marie Swan, maar omdat dat een hele mondvol is en vooral omdat mijn ouders mij deze naam hebben geven, heb ik liever gewoon dat je Bella zegt.

Mijn ouders hebben gewoon van de overhitte Phoenix en hebben van de hak op de tak besloten om naar de ienieminie, regenachtige, verschrikkelijke Forks te verhuizen. Het was weer een van de plotselinge beslissing van mijn moeder, die om de week een nieuwe hobby had, en Charlie zou haar nog naar de noordpool volgen, dus ik had niet veel keus. Ik kwam terug van school en ik had mijn rugtas nog niet op de grond gezet of mijn meoder kwam al aangehuppeld met een bigsmile op haar gezicht om even te melden dat we gingen verhuizen. Dus binnen één week moest ik mijn koffers hebben gepakt, moest het huis leeg zijn en moest ik hier op het vliegveld staan- waar ik me op dit moment begeef.

Ik hield erg van de zon, hoewel het mijn huid niet kleurde- want ik ben namelijk witter dan wit-, hield ik er toch van. Mijn ouders zijn Charlie en Renee Swan. Ze zijn al op erg jonge leeftijd getrouwd- toen ze nog op de middelbare school zaten en algauw merkte ze dat ze zwanger was- van mij. Mijn moeder is lerares in Geschiedenis en mijn vader is politieagent. Ik was vroeger altijd erg ongerust als hij weg moest omdat hij een melding kreeg, maar nu wist ik wel beter. Juist omdat we naar Forks verhuizen hoefde ik me daar in ieder geval geen zorgen over te maken, omdat ik wist dat er geen moordenaars, dieven, verkrachters enzovoorts rondliepen in dat kleine stadje.

Wij hebben nooit erg veel geld gehad, iets waar ik nooit echt een probleem mee heb gehad. Het was jammer, want ik kon nooit geen leuke dingen doen zoals naar de bioscoop gaan of een keertje naar de discotheek gaan. Maar ook al zouden wij daar wel het geld voor hebben, had het toch niet veel uitgemaakt want ik had geen vriendinnen om mee naar toe te gaan. Ik werd altijd aangezien als de freak, iemand die er niet bijhoorde. Meisjes roddelde over me en jongens keken niet eens naar me om, maar dat maakte me niks uit, want ik vond het fijn in mijn eigen wereld. Als de mensen weer vervelend tegen me deden trok ik mijn schild op en verdween ik gewoon het liefst naar de achtergrond waar niemand me kon zien en daar voelde ik het veiligst. Daar had ik het minste kans om pijn gedaan te worden. Het pesten werd vaak ook aangemoedigd door een meisje Chanel, die maar al te goed bekend stond als de cheerleader en populairste en knapste meisje van de school. Ze was mooi, zelf ik kon dat niet ontkennen, maar haar innerlijk maakte haar ontzettend lelijk. Zij was ook altijd degene die het hardste lachte als ik weer eens niet normaal door een gang kon lopen zonder over mijn eigen voeten te vallen.

Mijn vader was er bijna honderd procent van overtuigd dat we daar in Forks een nieuwe, betere start konden maken- iets waar ik totaal geen hoop in had.

Nog maar een paar uur en dan zou ik in mijn, pardon- onze, nieuwe huis zitten met voortaan alleen maar regen, regen en nog eens regen en die gedachten lieten mijn ogen opwellen met tranen.

Mijn moeder zag dat. ''Het komt allemaal goed, liefje. We gaan een mooie toekomst tegemoet. Jij gaat nieuwe vrienden maken en zolang we bij elkaar zijn komt alles goed,'' zei ze op haar opgewonde toon.

''Natuurlijk, mama'' zei ik zuchtend terwijl ik mijn ogen afwende. Snapte ze dan niet dat dit helemaal niet goed zou komen? Ik zou weer de freak zijn, de achterlijke persoon die even denkt dat ze het kan maken in een klein stadje.

Ze zag de trieste blik in mijn ogen niet omdat ze zo opgewonden en blij was over de verhuizing. Ze sloeg haar armen om me heen en gaf me een knuffel. Daarna hield ze me op armlengte, bekeek me trots terwijl ik nog steeds naar beneden keek.

''Waarom koop jij niet iets lekkers in het restaurantje hiernaast, terwijl je vader en ik onze koffers gaan ophalen. Dan komen we je hier over een kwartier halen, goed lieverd?'' vroeg ze opgewonden terwijl ze me wat geld aangaf.

