Σας ευχαριστώ όλους παιδιά για τα καλά λόγια που ακούω μέσω της σελίδας του Facebook, όσους διαβάζουν την ιστορία και για όσους έκαναν Review.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις Ελένη, Κάτια και Μαρία. Τις βαμπιρολατρικές κολλητές που γνώρισα από το Λυκόφως και ελπίζω να μην χάσω ποτέ από κοντά μου. Τις ευχαριστώ που βοήθησαν να πάρω την απόφαση και να ανεβάσω αυτή την ιστορία στο FanFiction.net! Επίσης την γλυκιά μου Κέι (NatalieVampGirl), που είχα την τιμή να δω μαζί της το πρώτο μέρος της Χαραυγής, που βοήθησε να ανέβει η ιστορία στο site. Σας αγαπώ.
Η συνέχεια έφτασε και είναι καθηλωτική. Τι πραγματικά συνέβη με τους Βολτούρι; Γιατί η Άλις που παρακολουθεί τις αποφάσεις του Άρου δεν είδε τίποτα; Η Ιστορία συνεχίζεται…
Κεφάλαιο 2: Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
Οι λέξεις της Μαίρης γύριζαν συνέχεια στο μυαλό μου. Η Οικογένεια της Τάνιας είναι νεκρή. Τους επιτέθηκαν οι Βολτούρι. Μα γιατί; Ποιο κίνητρο είχαν να το κάνουν; Τι έγινε και παρέβηκαν οι Βολτούρι; Γιατί δεν ξέραμε τίποτα από την οικογένεια μας στον Βορρά; Οι σκέψεις μου γύριζαν γύρο από πολλές πιθανότητες. Τίποτα όμως δεν μπόρεσε να με κάνει να καταλάβω. Μετά από πολύ ώρα σιωπής ο Κάρλαιλ μίλησε.
«Μαίρη… πως; Τι έκαναν η Τάνια και η οικογένεια της για να αξίζουν την καταστροφή;» ρώτησε την Μαίρη με μάτια προβληματισμένα.
«Δεν ξέρω Κάρλαιλ. Εγώ πήγα να τους επισκεφτώ. Ήρθε και με βρήκε ο Ελεαζάρ. Μου είπε πως με ήθελε η Τάνια. Τον είπα σε λίγες μέρες ότι θα είμαι εκεί. Σήμερα έφτασα στο Ντενάλι και από το σπίτι έβγαινε καπνός μπήκα μέσα και είδα…. Τα σώματα και τα κεφάλια τους καιγόταν. Έψαξα για ένα σημάδι και βρήκα σε κομμάτια μανδύα τα σήματα της φρουράς των Βολτούρι. Δεν ήξερα τι να κάνω Κάρλαιλ. Άρχισα να τρέχω και λίγο πριν την Ολυμπιακή Χερσόνησο κατάλαβα ότι ερχόμουν σε εσένα. Τότε πρέπει να είδε και η Άλις ότι ερχόμουν.» και γύρισε στην Άλις που απλά κοιτούσε την Μαίρη αλλά έδειχνε ότι την ακούει.
«Άλις;»
Γυρίσαμε όλοι στην Άλις. Τα χρυσαφί μάτια της έλαμπαν. «Κάρλαιλ, εδώ και τρεις αιώνες παρακολουθώ τις αποφάσεις του Άρο μετά την επίθεση τους. Δεν είδα τίποτα. Πως γίνεται αυτό; Για κάτι τέτοιο η φρουρά πρέπει να πάρει την άδεια του Άρο. Φοβάμαι μήπως με τους αιώνες η ενόραση μου εξασθενεί.» Η Άλις ήταν τρομοκρατημένη. Την καταλάβαινα είχαμε συζήτηση άπειρες φορές το θέμα αυτό. Η Άλις μετά από τόσα χρόνια θα ήταν σαν τυφλή χωρίς τις ικανότητές της.
«Δεν μπορεί να έγινε αυτό Άλις. Συνεχίζεις αφού να βλέπεις τις αποφάσεις μας όσο μακριά και να είμαστε. Μην ανησυχείς. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως. Πως έγινε και γιατί δεν το είδες» Ο Κάρλαιλ σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να βηματίζει. Η Έσμι και η Ρένεσμι ήταν ακόμα αγκαλιασμένες. Ο Έμμετ με την Ρόζαλι και τον Τζάσπερ κοίταζαν ο ένας τον άλλο ενώ ο Τζέικομπ ήταν έτοιμος να καλέσει τους Λύκους για υπεράσπιση προφανώς.
