Welkom bij de eerste Boete van de 55ste honger spelen. Ik wil alvast iedereen bedanken die een tribuut heeft ingezonden. Zonder de inzendingen kan ik natuurlijk geen verhaal maken. Hierbij doe ik ook een oproep. Ik heb namelijk nog plekken over! kijk even op de tributenlijst en zend dan je tribuut in. Het lied wat je leest is van Racoon met het nummer oceaan. Als je hem niet kent luister hem dan zeker eens. Geniet van de eerste Boete en vertel me later wat je ervan vind.

District 1, Matt Sonates, 18

In district 1 waar het vol staat met fabrieken en huizen. Waar de hele dag alleen maar gewerkt en getraind wordt. Vind je, als je heel goed zoekt, een grote weide die vol staat met bloemen in allerlei kleuren en één enorme oude wilg. Als je de moeite neemt om een keer om 5 uur in de ochtend naar diezelfde weide te gaan, zul je daar onder de oude wilg een jongen zien zitten. Hij vult de hele weide met prachtige gitaarklanken en een lied:

Een oceaan om in te schuilen.
nooit alleen meer hoeven zijn.
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen alsjeblieft.
Het leven jaagt geen angst meer aan.
ik heb al zo ver moeten kruipen.
Het laatste stuk zal ook wel gaan, tot ik ga staan.

(Matt pov)

Ik ga altijd helemaal op in mijn gitaar spel en sluit de rest van de wereld buiten. Denk niet meer aan mijn vader die me elke dag pusht om te trainen voor de spelen. Denk niet meer aan mijn eikel van een neef die mijn vriendin heeft afgepakt.

Een oceaan om in te vluchten, nooit jaloers te hoeven zijn.
Liefde om je hart te luchten ,Een oceaan alleen van mij.
Een oceaan om te verzuipen ,een dag of wat een held te zijn.
Laat die ander nu maar kruipen, Een oceaan vol tranen is van mij.

"Matt" ergens vaag hoor ik iemand mijn naam roepen, maar ik speel gewoon door. Dit is mijn uur, nu kan ik dromen over wat ik zelf later wil worden. Niet die achterlijke spelen maar een eigen band hebben en in het Capitool mogen spelen. Dat is mijn droom.

"Matt, eikel, waarom negeer je me. Je vader is naar je op zoek en als die erachter komt dat je weer met die gitaar in de weer bent krijg je problemen." Mijn kleine broertje, Björk, staat voor me. Ik haal mijn hand door mijn blonde haar. Björk kijkt me beledigend aan en gaat met zijn handen in zijn zij staan.

"Schiet op, anders krijg ik dat gezeur straks ook over me heen." Ik verstop mijn gitaar weer in de boom en zie dat het net op tijd is. Mijn vader komt al in de verte aanlopen en snel neem ik Björk in een houdgreep waardoor het lijkt alsof we al aan het oefenen zijn. Door de jaren die ik al heb moeten trainen heb ik al aardig wat spiermassa en is het winnen van mijn broertje een makkie.

Mijn vader komt steeds dichterbij en klapt trots als ik mijn broertje op de grond gooi.
"Zoon, ik ben trots op je. Zo vroeg al uit te veren om te trainen. Ik weet zeker dat je dit jaar gaat winnen met de spelen." Qua uiterlijk lijk ik veel op mijn vader, we hebben beiden blonde haren en de blauwe ogen, zijn allebei gespierd door het harde trainen en zijn even groot. Oh, en ik ben knapper. Met mijn rechte gebit en volle lippen voor een jongen. Het enige wat er verkeerd is aan mijn gezicht is mijn neus. Deze is al een paar keer gebroken geweest, waardoor ik ook donkere randen onder mijn ogen heb. Maar qua innerlijk lijk ik totaal niet op mijn vader.

Mijn vader is geobsedeerd met winnen en het moet ook altijd gaan zoals hij wil, hij is koppig en bot en geeft niks om me. Pas wanneer ik de spelen win denk ik. Ik ben het tegenovergestelde van mijn vader. Winnen interesseert me niet, mijn broertje betekent heel veel voor me en in plaats van bot denk ik eerst na voordat ik iets zeg. Helaas heb ik mijn koppigheid wel van hem en dat kan dan ook behoorlijk botsen.