Ik zuchte en knikte en pakte ondertussen het geld aan. Ik liep naar het restaurant, keek even wat ik wilde en kocht uiteindelijk een appelflap van 4 euro. Ik zuchte, alles op het vliegveld is belachelijk duur Ik draaide me om en daar tussen de druk bevolkte restaurant zag ik één leeg tafeltje staan en liep er snel naar toe en ging zitten voordat iemand anders er kon gaan zitten. Ik haalde mijn rugtas van mijn schouders af en legde het naast mij op de grond terwijl ik mijn appelflap op het tafeltje legde. Ik had eigenlijk helemaal geen eetlust maar begon toch langzamerhand aan mijn appelflap te knabbelen.

''Daar wou ik eigenlijk gaan zitten,'' hoorde ik een meisje zeggen. Haar stem was hoog, maar klonk als belletjes in de wind. Ik keek op en zag een klein tenger meisje met zwart piekerig haar op nog geen meter afstand staan. Ze kon onmogelijk groter zijn dan 1 meter 55, maar de hakken die ze eronderaan droeg leken haar iets groter lijken. Toen ik weer naar haar gezicht keek keek ze me met haar grote ogen aan.

Ik bloosde, dit begon erg goed. ''Sorry, maar ik was er net iets eerder'' piepte ik. Het meisje keek rond, keek toen weer terug naar mij met haar grote ogen en ging toen naast mij aan hetzelfde tafeltje zitten.

Ze glimlachte breed. ''Hallo, ik ben Alice. Wat doe je hier eigenlijk alleen''? vroeg ze op een net iets te vrolijke toon. Haar wenkbrauwen fronste toen ze zag dat ik niemand bij me had, terwijl ze om zich heen keek. Ik merkte zelf ook op dat ze alleen was.

''Dat kan ik ook aan jou vragen?'' Ik was totaal niet in de stemming om vrolijk tegen iemand te doen die ik toch nooit meer zou zien. Ze leek helaas mijn niet goed gehumeurde stemming in de gaten te hebben en ging gewoon door, haar stem vrolijk en enthousiast.

''We komen net van vakantie en mijn ouders en broer moesten even naar de WC en ik moest een tafeltje bezet houden. Ik sta hier al een paar minuten en toen kwam er net een tafeltje vrij en toen pikte jij hem in,'' grinnikte ze vriendelijk. Ze lachte haar perfecte witte tanden bloot.

Het was moeilijk om niet aardig tegen haar te doen, ze bracht haar vrolijke stemming over naar je eigen stemming. ''Sorry,'' zei ik beschuldigend en glimlachte verlegen terug.

''Geen zorgen, maak je niet druk. Maar ga je me nog vertellen waarom je hier alleen zit en wat je hier doet? Want eerlijk gezegd heb ik je hier nog nooit gezien.'' Ze fronste haar perfecte wenkbrauwen. Ze bedoelde het niet onaardig, ze was eerlijk geïntereseerd.

''Mijn ouders zijn wat dingen regelen voor ons nieuwe huis. We gaan hier naar toe verhuizen,'' zuchtte ik. Ik schrok me dood toen Alice in een keer begon te gillen.

''OOOOOOOOH WAT LEUK! Het lijkt me éeeeenig om vriendinnen met je te worden. Ik zal er voor zorgen dat je het hier niet verschrikkelijk vind, we gaan shoppen en slaapparty's houden. We gaan naar de bioscoop en naar het strand. We gaan naar leuke jongens kijken. We gaan elkaar onze diepste geheimen vertellen en worden beste vriendinnen! Ooh het gaat zo leuk worden samen, vertrouw me! Ik weet nou al dat het super leuk gaat worden!'' Ze zat op en neer te huppelen op haar stoel met de grootste grijns op haar gezicht die ik ooit bij iemand heb gezien.

Ik begon te lachen. Het was moeilijk om Alice niet aardig te vinden- hoewel haar enthousiasme me een klein beetje bang maakte. Ik moest eerlijk gezegd wel nieuwe kleren hebben omdat al mijn kleren van Phoenix niet warm genoeg waren voor Forks, en het zou fijn zijn om een keer met iemand anders te kunnen gaan dan mijn moeder, maar ik moest toegeven dat ik er nerveus van werd. Al die dingen die ze net opnoemde- dat had ik nog nooit gehad omdat ik nooit werd uitgenodigd, dus ik wist niks van slaapfeestjes en elkaar diepe geheimen vertellen en ik wist niet of dat ze me misschien in de maling nam, het zal niet de eerste keer zijn dat zoiets mij overkwam.

