In de zomer na de oorlog, die de orde heeft gewonnen, nemen zij Draco Malfidus op aan het Grimboudplein. Zijn vader is naar Azkaban gegaan en Draco zelf wordt gezocht door de voortvluchtige dooddoeners. Harry, Ron en Hermelien maken zich klaar voor hun laatste jaar aan Zweinstein. Hermelien is de enige die Draco eventueel wel wil vergeven. Wat zal er gebeuren?
Disclaimer: Harry Potter is (helaas) niet van mij, maar van J.K. Rowling!
Hoofdstuk I – De terugkeer
It's just me, myself and I,
Solo ride untill I die,
'Cause I got me for life.
I don't need a hand to hold,
even when the night is cold,
I got that fire in my soul.
(me, myself & I –G-Eazy, Bebe Rexha)
Het was meer dan een gewone ochtend aan het Grimboudplein 12. Hermelien keek haar nieuwe uil Sinister na, welke ze erop uit gestuurd had met de drie inschrijvingsbrieven voor het zevende jaar aan Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus. Drie dagen geleden hadden Harry, Ron en zij een oproep ontvangen van professor Minerva Anderling, waarin stond dat alle studenten die in het jaar van de Slag om Zweinstein in het zevende jaar zaten óf ondergedoken hebben gezeten, dit jaar alsnog mochten komen voor het voltooien van de opleiding.
Ondanks het feit dat ze dit de hele zomer al wisten, hadden Harry en Ron tot grote ergernis van Hermelien nog drie volle dagen nodig gehad om te beslissen of ze wel terug naar school wilden. Ze hadden beiden een baan aangeboden gekregen op het nieuwe ministerie van toverkunst, als schouwer. Natuurlijk had Romeo Wolkenveld dit voor ze geregeld. Hermelien had ze de hele zomer gepusht om hun opleiding af te maken, wat ze samen ook meegemaakt hadden en hoe verleidelijk het aanbod ook was. Uiteindelijk was een flinke uitbrander van Molly Wemel, al had ze in eigen woorden niks te zeggen over Harry, alles wat de jongens nodig hadden om schoorvoetend het inschrijfformulier in te vullen.
Zodra Sinister uit het zicht verdween draaide Hermelien zich om en liep ze naar de keuken, waar een geïrriteerde Ginny bezig was met het vullen van een dienblad. 'Ik snap niet waarom ik steeds eten naar hém moet brengen!' Hermelien keek haar berispend aan. 'Gin, hij zegt toch nooit wat, wat is-' 'Hij kan toch zelf van zijn kamer af komen? Lien, ik wordt er gek van. Hij is een dooddoener, hij heeft Perkamentus verraden! Het maakt mij niks uit dat hij nu gehaat wordt door al zijn stomme dooddoenervriendjes. Hij verdient het…' Met een klap zette ze een kop thee op een schoteltje, dat uit elkaar spatte. 'Reparo. Laat mij maar Ginny, wees niet zo hard voor hem. Hij heeft ook veel meegemaakt en ik heb hem de hele zomer niet gezien.' Hermelien pakte het dienblad uit Ginny's handen en liep de krakerige trappen weer op.
Sinds Draco Malfidus aan het Grimboudplein was opgenomen, hing er een gespannen sfeer. Na de oorlog werd Lucius opgepakt en Draco had in paniek hulp gezocht bij Severus Sneep, die de slangenbeet van Nagini wonder boven wonder overleefd had. Sneep was door Romeo vrijgesproken van zijn oorlogsdaden en hij werd aangesteld als schoolhoofd van Zweinstein, en hij zorgde er bovendien voor dat Draco kon onderduiken bij de orde. Iets waar iedereen tegen was.
De eerste dag heeft hij iedereen persoonlijk zijn, niet al te gemeende, excuses aangeboden. De rest van de zomer heeft hij doorgebracht op zijn kamer in het huis. Hermelien had hem een paar keer een dienblad eten gebracht, maar hij zei nooit wat tegen haar. Stiekem was ze daar blij mee, zo kon ze een confrontatie uit de weg gaan.