Από το μυαλό μου εμένα περνούσαν πολλές εικόνες. Αστραπιαία πέρασαν οι σωστές εικόνες. Σε αυτό εδώ το δωμάτιο μετά την επίθεση των Βολτούρι. Την συζήτηση του Έντουαρντ με την Σιβόν. Την βρικόλακα από την Σύναξη στην Ιρλανδία.
«Φαντάζομαι ότι όταν ξεπεράσουν το πλήγμα κάποια στιγμή, οι Βολτούρι θα μας χτυπήσουν τον καθένα ξεχωριστά.» Έλεγε ο Έντουαρντ. «Ναι αλλά εμείς έχουμε την Άλις που θα μας ειδοποιήσει και θα προετοιμαστούμε.» είχε πει η Σιβόν.
Και αν ήρθε η στιγμή; Τρεις αιώνες μετά αν ήρθε η στιγμή οι Βολτούρι να πάρουν την εκδίκησή τους; Αν επιτίθενται στους φίλους μας χωρίς….
Στο μυαλό μου πέρασαν αστραπιαία οι θολές εικόνες της Βικτώριας και του Ράιλι. Τα λόγια της Μπρι Τάνερ «Ποτέ δεν μας έλεγαν γιατί και πότε θα κάνουμε κάτι» Άρχισα να καταλαβαίνω τι έγινε. Ένιωθα φοβισμένη μετά από πολύ καιρό. Με φρίκη συνειδητοποίησα ότι αυτό που περιμέναμε υποσυνείδητα να έρθει τόσους αιώνες, είχε ήδη ξεκινήσει.
Σηκώθηκα πανικόβλητη. Όλα τα μάτια στράφηκαν σε εμένα.
«Μπέλα τι συνέβη;» Ο Έντουαρντ σηκώθηκε και ήρθε δίπλα μου.
« Οι Βολτούρι… Η Βικτώρια…» Ήμουν τόσο αναστατωμένη. Δεν μπορούσα να πω περισσότερα. Άνοιξα την ασπίδα μου, ο Έντουαρντ με κοίταξε στα μάτια και έκανε δύο βήματα πίσω. Ήταν φανερό πως τώρα κατάλαβε τι είχε γίνει. Πως πραγματικά έγιναν τα πράγματα.
Ο Έντουαρντ άκουγε ακόμα τις σκέψεις μου και τις μετέφρασε ακριβώς.
«Οι Βολτούρι γύρισαν για να πάρουν εκδίκηση για την ταπείνωση που υπέστησαν πριν τρεις αιώνες. Η Άλις δεν μπόρεσε να τους δει γιατί οι Βολτούρι ξέρουν για το χάρισμα της Άλις και προφανώς δεν ορίζουν αυτοί το πότε θα γίνει αλλά βάζουν άλλους να αποφασίσουν, που η Άλις μπορεί να μην γνωρίζει και να μην μπορεί να τους δει. Έτσι όπως έκανε η Βικτώρια με τον στρατό των νεογέννητων.» ο Έντουαρντ ήταν τόσο πεπεισμένος όσο και εγώ. 'Έμεινε εκεί ακίνητος χωρίς να κουνιέται και να αναπνέει.
« Έντουαρντ δεν είμαστε σίγουροι ότι οι Βολτούρι το έκαναν αυτό για αυτό τον λόγο.» ο Κάρλαιλ αν και έδειχνε τρομερά ταραγμένος προσπάθησε να φανεί λογικός.
«Κάρλαιλ, γιατί άλλο θα μπορούσε οι Βολτούρι να επιτεθούν στην οικογένεια μας στο Ντενάλι. Όλα τώρα μοιάζουν λογικά. Η Τάνια και οι αδερφές τις με τους συντρόφους τους ποτέ δεν θα έδιναν αφορμή για να τους κυνηγήσουν οι Βολτούρι. Όλο αυτό τον καιρό περίμεναν απλά για να εξασθενήσουμε ή να μειωθούμε.» ο Έντουαρντ φαινόταν πλέον τόσο πεπεισμένος που με έκανε να φοβάμαι ακόμα περισσότερο.
Ξαφνικά γύρισε τα μάτια του στην Μαίρη. Η Μαίρη εδώ και ώρα φαινόταν τόσο συλλογισμένη που σχεδόν ξέχασα την παρουσία της. Ο Έντουαρντ γούρλωσε τα μάτια του.
«Τι έγινε;» Ρώτησα πανικόβλητη.
«Πες τους» πρόσταξε την Μαίρη ο Εντ.
