Het eerste wat Danny opviel was dat het er verschrikkelijk stonk. Niet gewoon een beetje stonk. Maar het stonk verdomme naar rotte vis. Besprenkeld met ananas siroop. Want op dit verdomde eiland was alles bezaaid met dat gelige zoetzurige stomme fruit waar Danny alleen maar meer afkeer van kreeg, hoe langer hij op dit eiland verbleef.

'Hey… Hallo?… iemand?' Oké. Het tweede dat hem opviel was de droge mond. En het was verschrikkelijk donker. Waar de hell was hij? Zijn hoofd was leeg en troebel. Hij hoefde geen detective te zijn om te weten dat hij gedrogeerd was. En dat hij hier in deze stinkende donkere kamer heen gebracht was voor een rede.

Er klonk een krakend geluid. Gevolgd door de klotsende hartslag van de zee.

'Oh… geweldig. Wat een feest,' mopperde Danny suffig in zich zelf toen hij omhoog probeerde te komen van zijn liggende positie. Meteen werd duidelijk dat hij, godzijdank, niet vastgebonden was of dergelijke. Kreunend en steunend betaste Danny zijn broekzakken, op zoek naar zijn mobiele telefoon. Het kleine blauwe licht van zijn beeldscherm zou hem tenminste een kleine impressie kunnen geven van zijn donkere omgeving. Helaas voor Danny was zijn mobiele telefoon afgepakt. Met een diepe zucht betaste Danny zijn bonzend voorhoofd en wreef langzaam door zijn brandende ogen. Zijn handen waren nat. Net als zijn gezicht en haren.

'Vis, hout, water… oh mijn god. Ik ben op een boot.' Dat verklaarde het schommelende gevoel in zijn lijf. Althans… dat hoopte hij dan.

24 uur geleden

'Waarom dat lange gezicht, Danny?' vroeg Steve lichtelijk bezorgd terwijl ze beide door de deuropening liepen van het five-0 kantoor.

'Weet je wat, superman. Laat maar, joh.' De serieusheid in zijn stem bracht Steve tot stilstand en Danny kon niets anders doen dan terug te staren in die strakke blik. 'Danny. Wat is er? Is er weer iets tussen jou en Rachel?' Danny week zijn blik af en liep verder terwijl hij met zijn rechterhand de bezorgdheid wegwuifde.

'Pfff, kom op Steve. Er is altijd iets tussen Rachel en mij. Ik ben oké, oké? Nou… kunnen we alsjeblieft stoppen met deze therapeutische sessies van je? Waarom zijn we eigenlijk hier om half zeven in de ochtend?'

Een moment was het stil. Het leek erop of Steve aarzelde, op zijn manier-met een stalen gezicht-, voor hij op Danny's vraag antwoorde. Maar uiteindelijk gaf Steve zijn partner een schouderklop. 'Dat vertel ik je zo, Danno. Het is alleen even wachten op de rest van het team.'

'Noem me geen Danno, oké,' mopperde Danny en streek ongemakkelijk door zijn blonde haren. Dat was genoeg voor Steve om te weten dat er wel degelijk iets speelde tussen Rachel en hem. Dat ten koste ging van Grace.

'Hey brah. Hey Danny. Deze kant.' Chin kwam hem tegenmoet met een stapel dossiers en liep met hen mee naar de grote computertafel. Daar aan de tafel stond Kono al het een en ander voor te bereiden voor hun nieuwe missie. Het was duidelijk dat Steve hen eerder in had gelicht dan hem, dacht Danny.

'Hey jongens. Een klein vraagje: slapen jullie ook wel eens thuis?' Kono keek even verbaasd op vanuit het blauwe gloeiende scherm dat haar gezichtscontouren scherper maakte. Haar blik schoot van Steve naar Danny en weer terug naar Steve. Alsof ze wachtte op een verklaring van haar baas waarom Danny zo sikkeneurig was deze ochtend. Danny had de snelle blikwisseling van haar en zijn partner niet willen zien en besloot te kijken naar de beeldschermen die verschillende voorwerpen lieten zien. Natuurlijk allemaal besmeurd met bloed.

'Laat me raden. Moordzaak?' Steve grijnsde even om zijn partners stemming.

'Goede gok, Danny. Vannacht om half twee kreeg de alarmcentrale een melding van ene Hanna Kline… Kono?' Kono knikte en schoof met haar vingers een foto van een jonge vrouw op het linkse scherm boven hen. De vrouw was opmerkelijk wit voor een Hawaiiaan en had vuurrode lange haren dat Danny's aandacht trok. Om een of andere reden.

'Hanna hoorde beneden iemand rondlopen in de woonkamer en toen ze ging kijken wie het was werd ze aangevallen door een gemaskerde man.'Kono nam het gesprek over en schoof nog een foto op het linkse beeldscherm. Het was de foto van een wit uitdrukkingloos masker, besmeurd met bloed. 'Het slachtoffer was direct neergestoken en de man is er zonder buit vandoor gegaan.'

'En dit is het vreemde van de zaak. Toen de politie bij de plaats van delict kwam troffen ze de vrouw zo in de woonkamer aan.' Er kwam weer een foto in beeld. En deze foto liet het hele team sudderen.