Ze klopte vastberaden op de deur en gooide hem open. Zoals ze al verwacht had, zat Malfidus op zijn bed met een boek in zijn handen. Zijn blonde haar was warrig en zijn blouse was maar tot de helft dichtgeknoopt, zodat ze een deel van zijn gespierde, ontblote borst kon zien. Tot haar grote schrik had hij slechts een boxer aan. Hij keek ongeïnteresseerd op en bestudeerde haar onbeschaamd. Ongemakkelijk trok ze haar rokje recht en schraapte ze haar keel. Waarom kon hij zich niet gewoon normaal aankleden? 'Ik heb je lunch. Als je wilt kun je vanavond mee eten, maar anders komt iemand wel weer wat brengen.' Elke keer weer deed ze dat voorstel, maar nog nooit was hij erop ingegaan. Liever wilde ze ook niet dat hij naar beneden kwam. Ze was niet bang voor hem, integendeel, ze verachtte hem van binnen. Alle pesterijen van afgelopen zes jaar kon ze hem gewoon niet vergeven. 'Nou, eh, eet smakelijk. Dan ga ik maar weer.' Terwijl ze zich snel omdraaide en haar hand op de klink van de deur legde, kuchte hij zacht. 'Ga je terug?' Hermelien verstijfde, ze had hem in geen weken horen praten, of ook maar een geluidje horen maken. Langzaam draaide ze zich om en ze keek hem onderzoekend aan. 'Naar Zweinstein Griffel, bedoel ik, ga je terug?' Nog meer woorden. Ze moest zeggen dat ze onder de indruk was dat hij überhaupt nog kon praten. Zijn stem klonk zacht, zwak, zielig bijna. Het kleine vlammetje van medelijden dat zich tijdens de zomer in haar buik had gevestigd wakkerde zwakjes aan. Natuurlijk had ook hij een oproep gekregen om het laatste schooljaar af te maken. Ze hoopte dat hij niet zou gaan, vast niet toch? Onbewust dwaalde haar ogen af naar zijn open blouse, verder naar beneden.. waar was ze mee bezig?! Ze schudde haar hoofd en keek hem recht aan. 'Ja. En jij?' Malfidus keek haar minachtend aan. 'Nee, ik heb niks te zoeken op die school. Het was het lachertje van Perkamentus, ik hoef mezelf niet te bewijzen. Ik hoef niemand iets te bewijzen!' Hij was echt niks veranderd, dacht Hermelien walgend. Arrogant klein fretje was het. En ze had nog wel medelijden gehad met hem, al was het erg weinig. Ze richtte zich in haar volle lengte op en zei uit de hoogte: 'Mooi, ik denk ook niet dat iemand dat gewaardeerd had.' Resoluut draaide ze zich om en stormde de kamer uit. Wat had ze verwacht, een normale conversatie met Draco Malfidus? Ze moest wel gek zijn.
Harry en Ron zaten samen op hun slaapkamer. 'Tovenaarsschaak, natuurlijk' Dacht Hermelien, terwijl ze de deur achter zich dicht deed en plaatsnam op een grote poef naast Ron. De jongens waren de hele zomer bezig geweest met het spelen van spelletjes, uitjes maken naar de Wegisweg en zwerkballen in de achtertuin. Hermelien had niet meegewild. Soms ging Ron er alleen op uit, meestal om te daten met Belinda Broom. Iets waar zij nog steeds mee zat.
Na de oorlog waren Ron en zij een tijdje samen geweest en Hermelien had niet gelukkiger kunnen zijn dan toen. Sinds het derde jaar was ze verliefd geweest op Ron. Eindelijk had ze gekregen wat ze wilde. Alles wat ze wilde.
Belinda was op dat moment herstellende van de oorlog, waar ze ernstig gewond was geraakt.
Toen ze op een middag met Ron op de Wegisweg aan het winkelen was, kwamen ze haar tegen. Tot de ergernis van Hermelien zag ze er geweldig uit. Iets wat Ron ook niet ontgaan was. De rest van de middag was hij boterbiertjes aan het drinken met Belinda en droop Hermelien gekwetst af naar huis. Eenmaal terug, kwam hij met de mededeling dat hij niet zeker wist of hij verder wilde en dat was dat, het einde van haar droomrelatie. Slechts een week later was hij in de wolken met Belinda, wie vaak luid giechelend aanwezig was aan het Grimboudplein.
Ze hadden samen afgesproken dat het niet ongemakkelijk zou zijn en daar had Ron geen problemen mee, maar Hermelien had er nog steeds enorme moeite mee. Ron was haar grote liefde.
'Lientje? Waar zit jij met je gedachten?' De warme stem van Ron haalde haar uit haar gedachten. Afwezig lachend deed ze alsof ze zich focuste op het spelletje, wat er hard aan toe ging.