"Hoi pap, ik zag je niet aankomen." Leugentje om eigen bestwil. "Björk en ik gaan zo meteen nog een ronde hardlopen en dan kom ik wel terug voor de boete." Mijn vader knikt en loopt weer weg. Ik haal opgelucht adem en begin maar aan mijn ronde hardlopen samen met mijn broertje. Dit is het enige wat we samen kunnen doen, aangezien onze ouders zijn gescheiden en mijn moeder niet meer wil dat we met elkaar omgaan. Ze is bang dat Björk ook voor de spelen gaat trainen en dat ze hem dan kwijtraakt.

We zijn ongeveer een half uurtje onderweg als mijn broertje stil gaat staan en me aankijkt. Het lijkt alsof die iets wil zeggen, maar niet goed weet hoe.

"Gooi het er maar uit, anders gaat het aan je knagen." Ik herhaal de woorden die mijn moeder altijd tegen ons zei toen we klein waren.

"Matt, ga je echt meedoen aan de spelen?" Ik knik en zie het gezicht van mijn broertje verstrakken.

"Maar wat als je niet weer komt, wat als iemand anders sterker of slimmer is dan jou? Waarom doe het überhaupt. Je geeft er helemaal niks om, dat doet papa." Hij kijkt me boos aan. En ik snap het ook wel. Als hij ging in plaats van mij, dan zou ik het hem ook niet vergeven.

"Er zal vast wel iemand sterker of slimmer zijn als mij, en de kans is er dat ik het niet overleef. Maar dan ben ik wel in het Capitool geweest en hoop ik dat ik op zijn minst één kans krijg om daar te mogen zingen. Het klinkt onrealistisch, maar het is wel mijn droom. En zo combineer ik de mijne met die van pap." Björk kijkt alsof hij het begint te snappen en begint weer met hardlopen.

Na een ronde van 2 uur over het hele oude gedeelte van District 1 komen we weer thuis aan. Ik neem afscheid van mijn broertje en loop snel naar binnen en meteen door naar boven. Niet dat ons huis heel bijzonder is, het is een simpel huisje met alle voorzieningen en ik heb een eigen kamer wat erg prettig is. Vroeger moest ik mijn kamer altijd delen met mijn broertje. Dat gaf nog wel eens ongemakkelijke situaties met zich mee, aangezien ik toen een vriendin had. Een diepe zucht en ik denk weer aan Alicia, haar mooie lange zwarte haren en haar perfecte hartvormige lippen. Die lippen heb ik vaak genoeg geproefd.

Ze keek me altijd met zulke mooie groene ogen aan die omrand waren door mooie volle wimpers. Het was altijd alsof je naar twee stralende smaragden keek in plaats van haar ogen. Ze was perfect, totdat ik erachter kwam dat mijn neef met haar aan het rotzooien was. Ik heb haar de huid vol gescholden en mijn neef aardig in elkaar getimmerd. Ik grijns lichtjes, was de training toch nog ergens goed voor.

Snel spring ik onder de douche om het vieze zweet weg te halen. En als ik klaar ben doe ik snel mijn boete kleding aan. Een zwarte broek en een long sleeve shirt die oranje met zwart gestreept is en een leren jack met korte mouwen erover heen. Om het geheel af te maken doe ik mijn kisten eronder aan. Als ik in de spiegel kijk zie ik een jonge man die erg zelfverzekerd overkomt. Ik loop naar beneden en zie mijn vader zitten.

"Jongen, ik voel het gewoon. Dit wordt jouw jaar, jij zult winnen. Maak me trots." Mijn rare geobsedeerde vader. Wat heb je toch rare ideeën in je hoofd. Ik wou toch zo graag dat je gewoon accepteerde dat ik helemaal niet mee wil doen, maar zanger wil worden. Ik glimlach naar mijn vader en loop door naar de deur.

"Ik ga naar de boete, ik zie je daar wel."

District 1, Delphi Roxbryll, 18

7 uur in de ochtend. Het trainingscentrum van district 1, wat normaal afgeladen is met allemaal leerlingen en trainers, is nu compleet leeg. De trainingspoppen zijn behoorlijk kapot en alle wapens liggen nog netjes in de kasten. De vredebewakers hebben nog niks te doen en staan met elkaar te praten. Totdat de deur open gaat en er een meisje naar binnen loopt.