Η Μαίρη μας κοίταξε όλους. « Ο Ελεαζάρ όταν με βρήκε μου είπε ότι τον κάλεσαν και πήγε στους Βολτούρι. Εκεί μου είπε ότι έμαθε κάτι που έχει σχέση με εμένα και την οικογένεια μου και η Τάνια ήθελε να μου πει κάτι σημαντικό. Μπορεί όντος έτσι να είναι Κάρλαιλ. Μπορεί κάτι να είχε πάρει το αφτί του εκεί και να ήθελε η Τάνια να μας ειδοποιήσει για αυτό με κάλεσε εκεί. Μάλλον ήθελαν να μας ειδοποιήσουν κάθε οικογένεια ξεχωριστά για να μην υπάρξει πανικός αλλά δεν πρόλαβαν. Κινδυνεύουμε όλοι Κάρλαιλ. Ακόμα δεν ξέρουμε πόσοι είναι ζωντανοί από εμάς.»
Ακούγοντας την Μαίρη προσπάθησα να σταματήσω τον φόβο μου και να σκεφτώ λογικά. Οι Βολτούρι σκοτώνουν τους φίλους μας για να έρθουν σε εμάς και να είμαστε μόνοι μας, αποδυναμωμένοι. Μπορεί και άλλοι από τους φίλους μας να είναι όντος νεκροί. Κάτι έπρεπε να κάνουμε. Ένιωσα την απειλή της κόρης μου για άλλη μια φορά. Τις σκέψεις μου όμως διέκοψε ο Τζέικομπ. Σηκώθηκε χτυπώντας το τραπέζι και κατευθύνθηκε γρήγορα προς την έξοδο.
Ο Έμμετ που στεκόταν δίπλα στην πόρτα τον σταμάτησε. «Τι έγινε Τζέικομπ;» τον ρώτησε.
Όλοι κοιτούσαμε τον Τζέικομπ. Η Ρένεσμι έτρεξε κοντά του. «Τι έγινε αγάπη μου;»
« Είμαι ο αρχηγός της Αγέλης πρέπει να ενημερώσω τους άλλους και να οργανώσουμε σχέδιο περιφρούρησης εδώ γύρω. Έτσι και αλλιώς οι Αρχαίες αιμορουφίχτρες αν έρθουν, θα έρθουν εδώ. Δεν πρόκειται να αφήσω να σου συμβεί κάτι κακό αγάπη μου. Θα σε προστατέψω από οτιδήποτε.» τα χείλια τους ενώθηκαν για αρκετή ώρα. Η Ρένεσμι σχεδόν χάθηκε στην αγκαλιά του Τζέικομπ.
«Τζέικομπ, ας σιγουρευτούμε πρώτα.» ο Κάρλαιλ σηκώθηκε και πλησίασε τον Τζέικομπ.
«Κάρλαιλ, μπορεί ήδη οι υπόλοιποι να είναι νεκροί και να έρθουν σύντομα εδώ. Αν είναι έτσι τα πράγματα, είμαστε η μόνη ελπίδα σας τώρα με την νέα συνθήκη. Σας προστατεύουμε και εσείς το ίδιο. Τώρα πρέπει να δράσουμε εμείς για εσάς. Δεν μπορώ να αφήσω την Ρένεσμι απροστάτευτη. Δεν μπορώ να αφήσω απροστάτευτους και εσάς. Είστε η οικογένεια μου.» Από τα μάτια του Τζέικομπ άρχισαν να κοιλάν δάκρυα. Έτρεξα δίπλα του και τον αγκάλιασα. Είναι πράγματα όπως η αγάπη του για την κόρη μου, το ότι είναι ο καλύτερος μου φίλος που δεν ξεχνάω. Τα δάκρυα είναι κάτι που μου έλειψε.
«Έχει δίκαιο ο Τζέικομπ Κάρλαιλ. Είναι φρόνιμο να ενημερωθούν οι Λύκοι και να προστατεύουν την περιοχή. Πρέπει να δούμε και εμείς τι θα κάνουμε.» ο Έντουαρντ πάντα έχει πάνω από όλα την προστασία την δική μου και της Ρένεσμι. Ήταν κάτι που έμοιαζε στον Γαμπρό του.