De vrouw was in een zittende houding geforceerd met haar handen op haar schoot. In haar handen hield ze een porseleinen kop en schoteltje. Haar lichaam was schoon gemaakt en haar rode haren opgestoken met spelden en bloemen. Het enige dat aan dit plaatje ontbrak waren de ogen, tanden en oren.

'We hebben duidelijk te maken met een seriemoordenaar. We weten al dat het een man is. Er zijn modderige schoenafdrukken gevonden op het tapijt dat mogelijk wat informatie op kan leveren,' begon Chin en sloeg direct een dossier open. Tien jaar geleden zijn er drie andere slachtoffers op gelijke wijze om het leven gekomen maar het is nog niet duidelijk of het om de zelfde moordenaar gaat, of het gedaan is door een fan van zijn werk. De moord van vannacht is namelijk slordiger dan de andere drie. Modder, het achterlaten van zijn apparatuur en het masker.' Steve liep dichter naar het linker scherm en bestudeerde de klok die ergens in de achtergrond van de foto hing.

'Wacht even… Tien uur? Dat kan niet. De klok moest vast stil gestaan hebben.' Kono keek met haar baas mee en beet op haar onderlip. Haastig begon ze door haar fotobestand te zoeken en schoof andere foto's op het rechterscherm van de drie andere vrouwelijke slachtoffers.

'Goed opgevallen, baas. Alle klokken op deze foto's staan stil op 10:00 uur. Dat is vreemd.'

'Hm. Niet echt. Waarschijnlijk is het gewoon een van zijn kenmerken. Hoe dan ook heb ik Max al gebeld en hij is bezig met een onderzoek om er achter te komen of het gaat om dezelfde moordenaar of een replica ervan,' vertelde Chin. Steve knikte tevreden.

'Het lab heeft de afdruk aan de binnenkant van het masker zojuist aan ons doorgestuurd. Daaruit zijn drie mogelijke daders uit voorgekomen.' Kono schoof drie foto's op het scherm van drie gevaarlijk uitziende mannen die met de afdruk overeen kwamen. Een daarvan kwam Danny bekend voor. Maar kon hem niet direct plaatsen.

'Goed werk. Kono. Kun je deze mannen samen met Chin natrekken? En ik wil weten waar Hanna de dag voor de moord is geweest? Volgens de vorige zaken zag ik dat al deze vrouwen iets gemeen hadden in de zin van vaste klant bij een schoonheidskliniek. Ik wil weten of ze daar is geweest en of ze daar mogelijk contacten had met een van de doktoren of dergelijke.' Kono knikte naar Steve en liep de ruimte uit. Chin liep met haar mee op verzoek van Steve. Steve bleef achter met Danny.

'En wat gaan wij doen? Wacht, laat me raden. Wij gaan het veldwerk doen. Een beetje rondrijden, hier en daar wat rondvragen, hm? Heb ik het goed?' vroeg Danny kalmer dan daarvoor. Hij was kennelijk onder de indruk van het verschrikkelijk lugubere werk van deze seriemoordenaar.

'Je hebt het goed, Danno. Ik rij.'

'Noem me geen Danno.'

24 uur later

Het had even geduurd eer Danny zijn voeten onder zijn lijf had gekregen. Met wankelende passen zocht hij blindelings naar houvast in de donkere ruimte. De grond schommelde. Was het niet de misselijkheid na zijn verdoving dan was het wel het feit dat hij inderdaad op een boot zat.

Hij wist dondersgoed dat hij in gevaar was. Hij wist ook dat hij zich zorgen moest gaan maken over het feit dat hij zich niets meer kon herinneren sinds hij en Steve uit het kantoor vertrokken waren.

Zijn eerste prioriteit was nu: er achter komen waar hij was en zo snel mogelijk weg zien te komen van die vieze rottende stinklucht, voor hij opnieuw over zijn nek ging.

De vloer was glibberig en Danny begon nu schuifelende passen te nemen nu hij tenminste een deel van zijn evenwicht teruggevonden had. Met handen voor zich uit gestoken taste hij het duister af. Plotseling raakte hij iets met zijn vingertoppen. Het was een pilaar. Omwikkeld met dik touw. Een deel van een mast?

'Oh God… We zitten echt op een boot. Ulg… ik haat boten.' Even hield hij zich goed vast toen de grond ernstig heen en weer wiegde. Er werd van koers veranderd.

Het duurde even eer Danny zichzelf en zijn benen vertrouwde en zichzelf weer van de mast wegduwde. Hij was van plan om verder te zoeken naar een trap. Hij wist namelijk vrij zeker dat hij in de benedenruimte zat van een vissersschip.

AN: halloa! :P dit is mijn eerste Hawaii five-0 fanfic. Ik hoop dat het een beetje interessant is. Ik zelf vind het Danny karakter geweldig door zijn aparte manier van woordexpressie tegenover Steve en het team. En ik hoop dat die spirit er ook een beetje inzit tijdens het lezen van deze fanfic. Laat me weten wat je er van vind. In ieder geval: TBC.

X

josi