Een bewaker bekijkt het meisje goed en ziet een goed getraind lichaam, met mooie rondingen. Hij knikt goedkeurend tot dat het meisje haar pony uit haar gezicht weg haalt. De bewaker schrikt licht en kijkt snel de andere kant op.

(Delphi POV)

Snel pak ik een paar werpmessen uit de kast en begin met mijn training. Als ik nog langer naar die bewaker kijk, krijg ik de neiging om hem te vermoorden. Hij heeft geluk dat er meerdere bewakers zijn anders…

Ik zucht diep en begin met gooien. Ha, recht tussen de ogen. Daar nog een recht in het hart en de laatste in het bovenbeen precies bij de slagader. Dan loop ik naar de pop toe en haal de messen er weer uit. Weer kijkt de bewaker en ik geef hem een giftige blik terug.

"Delphi, alweer aan het trainen." Net waar ik zin in heb, mijn zusje Orchid. Met haar lang zwart krullend haar en haar perfecte gezichtje. Oh, hoe graag zou ik haar toch een keer met mijn mes willen bewerken. Dan kijkt ze niet meer zo arrogant, dan zou ik de mooie zijn van ons tweeën.

"Natuurlijk train ik. Het is mijn laatste jaar om mee te doen aan de spelen en die kans laat ik niet lopen." Een stuk agressiever dan net gooi ik de messen weer in de pop en weer zijn ze allemaal dodelijk.

"Wat jammer nou, ik ben ook van plan om mee te doen aan de spelen. En ik zal eerder bij het podium zijn als jouw, aangezien ik sneller ben." Haar gemaakte lachje maakt me misselijk. Er is echt geen kans dat zij mijn titel van me gaat afnemen. Nooit, ook al zou ik haar daarvoor moeten doden. En misschien is dat nog niet eens een slecht idee.

"Als je nu niet maakt dat je wegkomt, dan zit het volgende mes in jou in plaats van in de pop." Ik grijp mijn mes zo vast dat ik hem zo haar kant op kan gooien. Mijn zusje lacht me uit en loopt door naar haar eigen onderdeel, het zwaard.

Ik blijf nog doortrainen tot 8 uur en ga dan nog een ronde hardlopen over het oude gedeelte van district 1. Daar zie ik de twee blonde broers ook hardlopen en mijn gezicht vertrekt. Ze hebben beiden ook al een knap gezicht en zien er goed getraind uit. Wat walg ik van ze. Ik wil geen knappe mensen om me heen. Ze mogen van mij allemaal dood neervallen. Dat zullen ze ook wel doen bij de spelen, helemaal wanneer ik met ze klaar ben. Ik grijns even en stop voor een moment met hardlopen. Heel even ga ik onder een van de oude bomen zitten en vind nog een oud snoepje in mijn broekzak. Zonde dat die al bijna over datum is. Ze zijn juist zo duur. Maar het snoepje geeft me wel een idee. Nu moet ik snel zijn en me haasten naar een van de oudere fabrieken van district 1.

In dit oude gedeelte van district 1 staat namelijk nog een oude fabriek waar vroeger met waterstofcyanide werd gewerkt. Ik ben hier al een aantal keren binnen geweest en weet ook waar nog een beetje van het spul te vinden is. Vakkundig behandel ik het snoepje met het spul en haast me naar huis.

Eenmaal thuis ga ik nog even snel douchen en trek dan mijn boete kleding aan. Mijn moeder heeft een jurkje voor me klaargelegd, maar daar wil ik niet dood in gevonden worden. Snel pak ik een zwarte skinny jeans en een bordeaux rode blouse uit de kast. Deze trek ik aan en loop dan meteen door naar beneden zonder in de spiegel te kijken. Ik heb namelijk een hekel aan spiegels sinds het 'ongelukje'.

