Geen idee of Las Vegas Happy Cakes echt bestaat! :)

Na wat uren leek, arriveerde eindelijk de ambulance. Greg was bij Liz gebleven, terwijl Morgan Russell en Brass had gebeld om hen te vertellen wat er gebeurd was. Brass was de eerste die arriveerde.
"Wat is er gebeurd?" vroeg hij aan Greg, die opzij stapte om de verplegers de ruimte te geven die ze nodig hadden om Liz te stabiliseren voor ze naar het ziekenhuis gebracht kon worden. Zonder zijn blik van haar af te wenden, vertelde hij Brass dat hij en Morgan boven waren geweest toen ze drie schoten hadden gehoord.
"Dus jullie hebben niets gezien?" vroeg Brass ter controle.
"Nee."
"Geweldig… Is er ergens videobewaking?" Brass keek naar het meisje achter de bar. Greg wist dat ze Marcy heette, maar meer wist hij niet.
"Nee," zei Marcy tegen Brass. "We hebben boven camera's en bij het zwembad, maar niet hier."
"Kan je me dan vertellen wat er gebeurd is?" vroeg Brass met een licht ongeduldige ondertoon in zijn stem.
"Ik was bezig koffie in te schenken voor Steven Winwood, dat is de man die… die…"
"Neergeschoten is, ja," begreep Brass met een iets meer dan licht ongeduldige ondertoon in zijn stem. "Ga door!"
"Ik stond met mijn rug naar de deur, omdat ik met de koffie bezig was en toen… Ik hoorde opeens schoten… Ik draaide me om en zag Steven en Liz op de grond…" Marcy's ogen vulden zich met tranen. Morgan liep naar haar toe en sloeg haar linkerarm om haar heen. "Het is goed, Marcy, ik weet dat het moeilijk is, maar we moeten weten wat er gebeurd is als we erachter willen komen wie dit Liz aangedaan heeft. Heb je iemand met een pistool gezien?"
Marcy schudde haar hoofd. "Nee, ik heb niks gezien! Ik was met de koffie bezig en toen…"
Ze begon te huilen.
"Was er iemand bij je?" vroeg Morgan. Opnieuw schudde Marcy haar hoofd. "Nee, ik was alleen. Dat ben ik altijd tot tien uur. Het gaat altijd goed… Behalve… vandaag…"
Ze begon nog harder te huilen.
"We brengen haar naar Desert Palm," onderbrak een verpleger haar gehuil. Hij moest hard praten om ervoor te zorgen dat iedereen hem hoorde. "Haar familie kan daar naartoe komen."
Hij en de andere verpleger namen Liz mee naar de ambulance buiten. Marcy bleef huilen. "Ze heeft hier geen familie, ze wonen allemaal in Australië!"
"Wat weet je over Steven Winwood?" vroeg Brass, terwijl Morgan het meisje een tissue gaf. Nadat Marcy haar neus gesnoten had, zei ze: "Hij was pas een paar weken geleden lid geworden. Hij was hier elke ochtend om dertig minuten te trainen en daarna bleef hij altijd een uur aan de bar zitten om koffie te drinken."
"Trainde hij altijd alleen of met iemand samen?" vroeg Morgan, Marcy nog een tissue gevend.
"Alleen," antwoordde Marcy met een kleine snik. "Hij ging altijd weg als er iemand naast hem aan de bar kwam zitten."
"Altijd?" herhaalde Greg. Marcy knikte. "Je kent Alex Fraginni wel, hè, die Italiaanse man? Hij is altijd bezig met gewichten. Hij heeft armen die even groot zijn als… jij!"
Greg knikte langzaam, hij wist wie Marcy bedoelde.
"Nou, Alex kwam hier altijd iets drinken na zijn training, maar altijd als hij aan de bar kwam zitten, ging Steven weg," vertelde Marcy hem. "Ze hadden een paar flinke ruzies gehad, omdat Steven vond dat Alex te veel naar zweet stonk. Hij vond dat wij een regel moesten maken dat mensen eerst moesten douchen voor ze aan de bar kwamen zitten."
"Ze ruzieden vanwege een zweetlucht?" Greg kon zijn verbazing niet verbergen. "Dit is een sportschool!"
"Ik betwijfel of een zweetlucht genoeg reden is om iemand te vermoorden," zei Brass. "Of is die Alex Fragilini zo gewelddadig?"
