Edwards POV
Ik zat knarsetandend in de zetel met Bella's hoofd op mijn schoot. Renesmee lag in bed en nu zaten we alleen in ons eigen huisje. Bella keek me vragend aan met haar bezorgde ogen op mij gericht. "Edward, wat zit je dwars?" Ik zuchtte, ik zou het haar toch ooit moeten vertellen… "Het is die Marten… Ik vind het maar een rare gast, hij zit heel de tijd bij Renesmee te slijmen en denkt aan niets anders dan haar binnen te doen." Bella glimlachte zachtjes en ging rechtop zitten. Ze probeerde me gerust te stellen met enkele dingen zoals "Nessie valt toch niet op hem, maak je maar geen zorgen", ergens wist ik dat ze het goed bedoelde maar het kon me even niets schelen.
~Renesmee POV~
Vrolijk liep ik door de schoolgangen met Sterre aan mijn zijde. In 2 weken tijd waren we bijna onafscheidelijk, maar soms was ze wel wat raar. Gisteren had ze me gewaarschuwd voor Marten, ze vertelde dat hij er een hobby van maakten om meisjes te versieren maar dat hij ze, als ze eenmaal wat hadden, meteen dumpten. Ik vond het onnozele flauwekul, maar dat zij ik haar niet. In die 2 weken had ik Marten nog nooit met een meisje, behalve ons twee, zien om gaan. Vanavond was het Dilans verjaardagsfeest. Hij gaf een leuke party in een lokale feestzaal en bijna heel de school was uitgenodigd. Dat was dan ook niet moeilijk want het was een piepkleine school. Toen de laatste schoolbel voor die dag rinkelde, nam ik afscheid van Sterre en vertrok met de rest van mijn familie naar huis. Daar aangekomen kreeg ik een heuse schoonheidsbehandeling van Alice en Rosalie waarna ik er stralend uitzag. Ik droeg een redelijk korte goudachtige jurk die prachtig kleurde bij mijn huid en aan mijn voeten droeg ik hoge witte stiletto's. Daar was papa een beetje tegen geweest maar mama had hem overhaalt. Een half uur voor dat ik vertrekken moest, kwam Jake nog langs. Ik staarde hem glimlachend aan toen hij me vertelde dat ik er prachtig uitzag. Hij was altijd zo lief! Okee, Ness hou op, Jacob is gewoon een vriend, je beste vriend, die horen dat te zeggen. Ik vermaande mezelf tot rust en vertelde hem waar ik naartoe moest. Hij stelde me voor om me weg te brengen en ik nam dat aanbod maar al te graag aan.
Dus zo kwam het dat ik eventjes later samen met Jake in de auto zat op weg naar het feestje. Toen we er waren en ik uitstapte keek hij me even droevig aan maar toen hij zag dat ik terugkeer veranderde hij zijn gezichtsuitdrukking. "Je ziet er echt mooi uit, Nessie." Ik gaf hem dankbaar een knuffel en een kus op de wang en liep naar binnen. Wat ik niet zag was dat Jacob zijn auto even verderop uit het zicht parkeerde en in de struiken in zijn wolvenlichaam veranderde.
Voordat ik echt naar binnen ging voelde ik nog of mijn haren goed zaten. Dat was niet zo moeilijk want ze hingen gewoon los, mijn golvende lokken leken perfect over mijnschouders te vallen. Aarzelend liep ik naar binnen en daar werd ik meteen begroet door Sterre. Sterre vertelde uitbundig over al de cadeautjes die Dilan al had gekregen en begeleidde mij ook naar Dilan. Ik gaf hem een knuffel en wenste hem proficiat terwijl ik mijn cadeautje gaf, wat Alice overigs had uitgekozen. Dilan leek er heel blij mee en dus voerde Sterre me mee naar de bar waar al een heleboel mensen zaten. Ze sleurde me tot bij Marten en liep daarna terug naar de voordeur want er kwamen weer mensen binnen. "Amuseer je!" riep ze nog in de gauwte. Lachend keek ik naar Marten. "'t Is een gekke doos hé?" vroeg hij me terug lachend. "Nog geen klein beetje! Maar ze is wel een fantastische vriendin!" riep ik bijna terug, zoveel kabaal was er. Toen iemand vroeg om iets te drinken, bestelde Marten meteen 2 vodkacola's, vlug zei ik dat eentje genoeg was en dat ik een cola wou. Lachend had Marten er toen toch 2 gevraagd, voor zichzelf. Ik keek hem vrolijk aan.
Het was snikheet in de zaal en ik begon het benauwd te krijgen, Sterre en Dilan waren ondertussen bij ons komen staan en Sterre kwebbelde er op los. Ze was niet stil te krijgen. Ik had ondertussen al bijna 4 cola's op en Marten ongeveer dubbel zoveel vodkacola's. Hij was al een paar keer naar buiten gegaan 'om een luchtje te scheppen.' Waar dat opsloeg vroeg ik mezelf ook af. Voor de rest deed hij wel heel lief tegen mij en toen hij weer 'een luchtje ging scheppen' vroeg hij of ik mee ging. "Oh.. Uhm.. Okee, ik had het toch al benauwd." Ik zei een teleurgestelde Sterre gedag en liep mee naar buiten. Sterre was net bezig geweest met een verhaal te vertellen over toen ze een kleuter was en dat ze toen bijna haar kat had verdronken.
Ik stond nu al even buiten te babbelen met Marten en begon het koud te krijgen. Ik keek rond maar totaal niet aandachtig want ik zag de twee grote ogen in de struiken niet. Marten zag dat ik het koud had en sloeg zijn armen om me heen. "Laat me je even opwarmen!" zei hij lachend. Ik lachte ook maar kreeg het alleen maar kouder van zijn ijskoude 'mensenhuid', ik vond het veel fijner als Jake me omhelsde, die had het altijd lekker warm. Stop, Ness, je doet het weer, Jake is gewoon je vriend, waar denk je nu allemaal aan?! Op dat moment keek ik recht in Martens hazelnootkleurige ogen, en natuurlijk keek hij terug. Voor dat ik iets kon doen of enige actie kon ondernemen, kuste hij me. Ik was verast. Dit was toch helemaal niet hoe een eerste kus hoorde te zijn? Martens lippen voelde veel te ruw en hevig aan en zijn adem stonk naar de drank en rook. Dus dat deed hij als hij naar buiten ging! Roken! Jakkes. Bovendien voelde zijn hand die hij op mijn achterwerk had geplaatst erg vervelend aan.
Op dat moment hoorde ik precies zachtjes een gehuil. Wolvengehuil om precies te zien. Ik wrong me los uit Martens omhelzing en keek geschrokken de struiken in. "Hoorde je dat ook?!" vroeg ik angstig. Het was Jacob geweest, ik wist het zeker! "Nee, hoor schat, niets gehoord… Waar waren we gebleven?" vroeg hij glimlachend. Ik kuste hem zachtjes op zijn neus. "Daar dus." Ik wist eigenlijk niet eens of ik wel van hem hield. Als vriend zeker, maar als lief? Ik wist het niet maar kuste hem toch zonder twijfel opnieuw terwijl ik probeerde om me niets aan te trekken van zachtjes gehuil dat bleef aanhouden maar zich steeds verder verwijderde. "Wat zou er met Jake mis zijn?" vroeg ik me angstig af.