Vier jaar geleden waren mijn ouders nog heel tevreden met mij en waren er ook vast van overtuigd dat ik de spelen ging winnen. Met mijn prachtige uiterlijk zou ik genoeg sponsors moeten krijgen en ik was al redelijk goed getraind. Nog een paar jaar en ik zou helemaal klaar zijn voor de spelen. Tot het ongeluk met de thee. Mijn zusje struikelde namelijk over het tapijt wat in de kamer lag en ik kreeg de gloeiend hete thee, die zij in haar handen had, over me heen. De helft van mijn gezicht is toen verbrand en ik kon nog maar aan één kant wat zien. De dokter kon er ook niks meer aan doen.

Nu heb ik mijn pony zo laten groeien dat die voor de linkerkant van mijn gezicht valt. Zo zie je alleen het mooie gedeelte van mijn gezicht, mijn licht blauwe oog en mijn hartvormige lippen en een grote bos met stijl zwart haar wat om mijn gezicht valt. Mijn lichaam is nog steeds mooi en vrouwelijk, maar ik weet dat ik nu geen sponsors meer zal krijgen. Puur en alleen om mijn gezicht.

Eerst haatte ik mijn zusje niet om die fout. Nee nu pas, nu zij steeds meer uitgroeit tot een prachtige vrouw en mij dat heeft ontnomen. Ja, nu komt de haat. Niet alleen haat ik haar, maar ook mijn ouders. Zij zien mij niet meer als een winnaar. Nu zien ze Orchid als een winnaar. Dat laten ze maar al te goed merken.

Eenmaal beneden roept mijn moeder mij bij haar. Ze zit op de bank naar een herhaling te kijken van haar eigen zege. Mijn moeder was de winnaar van de 28ste honger spelen. Het is een hele tijd geleden, maar ze kijkt elk jaar weer de herhaling. Ik leek altijd veel op mijn moeder. Zij heeft alleen lang donker bruin haar in plaats van zwart haar.

"Delphi, ik heb begrepen van Orchid dat ze dit jaar mee wil doen aan de spelen. Ik wil je alleen zeggen, loop haar niet in de weg. Je weet net zo goed als mij, dat zij meer sponsors krijgt en ze is sterker dan jou. " Mijn moeder kijkt me niet eens aan en blijft naar de tv kijken. Ze zegt het op een toon alsof het heel normaal is dat ik mijn droom moet laten varen voor mijn zusje. Dat arrogante kreng die mijn leven al eens heeft verpest.

"Zij kan volgend jaar meedoen. Dit is mijn jaar en zij zal mij daar niet bij dwarsbomen." Met trillende handen sta ik daar. Woedend op mijn eigen moeder, hoe durft ze zoiets ook maar voor te stellen. Ik heb zo lang getraind voor dit moment.

"Nu luister jij eens goed dame. Jij zult niet winnen, niet zonder sponsors. Je maakt geen kans meer. Dus zet het uit je hoofd." Nu heeft ze zich omgedraaid en kijkt me ijskoud aan. Dit maakt me alleen maar bozer en nu weet ik honderd procent zeker wat ik moet doen om dit jaar mee te kunnen doen.

Sorry, klein arrogant zusje van me.

Matt Sonates, 18 POV

Eenmaal op het plein zie ik mijn neven staan. Alleen Jasper is oud genoeg om niet mee te hoeven doen aan de boete. In plaats daarvan staat hij nu te kijken of geen van zijn neven wordt uitgeloot. Dit jaar hoeft die zich in elk geval niet druk te maken om de anderen. Ik zal zorgen dat ik zo snel mogelijk bij het podium ben.

Shit, Marcus staat er ook met Alicia. Daar gaan we dan maar niet naartoe anders komt er nog een knokpartij. Snel loop ik door naar de inschrijftafel en blijf wachten tot ik aan de beurt ben. Eenmaal aan de beurt laat ik ze wat bloed uit mijn vinger prikken en vertel ze mijn naam. Ik wil doorlopen naar het vak voor 18 jarigen, maar mijn broertje houdt me tegen.

"Je kunt je nu nog bedenken. Nog één jaar en dan kun je zelf proberen om naar het Capitool te gaan, zonder dood te gaan." Ik zie hem met angstige ogen naar me kijken en bijna laat ik me overhalen. Maar nee, dit moet ik doen. Tenzij Marcus wordt gekozen, dan laat ik hem maar al te graag gaan.