"Fraginni," verbeterde Marcy hem. "Nee, niet dat ik weet. Alex is niet bepaald de aardigste man die hier traint, dat geef ik toe, maar ik geloof niet dat hij iemand zou vermoorden."
"We willen hem toch graag spreken," zei Brass. "Weet je waar hij is?"
"Ik zag hem daarnet in de fitness," vertelde Marcy hem. Ze gooide de natte tissues in de prullenbak en ademde diep in en uit. Morgan glimlachte bemoedigend naar haar. "Goed gedaan, Marcy, je hebt ons echt geholpen!"
"Ik ga kijken of ik die Fragile pizza jongen kan vinden," zei Brass. Hij liep richting de fitnessruimte, waar Morgan iedereen heen gestuurd had om te voorkomen dat ze hun plaats delict zouden verstoren. Nu schudde ze haar hoofd. "Als die Alex echt zo breed is als Marcy zegt, waarom zou hij dan een pistool gebruiken om Steven te vermoorden?"
"Wat als Steven het doelwit niet was?" stelde Greg voor. "Wat als iemand achter Liz aan zat?"
"Steven is dood, Liz niet," hielp Morgan hem herinneren. "Heb je je koffertje bij je zodat we de plaats delict kunnen gaan onderzoeken of moeten we wachten op Russell?"
"Ik heb mijn reservekoffertje in mijn auto, ja," zei hij. De geïrriteerde toon in haar stem was hem niet ontgaan. Had dit nog steeds met haar schouder te maken of was er een andere reden waarom ze boos op hem was? Ze had niet zo geïrriteerd geklonken toen ze met Marcy praatte, herinnerde hij zich.
"Ik ga kijken of ik Jack kan vinden om hem over de videobewaking te vragen, ik weet dat er een camera in de fitnessruimte hangt, misschien hebben we geluk," vervolgde Morgan. Ze hoefde niet uit te leggen wie Jack was, Greg had de sportschooleigenaar al meerdere keren ontmoet. "Wil jij vast met de plaats delict beginnen?"
Hij wist nog net een 'Jawel, mevrouw!' in te houden en knikte in plaats daarvan. Hij liep naar buiten om zijn reservekoffertje te halen en zag Russell zijn auto parkeren.
"Leuke outfit, Greg!" grinnikte Russell. Greg schonk hem een sarcastisch lachje als antwoord, waardoor Russell nog harder moest lachen. Toen werd hij weer serieus. "Nou, vertel eens wat er gebeurd is! Ik heb Morgans koffertje ook bij me, zoals ze me via de telefoon gevraagd had. Is dit een verkeerd gelopen date tussen jullie twee of mis ik gewoon iets?"
"Het is geen date, we waren hier gewoon toevallig op hetzelfde moment," vertelde Greg hem, een beetje geïrriteerd klinkend. Russell glimlachte naar hem. "Oké, oké, vertel me dan maar wat er gebeurd is!"
Terwijl ze terug naar binnen liepen, vertelde Greg hem over de schietpartij. Russell knikte. "Oké, dus één dode, één gewonde en niemand heeft iets gezien. Nou, dat moet makkelijk genoeg zijn! Morgan, hoe zit het met de videobewaking?"
"De eigenaar is de banden voor ons aan het halen," vertelde ze hem.
"Prima. Ik heb je koffertje hier, ik zal je helpen de plaats delict te onderzoeken terwijl Greg naar het ziekenhuis gaat om bij Liz te kijken en de kogel die ze misschien in zich heeft," besloot Russell. Greg zag hoe hij Morgan haar koffertje gaf, dat ze onhandig van hem overnam met haar linkerhand. Om haar niet bij Russell in de verlegenheid te brengen, liep hij naar haar toe en vroeg hij haar zachtjes: "Wil jij in mijn plaats naar het ziekenhuis gaan? Misschien kan je gelijk even naar je schouder laten kijken…"
"Het gaat prima!" zei ze tegen hem, gelijk weer boos klinkend. Toen ze hem direct aankeek, leek haar woede iets te verdwijnen. "Het komt wel goed, oké? Ga nou maar kijken hoe het met Liz is!"
"Ik sms je zodra ik iets weet," beloofde hij haar. Ze zei niets, maar hij wist zeker dat hij een klein knikje in haar ogen had gezien.
"Ik verkleed me boven even en dan ga ik," zei hij tegen Russell.