Ik zag nou ook al dat de kleinste dingen deze kleine zwartharige Alice blij maakte.. daar kon ik misschien wel mee leven.

''Dankje, ik kijk er ook naar uit.'' Ik glimlachte een klein beetje gedwongen terug.

''ALICE?'' Er kwam een bulderende stem over het hele restaurant heen, en iedereen draaide zijn hoofd om zoekend waar die stem vandaan kwam- inclusief mijzelf.

''HIER!'' riep ze terug, ging staan en begon te zwaaien naar een breedgespierde man. Hij zou haar niet gezien hebben omdat ze zo klein is en boven niemand uitkwam ware het niet dat hij het tegenovergestelde is. Hij kwam boven iedereen uit. Hij grijnsde en kwam onze kant op.

''Hèhè, we hebben je overal gezocht, kleintje. We hadden toch bij het restaurant hiernaast afgesproken?'' Zijn stem paste helemaal niet bij zijn postuur- want het leek erg kinderlijk en een klein beetje hyper erdoorheen, maar zijn ogen stonden helder.

''Ja maar daar was geen plek vrij, en hier wel en toen raakte in aan de praat met...-Wacht, wat is je naam eigenlijk?'' Ze keek me weer met haar grote ogen aan en ik bloosde en mompelde mijn naam. ''Met Bélla en was de tijd vergeten'' Ze haalde haar schouders op.

Hij keek van zijn zusje naar mij, van top tot teen.

''Het is onbeleefd om te staren, dat weet je,'' zei Alice die hoofdschuddend begon te lachen.

Hij grijnsde. ''Ik ben Emmet'' en hij stak zijn grote gespierde hand uit. Ik schudde zijn hand, en begon bijna 'au te roepen van zijn sterke greep. Ik bloosde.

''Bella. Leuk je te ontmoeten, Emmet,'' fluisterde ik zachtjes.

Hij knikte. ''Kom Alice we moeten gaan, Edward staat ons op te wachten, en je weet hoe erg hij het vind om te moeten wachten.'' Zijn plotselinge lach bulderde over de hele kamer en liet me opspringen van schrik.

''Okay, ik kom, ik kom.'' En ze stond op. ''Het was leuk je gezien te hebben Bella, en ik zie je hopelijk snel en dan gaan we shoppen!'' Ze griste een pen uit haar tas en krabbelde haar telefoonnummer op een servetje. Ze knipoogde, grijnsde en gaf me het servetje. ''Bel maar als je kan, doeg!'' Ze danste weg. Ze zag er nog kleiner uit dan dat ze was naast haar grote gespierde broer. Ze sloeg haar arm in de van Emmet.

Ik begon te giechelen.

''Wat is er zo grappig, Isabella''? Kwam mijn moeders stem van achter mij. Ik schrok en stopte gelijk met lachen. Ze mochten niet denken dat ik het hier nu al naar mijn zin had- wat absoluut niet waar was.

Ik schudde mijn hoofd en knipperde met mijn ogen. ''Niks. Zijn jullie klaar?''

Mijn vader knikte. ''Alles is geregeld. Het is tijd om te gaan'' zei mijn vader. Ik pakte mijn rugzak weer en zette het op mijn rug. Ik gooide de restjes van mijn appelflap in de prullenbak Mijn vader sloeg zijn arm om mijn moeders schouders en ik sjokte achter hun aan naar de auto. Het was een kwartier rijden naar ons nieuwe huis- het werd nu echt duidelijk hoe klein deze stad was. Mijn vader deed de deur van het slot en ik liep regelrecht naar mijn nieuwe slaapkamer en plofte op bed zonder eerst de moeite te nemen om mijn spullen uit te pakken of om het huis te bekijken.

Ik gooide mijn kussen over mijn hoofd en langzaam druppelde de tranen uit mijn ogen. Morgen zou ik voor het eerst naar school gaan, en dan zou het begin van mijn nachtmerrie beginnen.

Na een hoop tranen om morgen viel ik eindelijk uitgeput in slaap.


A/N Het eerste hoofdstuk van Complicated love. Geef me een minuutje van je dierbare tijd om te laten weten wat jullie van het eerste hoofstuk vinden?

liefs

anoek013