Dit is het tweede hoofdstuk over wanneer Nadine 4 jaar is. Ik vind het een erg goed gelukt hoofdstuk. Ik hoop dat jullie dat ook vinden. Hebben jullie tips dan hoor ik het graag.

Hoofdstuk 2: Weerwolven (proloog deel 2)

Verteller

Nadine groeide snel. Haar zwarte haartjes veranderden van zwart naar een rood, bruinachtige kleur. Een paar sproetjes begonnen rond haar neus te verschijnen. 'Een schattige verschijning,' zei iedereen die haar tegenkwam.

Op een avond, 4 jaar na de geboorte van Nadine namen haar ouders haar mee naar een verrassingsfeestje voor haar 4de verjaardag. Ze hadden vele vrienden uitgenodigd met hun kinderen, waardoor Nadine de hele avond gezellig zat te spelen met anderen.

Als iedereen beetje bij beetje weggaat, loopt Nadine naar haar ouders toe. 'Mam, kunnen we gaan? Ik word een beetje moe.' 'Tuurlijk, schatje,' antwoordt haar moeder. 'Luuk ga je mee?' Haar vader staat op. 'Oké, laten we gaan.' Haar moeder pakt Nadine bij de hand en ze lopen samen naar de uitgang. Haar vader doet de deur open.

Buiten schitteren de sterren en door de maan is alles in een helder licht gehuld. Nadine kijkt omhoog. Het is bijna volle maan. Ze loopt met haar ouders door het steegje vlak bij haar huis. Opeens horen ze een takje achter hun knappen. Het drietal draait zich om. Daar zien ze een groepje mannen staan. Een man staat voor de groep als een soort leider. Hij heeft lang blond haar en ogen waar zelfs een geest zich nog van doodschrikt.

De man haalt uit zijn zak een steen tevoorschijn en opeens staat er geen man meer maar een wolf. 'Een weerwolf!' schreeuwt haar vader nog voordat de wolf op hem springt. Haar moeder duwt haar weg. 'Rennen!' roept ze.

Nadine rent weg. Ze kijkt achterom, daar ziet ze haar ouders op de grond liggen en de weerwolven die haar even vergeten zijn.

Dan kijkt er een weerwolf op. Hij begint te huilen op een manier, wat Nadines haar recht overeind zet.

De groep wolven kijkt op en begint achter haar aan te rennen. Nadine wilt weer voor haar kijken, maar struikelt over haar eigen voeten. Ze kijkt op. Ze ziet dat de wolven nog maar een paar meter van haar af zijn. Een van hun zet een sprong in. Nadine sluit haar ogen.

Ze wacht tot ze iets voelt, maar er gebeurt niks. Ze opent haar ogen weer en ziet de groep wolven op nog geen meter afstand met hun snuiten tegen iets aan duwen. Nadine snapt er niks van. Ze kijkt nog is goed en dan pas ziet ze wat de wolven tegenhoud. Een bijna doorzichtige koepel beschermt haar tegen de aanvallen van de wolven. Ze grommen en duwen uit alle macht, ze proberen om van de andere kant aan te vallen maar ook daar wordt Nadine beschermd tegen de wolven.

Na een tijdje geven de weerwolven hun aanvallen op. Ze lopen naar de lichamen van Nadines ouders, die er nog steeds liggen. Ze storten zich op de lichamen alsof het een feestmaal is.

Nadine kan ondanks wat ze ziet niet wegkijken. Zachtjes begint ze te huilen. Na een tijdje is ze moe en valt in slaap.