Hoofdstuk 2 Whispers
'Thomas…'a silent voice whispered. The man, who was living in his begin thirties, felt how an arm covered his neck. 'Is this terrible weather making you sad?' Two blue eyes looked at the Thomas, she; the whispering woman, saw in the window.
'No sweetheart.' Slowly the man turned his head to his wife. It really was the opposite of her thought. 'I was just thinking about how happy I am.'
Afwezig hing Mort z'n gezicht uitdrukkingloos boven zijn dampende chocolademelk. Zijn handen klemden zich stevig vast om zijn zwartbruine mok, die overigens tekenen van eigendom vertoonde. Mort stond er met watervaste stift opgekriebeld. Gaten van weggewassen zwarte inkt waren na twee jaar van afwassen al goed zichtbaar, maar daar ging het de schrijver niet om; Ondanks het feit dat er toch echt watervast op de stift had gestaan. Het was zijn officiële liefdestrofee en dat was het allerbelangrijkste.
De schrijversvingers spanden zich alsof ze de mok ditmaal wouden breken; wouden wurgen als zijn slachtoffer. Alsof ze alweer waren vergeten wat zijn ware betekenis was. Mort z'n knokkels schenen witgelig door, waarna, door het ontspannen, het bloed zijn weg weer kleur zou geven.
Een massa lucht verplaatste zich uit Mort zijn longen. Zijn doffe blik verplaatste zich naar het kopje dat hij ter voorbereiding schuin in zijn handen had liggen. 'Empty…'zuchtte de man teleurgesteld. 'Why is everything so empty when you need it? My hot chocolate, my jar of inspiration. Why is it empty, why do I need to live with this writers block? Why do I just type things on my computer, without really saying or meaning something? Why do I describe rooms, without really knowing what is happening over there? Why?!'
Boos was hij, laaiend, uiterst chagrijnig, als een tienermeisje waar alles behalve de boze buitenwereld haar tegenzat. Nee, daar zou ze nog niet mee te maken hebben, als ze überhaupt bestond. Nu bestond ze alleen als een vergelijking. Op een of andere manier wist Mort zichzelf altijd te vergelijken met objecten waar hij zijn gedrag op kon projecteren en daarna belachelijk kon maken. Hellaas hielp dit niet altijd uiterst effectief voor zijn zelfbeeld en humeur.
'Garbage!' riep de man terwijl hij zich met zo'n kracht naar achteren duwde, dat de stoel begon te twijfelen tussen het blijven staan of het zich overgeven aan de grond. Tot zijn geschrokken hart z'n opluchting koos de stoel voor de eerste optie. Al wankelend kwam hij met beide vier poten weer op de grond terecht; zoals een kat dat met zijn negen levens leek te doen.
Zijn agressief aandoende hand greep razend naar de blauwe pen die op zijn tafel lag. Geïrriteerd begon hij er een paar keer opzettelijk mee te klikken voordat hij de punt op zijn kladblok der ideeën zette. Met een des duivels of terwijl ontzettend chagrijnig humeur duwde hij de punt zo diep in het blok, dat het waarschijnlijk over 35 bladzijdes nog te zien zou zijn. Donkere ogen werden zichtbaar op het papier, waarna ze door hun eigen bestanddelen weer werden weggekrast. Mort begon ter afsluiting zijn spelling op zijn alleraardigst op het papier uit te testen: G-A-R-B-A-G-E!
Tot zijn schrik werden twee handen op zijn meeschrijvende rug gelegd en begonnen ze zijn stressvolle schouders te kneden. 'Don't worry Mort, you will find you inspiration!' verzekerde de masserende Amy, die volste vertrouwen in hem en zijn werk leek te hebben.
'I just terribly doubt it.'bromde Mort kriegelig, maar leek stiekem toch wel plezier te hebben in het losmaken van zijn spieren.
'Mort, you shouldn't worry that much!'voorzichtig legde zijn vrouw haar kinnebak op zijn schouder. 'You have had those periods before! I'm sure of the fact that every writer has them multiple times a year. You are definitely not the only one!'
'I know, I know' gromde de schrijver toegevend en keek zijn goudblonde schat aan. Voorzichtig haalde hij zijn hand door haar haardos en schoof een paar verkeerd zittende plukjes achter haar ietwat puntige oren. 'But I don't like the fact a writersblock exists.'