Ο Τζέικομπ έσκυψε φίλησε την Νέσι για ατελείωτα λεπτά και έφυγε κλείνοντας την πόρτα πίσω του. Μεταμορφώθηκε λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι και έβγαλε μια κραυγή. Αυτό ήταν λοιπόν. Ήταν βέβαιο πως μια καινούργια μάχη εναντίον των Βολτούρι έφτασε. Πλέον δεν μπορούμε να αποδείξουμε τίποτα γιατί οι ίδιοι δεν έρχονται με κάποια δικαιολογία. Έρχονται να μας καταστρέψουν. Αν όλοι, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι είναι νεκροί τότε δεν μπορώ να βρω καμιά ελπίδα. Το μυαλό μου και πάλι γύριζε στο παρελθόν και στο μέλλον και ένιωθα τα μάτια του Έντουαρντ καρφωμένα και πάλι σε εμένα. Άνοιξα την ασπίδα μου γρήγορα. Χρειαζόμουν τον Έντουαρντ μέσα στο κεφάλι μου όσο τίποτα άλλο αυτή την στιγμή. Σε αυτές τις μαύρες σκέψεις. Σκεφτόμουν πόσο λίγο χρόνο περάσαμε μαζί. Οι τρεις αιώνες δεν ήταν τίποτα στην ίδια την αιωνιότητα. Δεν ήταν αρκετό για να ζήσω με τον Έντουαρντ, την κόρη μου, την οικογένεια μου. Ο Έντουαρντ έτρεξε αμέσως δίπλα μου και με τράβηξε λίγο ποιο εκεί. Με φίλησε με ένα άγριο φιλί που με έκανε να αισθάνομαι πως ήταν οι τελευταίες ώρες κοντά του, ξεχνώντας ότι είχα ανοιχτή την ασπίδα μου.
«Δεν τέλειωσε τίποτα Μπέλλα. Δεν θα αφήσω να πάθεις τίποτα ούτε εσύ, ούτε η Νέσι. ΚΑΝΕΝΑΣ. Θα βρούμε τρόπο να αντιμετωπίσουμε τους Βολτούρι.» με ξαναφίλησε και έτσι σφράγισε την υπόσχεσή του.
«Έντουαρντ, σ' αγαπώ. Φοβάμαι. Δεν θέλω να τελειώσει έτσι. Δεν θέλω να τελειώσει ποτέ.» ήμουν φοβισμένη και αναστατωμένη. Δεν ήξερα τι θα γινόταν. Τώρα καταλάβαινα την Άλις. Εγώ η ίδια χωρίς τις ικανότητές της ένιωθα τυφλή. Η ίδια θα έπρεπε να νιώθει απαίσια.
Όλοι ήταν βυθισμένοι στις σκέψεις τους, όλοι εκτός του Έμμετ, την Μαίρη και τον Κάρλαιλ. Συζητούσαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους για τις πιθανότητες το να ήταν όλα αυτά η εκδίκηση των Βολτούρι για μια μάχη που παραιτήθηκαν πριν τρεις αιώνες.
«Κάρλαιλ» φώναξε ο Έντουαρντ και πήγαμε κοντά στους άλλους. «Πρέπει να προετοιμαστούμε να δούμε τι θα κάνουμε. Πρέπει να δούμε αν οι υπόλοιποι είναι ζωντανοί.» ο Έντουαρντ έκατσε στον καναπέ.
«Μαίρη πρέπει να πας στους δικούς σου. Πρέπει να τους ενημερώσεις και να περάσετε από τους Ρουμάνους να τους προειδοποιήσετε και αν θέλετε να έρθετε εδώ. Εμείς εδώ θα στείλουμε και δικούς μας να βρούμε τους άλλους. Να προσέχετε και να μην μαίνεται πουθενά παραπάνω από μία μέρα.» Ο Κάρλαιλ ήταν πολύ ανήσυχος. Είχε πιστή τελικά. Δεν μπόρεσε να βρει άλλη δικαιολογία.
Εγώ σκεφτόμουν ακόμα τις πιθανότητες νίκης ενάντια στους Βολτούρι και είχα επίτηδες ανοιχτή την ασπίδα μου έτσι ώστε να με καθησυχάζει ο Έντουαρντ.
«Μπέλλα έχουμε κάτι πολύ δυνατό. Εσένα που μπορείς να μας προστατέψεις με την πολύ δυνατή σου ασπίδα. Έχουμε πολλές ελπίδες.» ο Έντουαρντ με είχε στην αγκαλιά του. Δεν μπορούσε να με αφήσει. Ένιωθα ότι και αυτός ένιωθε το ίδιο όπως εγώ.
«Έντουαρντ οι Βολτούρι τώρα ξέρουν. Μπορούμε να γλυτώσουμε με την ασπίδα μου τις επιθέσεις τους με τις ικανότητες της φρουράς. Τις επιθέσεις σώμα με σώμα όμως δεν μπορώ να τις κρατήσω.» Όλοι με άκουγαν. Έβλεπα στα μάτια τους ότι αυτά που μόλις είπα τους πέρασαν και αυτούς από το μυαλό τους.