"Waarom zou je je omkleden? Je kan mensen onderweg nog amuseren," zei Russell lachend.
"Ha, ha," begon Greg, maar Morgan onderbrak hem door tegen Russell te snauwen: "Kunnen we ons concentreren? Er is een man dood en een vrouw serieus gewond! Ik wist niet dat dit het juiste moment voor grappen was!"
Greg zag dat Russell zijn wenkbrauwen optrok.
"Ik heb een kogel gevonden," vervolgde Morgan, hem oprapend met haar linkerarm. Toen ze overeind kwam, stootte ze per ongeluk haar rechterschouder tegen de bar. Greg zag haar gezicht vertrekken van de pijn, maar hij besloot niets te zeggen. Het zou toch geen zin hebben.

Nadat hij zich omgekleed had, reed hij naar het Desert Palm ziekenhuis en vroeg hij naar Liz. Er werd hem verteld dat ze nog geopereerd werd, maar dat hij op haar dokter kon wachten. Die arriveerde bijna een uur later met de kogel in een klein plastic zakje en Liz' kleding in een grotere papieren zak.
"Niet mijn eerste schotwondslachtoffer," legde hij uit toen hij Gregs verbaasde gezicht zag.
"Hoe is het met haar?" vroeg Greg, de zakken van de dokter overnemend.
"Ze heeft veel bloed verloren, maar over een paar weken moet ze weer de oude zijn," vertelde de dokter hem. "Ze is heel gezond en sterk, dus ik denk dat ze snel zal herstellen. De kogel heeft geen belangrijke organen geraakt of permanente schade veroorzaakt, dus ik zie geen reden waarom ze niet volledig zal herstellen. Ze slaapt nu nog, maar je kunt haar later bezoeken."
"Mag ik haar zien?" vroeg Greg ineens.
"Natuurlijk," knikte de dokter. Hij nam Greg mee naar een kamer op de derde verdieping van het ziekenhuis. Greg keek naar binnen door het glazen raam van de deur. Liz lag in bed en zag er opeens heel klein uit met een wit gezicht en in haar witte ziekenhuishemd.
"Ze moet weer helemaal de oude worden," vertelde de dokter hem nogmaals. "We weten het natuurlijk zeker wanneer ze wakker is, maar er waren geen moeilijkheden tijdens de operatie. Als ze niet in orde is, nou, dan moet ik terug naar de doktersopleiding!"
Zijn grapje stelde Greg niet gerust, maar hij glimlachte toch. "Dank u wel, dokter."
Hij bleef nog een paar minuten naar Liz kijken voor hij besloot terug te gaan naar CSI om Liz' kleding te bekijken. Nick kwam naar hem toe terwijl hij naar de bloedspetters op Liz' paarse sporttopje keek.
"Ik hoorde dat mijn idee niet zo goed bleek te zijn," zei hij, met zijn hoofd knikkend in de richting van het sporttopje.
"Volgens de dokter komt alles goed met haar," vertelde Greg hem. "Ik ga straks terug naar het ziekenhuis om met haar te praten. Weet je toevallig of Russell en Morgan al terug zijn van de plaats delict?"
"Ja, ik zag Russell naar het mortuarium beneden gaan om met Doc Robbins over je andere slachtoffer te praten en ik zag Morgan richting Ballistiek gaan," herinnerde Nick zich. "Weet je of ze nog steeds in zo'n slechte bui is? Toen ik haar zag, deed ze me een beetje aan Grumpy denken, die dwerg van Sneeuwwitje!"
"Ze is nog steeds niet echt vrolijk, nee," was Greg het met hem eens. "Ik ga haar wel zoeken."
Hij stopte Liz' kleding terug in de bewijszakken voor hij naar het ballistische lab ging. Morgan probeerde naar de kogels die ze gevonden had te kijken onder de microscoop, maar ze had problemen de lens in te stellen met haar rechterhand.
"Waarom neem jij Liz' kleding niet, terwijl ik de kogels bekijk?" stelde hij voor, haar aan het schrikken makend toen hij opeens begon te praten.
"Ik kan best…" begon ze, maar ze gaf het op toen hij haar aan keek. "Goed dan, ik neem de kleding wel."