Beschuldigend keek Amy haar zeur aan, waarna ze haar blik naar haar buik wierp. 'What would the baby say of this terrible argument of being such a moody person?' Ze grijnsde en vervolgde haar vraag met een antwoord: 'I think he or she would have said that daddy shouldn't be that moody at all, because he has him or her and mommy.'
Voor het eerst vandaag glimlachte de schrijver. 'And the baby has right!' Snel bewoog de gelovige zijn oor naar Amy haar buik en luisterde even aandachtig. 'Thank you baby!'riep hij plotseling, alsof het geluid een één meter muur van beton moest doordringen. Voorzichtig en al schuldig glimlachend kwam zijn hoofd weer omhoog. 'I'm sorry, I just had to be sure the baby received it.' Zichzelf beschermend leunde hij naar achteren in zijn stoel, zo ver mogelijk van zijn vrouw vandaan. Althans dit wou hij laten suggereren.
De vrouw glimlachte ongelovig en stond langzaam op. Langzaam draaide ze zich om toen de keukendeur haar had genaderd: 'Another Hot Chocolat?' Glimlachend keerde ze zich weer om toen hij als een kind dat een overheerlijk snoepje mocht, heftig ja had geknikt. En daar verdween de vrouw van de chocolaterie die Mort kwijlend van verwachting achterliet.
Met uiterste voorzichtigheid raapte Mort zijn blauwe pen op, alsof hij zich schuldig voelde over het misbruik van zijn functie van daarnet. Lichtjes kraste hij zijn favoriete naam op het kladblokpapier dat nog steeds voor hem had liggen: Amy. Met lange, sierlijke letters probeerde hij de tijd te doden die hij moest verslaan voordat hij eindelijk zijn vrouw en chocolademelk zou terugkrijgen.
Uit verveling stond de bruinharige op van zijn werktafel. Met het geslof van zijn slippers als gevolg, verplaatste hij zich naar het met regendruppels versierde raam. De witgeverfde rand dat het glas in vieren deelde kleurde mooi bij het huis: zijn mooie huis in Derry. Ze mochten dan een mooi vakantiehuisje hebben aan Tashmore Lake, maar dit was echt zijn mooie huis. Niets was mooier dan dit witgeverfde huis die hij samen met zijn Amy had gekocht.
'Happy I'm not out there!' grinnikte Mort terwijl hij zijn gezicht naar beneden boog. Vanuit zijn warme positie boven de centrale verwarming zag hij hoe beneden op straat mensen met felgekleurde paraplus door de stromende regen holden. Als mieren die in paniek hun holletje leken te zoeken.
'I'm such a lucky person.' gelukzalig glimlachte de man. 'I have a lovely wife, I have a lovely home, a lovely dog and of course a good-looking car.' Met een brede glimlach keek de romanticus naar de regendruppels die zonder verklaarbare reden zijn volledige aandacht trokken. Met getale vielen ze naar beneden, om bekeken en gevreesd te worden. Doorzichtige, onzuivere H20 vallend uit de wolken die ze eerder uit de zee hadden gezogen. 'I'm just like Thomas Andellock…'zuchtte Mort terwijl hij het intro van zijn rode-draad-missende verhaal in zijn hoofd herhaalde. Eenmaal realiserend wat hij zojuist had gezegd schrok hij op van zijn comfortabele houding op de met kussens versierde vensterbank. 'Ah, just some ordinary thought. of course I'm happy! Every man would be when he knows his wife is pregnant of a baby!'
Weer keek Morton lachend om andermans lasten naar de beregende straat. 'Poor ants.' Ginnegappend keek de grappenmaker om en zag hoe Chico hem met smekende puppyogen aankeek. Naar het Hondentoilet A.U.B.! Hierbij verging de lach van de schrijver al snel; nu zou hijzelf het slachtoffer worden van de stortvloed. 'You see?'verzekerde de knorrende Mort zichzelf: 'I'm nothing like him.'
Kreunend stond de dromer op uit zijn luilekkerland en baande zich een weg naar de keuken, waar hij door de heerlijke geuren weer herinnerd werd aan zijn wachtende chocolademelk 'I'm sorry Chico,' Al schouderophalend keek hij de pup teleurstellend aan: 'We have to wait.'
'Ah Mort!' verrast keek Amy op bij het verschijnen van haar man in de keuken. 'The hot chocolate is almost ready, sweetie.' Ze verplaatste zich weer naar het pannetje dat nog op het vuur stond en roerde er vlug met een lepel in. Met haar lange en verzorgde vinger dipte ze voorzichtig in de gloeiend hete met chocopoeder vermengde melk en genoot vluchtig van de smaak.
