Hier is hoofdstuk 1 voor de mensen die het al gelezen hebben en die al wel willen weten wat voor zak die vader eigenlijk is.
Nou in ieder geval komt er een einde aan.
Hoofdstuk 1.
Lief dagboek,
Mijn leven is niet perfect, bij lange na niet. Maar een beetje geluk in mijn leven moet toch een keer voorbij kunnen komen. Het starten van mijn moeders nieuwe leven was het ergste wat ze me aan kon doen. Maar alles neemt een wending nu…
"Wat vertel je me? Hij kan eindelijk zijn dorst beheersen? Hoe lang heeft dat wel niet mogen duren?" zeg ik met een boze stem.
"Nou ja zeg, hoelang heeft het bij jou geduurd? Toch ook wel een tijdje denk ik of niet dan?"
"Nee 'papa', niet een tijdje. Ik denk dat ik na een maandje al gewend was als het niet korter was."
"Ze heeft gelijk, schat. Ze was na een maand al gewend om geen mensen meer aan te vallen en hun bloed te drinken net als ik. Maar jij," ze kijkt boos naar mij, "jij hebt niet het recht om zo tegen je vader te spreken jongedame"
Het woord vader in haar mond tegen mij maakt mij echt boos "zoals ik al zo vaak heb gezegd, hij is mijn vader niet en hij zal het ook nooit worden, ik accepteer hem niet."
"Ik ben het zat. Ga naar je kamer!" Roept hij met een bulderende stem.
Ik draai me om en loop naar mijn kamer. Alsof hij iets te zeggen heeft. Ik was toch al wel van plan om weg te lopen naar mijn kamer. Ik lach bij mijn gedachte, alsof ik naar hem luister, dat is echt een goede grap.
Ik kom mijn kamer binnen en sluit de deur, maar na 5 minuten klopt mijn moeder al aan en vraagt "lieverd? Kan ik even met je praten?"
Ach ja, waarom ook niet? "Ja hoor kom maar weer binnen."
Mijn moeder komt binnen en gaat op de rand van het bed zitten.
"Je raad vast al wel wat ik te zeggen heb?"
"Ja, inderdaad. Je moet wat aardiger doen tegen je vader, hij vind het ook moeilijk om een tiener te laten opgroeien en we gaan weer verhuizen, welke plaats wordt het deze keer? Virginia? New Singada?"
Mijn moeder lacht. "Ja je hebt weer gelijk, maar we gaan verhuizen naar Forks."
"Forks? Waar moet dat dan wel niet liggen? Maar ja, ach. Neem me maar weer mee, ik heb toch niemand om afscheid van te nemen, alsof ik de kans krijg om iemand te ontmoeten."
"Het spijt me meid, maar ik beloof je dat we wat langer kunnen blijven deze keer, je vader kan het nu beheersen."
"Het zal wel" Zegt ik op een sarcastische toon.
"Wat heb je toch tegen hem? Ik dacht dat je blij voor me was."
"ik ben ook blij voor je, maar zijn gedachten maken me ziek. Ze gaan niet alleen over jou, maar ook over mensenbloed. Mam, hij is nooit gestopt met mensen bloed drinken! Hij wil steeds verhuizen om meer bloed te kunnen krijgen bij de bloedbank!"
"Ik kan je niet geloven"
"Moet ik het je laten zien?" Ik kijk mijn moeder diep in haar ogen en zend de beelden door die ik in zijn hoofd heb gezien. De moorden die hij heeft gepleegd, de vele bloedbanken die hij heeft leeg gehaald.
Mijn moeder kijkt me aan met ongeloof. Ik lees in haar gedachten dat ze denkt 'hij heeft tegen me gelogen'
Ze schiet naar beneden op vampier snelheid en vliegt hem naar de keel. Ik ga op vampiersnelheid achter haar aan en kijk het allemaal aan. Ik zie haar een stoelpoot afbreken en die zijn hart doorboren. Ja ach, dat krijgen als je mijn moeder misleidt.
Ik glimlach bij het feit dat alles over is.
Dat was dan dit hoofdstuk.
Please review, laat me weten wat je er van vind.
Ik heb nog wel een paar hoofdstukken klaar liggen maar die bewaar ik wel voor later...
Als jullie meer willen lezen hoor ik het wel :)