Ze verliet snel het ballistische lab, maar niet snel genoeg om te voorkomen dat Greg de traan zag die over haar wang naar beneden liep. Hij aarzelde even. Moest hij achter haar aan gaan? Nee, besloot hij. Ze zou alleen maar boos worden en hij wilde een nieuwe uitbarsting vermijden. Hij liep naar de microscoop, stelde de lens in en keek naar de kogel. Aangezien hij niets bijzonders zag, scande hij hem in de computer in en zocht naar overeenkomsten. Tot zijn verbazing vond hij er één. Een zelfde kogel was twee weken geleden in een winkel gevonden. Er had een schietpartij plaats gevonden, maar niemand was gewond geraakt. Greg fronste zijn wenkbrauwen toen hij de naam van de winkel zag: Las Vegas Happy Cakes. Naast sporten had Liz nog een hobby: cakes bakken en versieren. Hij wist dat Las Vegas Happy Cakes één van haar favoriete winkels was, ze had hem verteld dat ze ooit meer dan honderd dollar tijdens één bezoek had uitgegeven. Was het toeval dat dezelfde kogel was gevonden in de sportschool waar ze werkte en in haar favoriete winkel? Greg printte de informatie uit en ging op zoek naar Morgan. Ze was bloeddruppels aan het omcirkelen op Liz' paarse sporttopje, maar aangezien ze haar linkerhand gebruikte, had ze nog niet veel omcirkeld.
"Wat wil je?" gromde ze bijna toen ze hem zag.
"Ken je Las Vegas Happy Cakes?" vroeg hij, haar gegrom negerend. Ze trok haar wenkbrauwen op. "Dat is Liz' favoriete winkel. Ze gaat er minstens twee keer per week heen."
"Een kogel die overeenkomt met degene die jij vandaag gevonden hebt, is daar twee weken geleden gevonden," vertelde Greg haar, haar de print overhandigend. "Denk je nog steeds dat Steven Winwood het doelwit was?"
Morgan bekeek wat hij uitgeprint had. "De kogels komen precies overeen, maar het pistool is nooit gevonden… Russell en ik hebben ook geen pistool gevonden in de sportschool. De schutter moet het weer mee genomen hebben. Denk je dat hij achter Liz aan zit? Wie zou haar nu willen vermoorden?"
Greg haalde zijn schouders op. "Geen idee… Heb je iets op haar kleding gevonden?"
"Nog niet," gaf ze toe. Ze pakte de pen weer met haar linkerhand en trok een onhandige cirkel.
"Ik doe het wel," besloot Greg. "Bel jij Brass maar om hem te laten weten wat ik ontdekt heb, oké?"
"Nee, ik kan dit best!" zei Morgan, gelijk weer boos klinkend. Ze greep de pen weer die hij van haar afgepakt had.
"Morgan…"
"Nee!" schreeuwde ze. "Alles gaat goed, ik gebruik gewoon mijn linkerhand in plaats van mijn rechter! Dat deed ik als kind ook, het is niets bijzonders!"
"Wel als je met bewijsmateriaal omgaat," hielp Greg haar herinneren.
"Ik verpest niets, als je dat soms denkt!" riep ze uit. Ze gooide de pen terug op tafel met haar linkerhand, haar rechterarm nog steeds tegen haar buik gedrukt. "Het is niets, dat zei ik al, het gaat vanzelf wel over! Het is gewoon een spier, niets bijzonders! Het gaat prima, het…"
Hij was haar aan blijven kijken terwijl ze schreeuwde en nu zag hij hoe ze langzaam begon te breken. Tranen begonnen over haar gezicht te lopen terwijl ze nog steeds fluisterde: "Het gaat prima…"
Zonder nog een woord te zeggen, liep hij naar haar toe en sloeg hij voorzichtig zijn armen om haar heen. Hij voelde haar gezicht tegen zijn schouder en maar één hand op zijn rug. Haar schouder schokte terwijl ze huilde, waardoor ze haar rechterschouder weer aanraakte.
"Het doet zo'n pijn," fluisterde ze door haar tranen heen. "Help me… alsjeblieft…"
"We gaan terug naar het ziekenhuis om met Liz te praten en dan kan jij je schouder laten onderzoeken," zei hij zachtjes tegen haar. Ze begon haar hoofd al te schudden, maar zodra hij zijn hand uitstak naar haar rechterarm knikte ze. "Oké, oké, we gaan naar het ziekenhuis. Maar het komt wel goed met me, oké?"
"Oké," zei hij, alleen om het met haar eens te zijn. Hij zou nu alles zeggen, alleen maar om haar te helpen van de pijn af te komen.