'Mort?' haar hoofd draaide zich even om naar haar man. 'Can you take two cups?' Ze wees naar de houten kast die nog geen meter van de man verwijderd was en ging weer aan de slag met haar melk.
De schrijver deed wat hem gevraagd werd, maar stond al snel voor een dilemma. Welke van twee van de zes kopjes zou hij kiezen? De donkerblauwe? De legergroene? Zijn liefdestrofee kon niet gekozen worden, die stond al klaar voor de afwas. 'Mort?'klonk het ongeduldig. Met de ovenwand tegen de binnenkant van haar hand en de pan voor haar uitstekend stond Amy te wachten op iets om het vloeibare goedje in te kunnen schenken.
'Yes, I'm coming!' Snel greep Mort de eerste twee koffiekopjes die binnen zijn handbereik waren en plaatste ze op het aanrecht.
Amy zuchtte even vermoeid en draaide de pan naar de mokken toe. 'Morty you are just like a snail, did you know?' Voorzichtig verdeelde ze de vloeibare chocolade en zette de steelpan weer terug op de gasfornuis.
Met grote kracht trok Mort ondertussen de witte koelkast open om een slagroombus te zoeken. 'I know I know,' reageerde hij terwijl hij met zijn hoofd zowat in de verkoeler zat. 'My mom said it all the time when I was young: Morton, put on your clothes faster! Do the dishes faster: I could have done that twice in the time you have done it!' Hij hoorde Amy grinniken: 'And she is sooooo right!'
'And thank you!' gromde de moederszoon terwijl hij zichzelf bevrijdde uit de witte kast. Zijn slagroombus bevattende hand ontweek speels haar pogingen om het van hem af te pakken.
'Please Mort!'lachte Amy: 'I was just joking! Come on! Give me that!' Wild zwaaiend met het gewilde voorwerp in zijn handen rende Mort om de tafel heen en spoot vervolgens naar eigen inschatting de slagroom in de kopjes. Het werd zoveel schuim dat er een grote laag boven de mokken uitkwam.
'Ok' de man zette zijn handen geleerd in zijn zij: 'Let's drink up these cups filled with liquid whipped cream!' Grijnzend wierp hij zijn blik naar zijn lichtafkeurend kijkende vrouw. Hier wist de woordengoochelaar wel een opbeurende getuigenis aan te breien: 'Poor Amy's hot chocolat…' Pruilend keek Mort neer op het goedje dat ooit chocolademelk was geweest. Met zijn vinger pinkte hij een denkbeeldige traan weg en vormde met zijn handen een driehoek ter aanduiding van zijn oprechte rouw. De man keek gemaakt treurig op naar zijn vrouw: 'My condoleances, my lady.'
'Please sit down sir!' Grinnikend schoof Amy haar eigen stoel naar achteren zodat zijzelf in ieder geval wel kon gaan zitten.
Braaf als het kleine kind was, volgde Mort haar voorbeeld en keek diep in zijn kopje. 'It IS a little grey-brown, isn't it?' constateerde de wetenschapper peinzend. 'I ruined your nice cup of chocolate!' Met een walgende uitdrukking op zijn gezicht bracht hij het kopje prut naar zijn mond.
'It's not live threatening, Mort. It's kinda nice… if you like cream a lot.' verzekerde de vrouw die als voorproefster al een slokje had gewaagd te nemen. 'It's kinda…'
'Sweet!'maakte de enthousiaste Mort af. 'I like it!'
Al genietend van zijn kopje gevuld met het extreem zoete goedje, keek de man naar buiten. Nog steeds regende het, als gevolg daarvan zat bijna ieder weldenkend mens veilig binnen of schuilde voor de kleine natte monstertjes.
Maar straks moest hij, de schrijver des straten, er nog met de geliefde Chico uit. De gedachte alleen al deed Mort dramatisch zuchten. Maar, realiseerde hij zich, hij was toch werkelijk erg gelukkig op het moment.
'Mort…'klonk een angstaanjagend gefluister. Een vermoeden omklemde zijn hart. Tot zijn verbazing, voelde hij inderdaad hoe de arm van zijn vrouw zijn nek omarmde. 'Is this terrible weather making you sad?' De dromer zag hoe haar twee ogen via het raam naar hem keken, net zoals Thomas Andellock z'n vrouw dat bij haar man had gedaan…
'No sweetheart, I was just thinking about how happy……… I am'