Na een tijdje stond Ron op, en kondigde aan dat hij naar beneden ging. Harry en Hermelien zwegen een tijdje in de stille kamer. 'Je ziet er weer goed uit Hermelien, deze zomer heeft je echt goed gedaan.' Ze glimlachte liefdevol tegen Harry. Ze wist dat Ginny hem had overtuigd om het te zeggen, maar dat nam niet weg dat hij het wel meende. Tijdens het vele rondreizen en vluchten was ze te dun geworden, nu zag je haar vrouwelijke vormen weer. Ginny had haar laatst een nieuwe garderobe aangemeten en daarbij had ze een manier gevonden om haar wilde, pluizige krullen in bedwang te houden. Tijd voor een verandering, had Ginny gezegd. In het begin had ze alle jurkjes en 'skinnyjeans' maar niks gevonden, maar aangezien Ginny haar oude garderobe ritueel had verbrand, op wat vesten en makkelijke broeken na, had ze weinig keuze. Als ze straks weer naar school ging, had ze gelukkig vaak haar uniform aan.
Helemaal omdat ze nog steeds hoofdmonitor van Griffoendor was zodra ze terugkeerde. Het goede voorbeeld moest ergens vandaan komen. Gelukkig hadden de hoofdmonitoren van elke afdeling hun eigen slaapkamer en gezamenlijk vertrek. Zo hoefde ze geen kamer meer te delen met Belinda Broom. Dat zou ze vreselijk gevonden hebben.
'Dankje. Weetje, Malfidus zei vandaag wat tegen me." Ze moest het er met iemand over hebben. Waarom niet met Harry? Ze kon aan zijn gezicht zien dat hij het niks vond, zoals ze al verwacht had. 'Hmm, wat moest hij van je?' Beschermend als altijd natuurlijk. 'Of ik naar school ging, zijn oude vertrouwde houding aannemend. Hij gaat niet.' Harry mompelde goedkeurend. Maar ging verder niet echt in op haar opmerking. Hij staarde peinzend voor zich uit.
Van iedereen had hij het er nog het moeilijkst mee gehad dat Malfidus in zijn huis kwam wonen. Hermelien dacht terug aan al het protest dat hij had gegeven aan Sneep. Hij had het Malfidus nooit vergeven wat er gebeurd was met Perkamentus. Desondanks had hij het uiteindelijk schoorvoetend toegelaten, want zo was hij ook wel weer. Hermelien staarde uit het raam, de uitgestorven straat in. Opeens werd de slaapkamerdeur opengegooid met een luide, schrille stem. 'Harry!' Belinda Broom stormde op Harry af en omhelsde hem stevig. Een stralende Ron kwam achter haar de kamer in en hij glimlachte schaapachtig naar Hermelien. Belinda knikte kort naar haar. Ze deed al kort sinds ze wat met Ron begonnen was, en ze nam het haar niet kwalijk. Zonder te reageren liep ze de kamer uit en deed hem dicht. Ze ademde zwaar in en uit om te voorkomen dat ze uit frustratie zou gaan huilen.
'Is Wezel weer met zijn irritante vriendinnetje?' Hermelien verstijfde. Geschrokken draaide ze zich om en stond oog in oog met Draco Malfidus. 'Vervelend hè Griffel?' Hij grijnsde bij het zien van haar ongelukkige gezicht. Woede borrelde op in haar maag. Hij genoot ervan om haar zo te zien, hoe durft hij. 'Ben je ook eens uit je kamer? Wat doe jij hier?' Bitste ze. Haar stem trilde van ingehouden woede. 'Ik ga een uil versturen.' Hij stond veel te dichtbij, er zat slechts een paar centimeter tussen hun gezichten. Hij was langer dan zij. Zijn aftershave drong haar neus binnen. 'e-een ui-uil?' stotterde ze. Al haar moed zakte haar in de schoenen toen hij haar minachtend aankeek. Wat had ze een hekel aan hem. 'Sneep moet toch weten wat mijn plannen komend jaar zijn, ik sta onder toezicht, weet je nog?' Nonchalant opende hij een raampje op de gang en gooide zijn uil uit het raam. Deze klapwiekte de schemerige avond in. 'En wat zijn die plannen, Malfidus?' Hij keek haar gemeen grijnzend aan en had zijn voet alweer op de trap staan toen hij zich omdraaide en zei: 'Ik ga weer naar school.'
...
Bedankt voor het lezen van het hoofdstuk. Dit is mijn eerste fanfiction voor Harry potter.
Ik ben al sinds mijn zesde fan en ik vind persoonlijk Hermelien en Draco een goed stel, haha :) Wat vinden jullie? Moet hij wat kouder doen, of juist wat liever tegen de anderen?
Het eerste hoofdstuk is wat kort, maar ik zal proberen mijn volgende hoofdstukken langer te maken.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden, laat het me vooral weten! (Ook als het je niet aanspreekt, ik sta overal voor open!)
Groetjes, mij