"Nee Bjórk, ik ga en daar kun je niks aan veranderen." Ik loop verder naar het vak en ga daar staan. Ik zoek nog even naar Alicia en als ik haar zie staan word ik weer overdonderd door haar schoonheid. Zelfs na alles wat er is gebeurd, zou ik zo graag nog één keer haar lippen willen proeven. Nog één keer in die prachtige ogen kijken en haar nog één keer vast houden.

Op het podium komt eindelijk beweging en de burgemeester komt op. Hij verteld weer hetzelfde dramatisch saaie verhaal. Daarna komt de film over de revolutie en dat district 13 met de grond gelijk is gemaakt. Altijd hetzelfde liedje, nooit eens verandering. Dit jaar hebben we wel een nieuwe begeleider.

Hij stelt zichzelf voor als Mix Inch en ik heb nog nooit zo'n rare vogel gezien. Hij lijkt op een regenboog die gemaakt is van stenen. Zijn pak, schoenen en zelfs zijn haar zitten vol met allemaal verschillende stenen. Het valt me nog mee dat zijn gezicht nog normaal is.

" Hallo allemaal, wat leuk om al jullie gezichten hier weer te mogen zien en ook dit jaar weer nieuwe. Laat ik er maar niet teveel omheen draaien. We beginnen met de jongens tribuut." Zijn hand gaat uit naar de bal met namen en pakt er een uit.

"Matt Sonates" Wauw hier had ik niet op gerekend en ik ga loop door naar het podium. Achter mij wordt geschreeuwd. "Ik bied me aan." Ik herken de stem van Björk. Ik draai me om en hij staat achter me.

"Nee, ik ga en jij gaat terug naar je plek." Hij ziet eruit alsof die een klap in zijn gezicht heeft gekregen. Misschien is dat maar beter ook. Mam zou nooit zonder hem kunnen en pap wel zonder mij.

Eenmaal op het podium kijk ik rond en zie mijn vader staan springen van blijdschap. Mix gaat nu door naar de meisjesbol.

"En de gelukkige is…"

Delphi Roxbryll, 18 POV

Nu moet ik alleen mijn plannetje nog uitvoeren. Glimlachend hou ik het kleine snoepje in mijn hand en denk aan wat die kan doen. In de keuken kom ik mijn vader nog tegen en ook hij begint te zeuren over dat Orchid dit jaar mee moet doen.

"Orchid gaat winnen. Dat weet ik honderd procent zeker. Jij gaat toch ook voor je zusje juichen Delphi." Mijn vader kijkt zo vrolijk met dat vooruitzicht. Je moest eens weten pap. Ik ga wel juichen, maar niet omdat ze wint.

Ik knik braaf en loop door naar het plein. Daar zie ik mijn zusje staan tussen haar groepje knappe koppen. Zelfs Alicia, die van knappe kop één naar knappe kop twee overliep. Zij kan weleens een prachtige make over krijgen van mij. Dan zou ze nog maar één oog hebben in plaats van twee.

"Orchid, pap en mam zijn er zo zeker van dat jij wint en ze willen graag dat ik je steun. Ik heb dan ook een kleinigheidje voor je." Zeg ik met een zo lief mogelijk stemmetje. Nu ben ik benieuwd of ze daar intrapt. Ik geef haar het snoepje en ze neemt het ook nog aan ook. Domme koe.

"Dankjewel Delphi, sorry dat jij dan niet mee kan doen met de spelen. Ik maak nu eenmaal meer kans om te winnen. Neem het niet te persoonlijk op." Weer dat vieze gemaakte lachje. Ik glimlach nog even naar haar en loop dan door naar de inschrijfbalie. Het is allemaal zo standaard dat ik niet meer oplet.

Ik hou mijn zusje goed in de gaten en zie dat ze uiteindelijk het snoepje in haar mond stopt. Die zal zo meteen lelijk opkijken. Missie volbracht. Snel kijk ik naar het podium waar de nieuwe begeleider staan. Even zucht ik, kan het echt nog gekker. Jezus, wat een papagaai met al die kleuren.

De jongens tribuut word gekozen en komt een meningsverschil over wie er nu mag gaan. Uiteindelijk is het knappe kop nummer één van vanochtend. Dan gaat hij door naar de meisjesbal.

