'Elena, wacht even' zegt de stem achter me.
Geschrokken draai ik me om en zie het kinderlijke gezicht van Taylor.
Zijn ouders hebben een populaire bar hier in het dorp, de grill.
Ik heb Taylor altijd al verwaand gevonden, en ben dan ook niet geïnteresseerd in hem.
'Sorry Taylor, ik ben al laat voor mijn volgende les' zeg ik, en probeer weg te lopen.
Maar Taylor grijpt mijn arm vast, zo stevig dat ik een blauwe plek voel vormen.
'Au Taylor! Je doet me pijn!'
Taylor kijkt me verward aan en probeert me wat te zeggen.
'Ehm, sorry. Ik wilde eigenlijk vragen of, nouja we kennen elkaar al best lang en ik vind je erg mooi. Dus daarom vroeg ik me af of je met mij naar het lentebal wilt,' zegt hij stuntelig.
Door deze lange woordenbrij ging hij me alleen maar steviger vasthouden, en kreeg ik het gevoel dat hij mijn arm ging breken. Schreeuwend en bijna huilend van de pijn zeg ik :
' Taylor, je breekt mijn arm! Stop! Je doet me pijn!'
Een scherpe pijnscheut trekt door mijn arm en mijn knieën begeven het.
Verschrikt laat Taylor me los en lijkt nu eindelijk te beseffen wat hij heeft gedaan.
'Elena! sorry ik had niet door dat ik je pijn deed! gaat het wel?'
Kermend van de pijn in mijn arm zie ik Damon het lokaal inlopen.
Terwijl hij de situatie in zich opneemt, blijft zijn blik iets langer dan nodig is op mij hangen.
Dan kijkt hij Taylor met een strakke blik aan.
'Verlaat het lokaal Taylor, en blijf bij Elena uit de buurt'.
Dankbaar kijk ik Damon aan. Heeft Damon Salvatore mij nou gered?
Zodra Taylor het lokaal uit is, kijkt Damon mij kil Damon aan,
zonder enige spoor van medeleven en zegt :
' Je moet naar je arm laten kijken.'
Zonder er verder nog woorden aan vuil te maken loopt hij zonder mij nog
een blik waardig te gunnen het lokaal uit. Beduusd kijk ik hem na en besef
dat ik op de grond zit. Wanneer is dat nou weer gebeurd? Ik sta op en voel
weer een pijnscheut door mijn arm trekken. Het is bijna ondragelijk en ik
vrees dat Taylor mijn arm heeft gebroken. Wankelend loop ik het lokaal uit
en besluit om naar mijn auto te gaan om naar het ziekenhuis te rijden.
Er vormen zich zwarte vlekken in mijn gezichtsveld en ik ben me maar
al te goed bewust van de stem achter mij.
'Elena, stop! Wacht nou even! het spijt me! Elena!'
Snel haast ik me naar mijn auto en val onderweg bijna drie keer.
Eenmaal eindelijk bij mijn auto aangekomen voel ik me beroerd en ben ik erg duizelig.
Ik zit net op mijn stoel wanneer Taylor op mijn raam bonkt.
'Elena, toe nou!'
Snel doe ik mijn deur op slot. Taylor begint te schreeuwen en het
lijkt wel of hij mijn raam probeert in te slaan.
Maar ik ben me maar vaag bewust van deze acties.
Ik ben zo misselijk en duizelig dat ik bang ben dat ik mijn bewustzijn verlies.
Er trekt nog een laatste ondragelijke pijnscheut door mijn arm.
Dan wordt alles me te veel en overmand de duisternis me.
review alsjeblieft!