«Μπέλλα οι Βολτούρι χωρίς να μας κομπλάρουν οι ικανότητες τους δεν είναι τίποτα παραπάνω από εμάς. Έχουν τις ίδιες πιθανότητες με εμάς σε μια μάχη σώμα με σώμα.» τα λόγια του Κάρλαιλ δεν ήξερα αν ήταν αληθινά ή απλά καθησυχαστικά. Είχα ανάγκη να την πιστέψω αυτή την ιστορία.
Έξω είχε βραδιάσει. Ο Τζέικομπ ακόμα δεν φάνηκε. Η Ρένεσμι κάθε τόσο κοιτούσε την πόρτα με πρόσωπο προβληματισμένο. Όλα έμοιαζαν τόσο πολύ με την προηγούμενη εμφάνιση των Βολτούρι. Απλά τώρα η Ρένεσμι δεν είναι κυριολεκτικά το μωρό μου.
«Μπέλλα μπορείς να έρθεις λίγο;» είχα απομακρυνθεί λίγο από την οικογένεια μου για να σκεφτώ . Η Ρόζαλι είναι αυτή που με πλησίασε και με φώναξε.
«Κάποιος πρέπει να ταξιδέψει για να ειδοποιήσει και τους άλλους. Καλό θα ήταν να μην είναι κάποιος από εσάς.» ο Κάρλαιλ κοίταξε εμένα και τον Έντουαρντ. «Καλό θα ήταν εσείς να μείνετε εδώ με την Ρένεσμι και τον Τζέικομπ. Εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει σε τρεις μέρες να έχουμε επισκεφτεί όλους τους φίλους μας. Δεν χρειάζεται να τους πείσουμε να έρθουν μαζί μας. Απλά να τους προειδοποιήσουμε. Όσοι θέλουν μετά μπορούν να έρθουν μαζί μας.» ο Κάρλαιλ κοίταξε τον Έμμετ και την Ρόζαλι. «Εσείς θα πάτε να βρείτε την σύναξη των Αιγυπτίων. Εγώ και η Έσμι θα πάμε στην Βραζιλία στον Αμαζόνιο για την Οικογένεια της Ζαφρίνα. Εσείς Άλις και Τζάσπερ θα πάτε στην στην Σιβόν στην Ιρλανδία. Μετά θα βρεθούμε όλοι στην Ευρώπη για να βρούμε τους Νομάδες φίλους μας και αν έχουμε χρόνο όσους μπορούμε νέους να εντοπίσουμε και να στρατολογήσουμε. Μαίρη θα έρθετε εδώ εσείς;» ο Κάρλαιλ κοιτούσε στα μάτια την Μαίρη σχεδόν παρακαλώντας την.
«Εννοείτε Κάρλαιλ. Έχουμε και εμείς ευθύνη και εμάς κυνηγούν οι Βολτούρι. Θα πάω στην οικογένεια μου θα πάρουμε τους Ρουμάνους που σίγουρα θα θέλουν ακόμα και τώρα μια αναμέτρηση με τους Βολτούρι και θα έρθουμε. Πρέπει να φύγω να ειδοποιήσω τους δικούς μου.» η Μαίρη έσφιξε το χέρι του Κάρλαιλ. Γύρισε σε εμένα. «Μην φοβάσαι Μπέλλα. Αυτή την φορά θα είναι και η τελευταία που φοβάσαι τους Αρχαίους.»
«Μην μένετε παραπάνω από μία μέρα σε ένα σημείο. Θα δυσκολέψει τον Ντιμίτρι να σας βρει με αυτό τον τρόπο.» ο Κάρλαιλ και η Έσμι οδήγησαν την Μαίρη στην πόρτα. Η Μαίρη βγήκε έξω και λίγα μέτρα μετά το σπίτι άρχισε να τρέχει όσο ποιο γρήγορα μπορούσε. Μετά από μισό λεπτό τα βήματά της έσβησαν στα αφτιά μου…
Εδώ τελειώνει και το δεύτερο κεφάλαιο.
Σας ευχαριστώ όλους για την στήριξη σας και όσοι διαβάσατε την ιστορία μου. Ελπίζω να το απολαύσατε. Η αγωνία κορυφώνεται με την συνέχεια… Το επόμενο κεφάλαιο θα έχει περισσότερο Love Έντουαρντ με Μπέλλα και Τζέικομπ με Ρένεσμι. Τι περιμένει την οικογένεια Κάλλεν όταν οι Βολτούρι φτάσουν για δεύτερη φορά στο Φορκς; Ποιοι από τους φίλους των Κάλλεν είναι ακόμα ζωντανοί;