"En de gelukkige is Armina Diones." Een klein meisje van twaalf staat angstig te kijken en hoopt dat iemand anders zich aanmeld.

"Ik bied me …" Mijn zusje begint te hoesten en het lijkt of ze stikt. Ze valt voorover en blijft op de grond liggen hoesten.

"Ik bied me aan." Roep ik boven iedereen uit en loop door naar het podium. Ondertussen zijn mijn ouders bij mijn zusje aangekomen en ze ligt te stuiptrekken. Als ik op het podium klim zie ik dat mijn moeder aan het huilen is en mijn zusje in haar armen houdt. Het plan is geslaagd.

De begeleider staat er een beetje versteend bij en kijkt dan mij pas aan.

"Vertel eens wie ben jij."

"Ik ben Delphi Roxbryll" vertel ik met een glimlach op mijn gezicht. Ik zie mijn vader opkijken en het dubbeltje begint te vallen bij hem. Ja vadertje, had nu maar geluisterd. Had haar maar tegengehouden van het meedoen. Ik ga en niemand anders.

"Nou, dit zijn de tributen van dit jaar. Matt Sonates en Delphi Roxbryll." Ik zwaai vrolijk naar iedereen en loop dan naar Matt toe en geef hem een hand. Dan moeten we doorlopen naar binnen.

Matt Sonates, 18 POV

Dat meisje wat neerviel was geloof ik het zusje van Delphi, ze zou toch niet. En dan zie ik haar glimlach. Dus wel.

Ik zwaai even en geef haar een hand. Dan loop ik door naar binnen en ga de kamer binnen die ze me aanwijzen. Meteen komt mijn vader naar binnen lopen en hij geeft me een knuffel. Hij staat nog net niet als een klein kind op en neer te springen van opwinding.

"Matt, doe je best. Nee, je uiterste best en win. Je kunt het jongen." En daarna moet hij weer gaan.

Alicia komt nog heel even binnen lopen en heeft de tranen in haar ogen staan. Zo lijken haar ogen nog meer op prachtige smaragden. Ze zegt niks en loopt naar me toe. Waarschijnlijk voor de laatste keer doet ze haar armen om me heen en haar gezicht komt dichterbij. Heel zachtjes raken onze lippen elkaar en dan gaat ze weer weg.

Mijn moeder en mijn broertje komen binnen lopen. Ze zien er allebei uit alsof ze in huilen gaan uitbarsten en heel stil zitten we daar met zijn drieën. Dan geeft mijn moeder me een ring. Als ik hem in mijn handen heb zie ik dat ons familie wapen erop staat. Een roos met heel veel dorens. Ze lopen om de volledige ring heen. Ik doe de ring om mijn vinger en dan komt de bewaker binnen. Daar gaan ze dan, dit is waarschijnlijk de laatste keer dat ik ze zie. Nee, zo mag ik niet denken. Ik zal vechten en iedereen die me in de weg staat doden.

Delphi, 18 POV

Daar zit ik dan. Helemaal alleen in deze grote kamer. De kamer is volledig gelambriseerd en ziet er erg chic uit. Er staan een paar kasten vol met boeken en verder een tafel met wat stoelen. Ik zit in de enige bank die er is. Het is een kleine twee persoonsbank in een beige kleur. En ik moet zeggen hij zit heerlijk.

De deur gaat open en mijn vader komt binnenlopen. Wauw, dat had ik niet meer verwacht. Hij staat te trillen van woede, maar zijn ogen zijn ijs en ijskoud.

"Ben jij wel helemaal goed bij je hoofd. Je eigen zusje vermoorden. Dat je boos was op haar had ik verwacht maar dit, nee. We hopen dat je daar zult sterven en dan zijn we van je af. Je bent vanaf nu onze dochter niet meer." En hij loopt weg, smijt nog een keer goed met de deur en dan is het weer stil.

Rustig maar papatje van me, als ik terug kom zal ik ook al snel geen ouders meer hebben. Dan gaat de deur nog een keer open en komt er iemand binnen die ik niet had verwacht. Het is knappe kop nummer twee, Marcus. Hij staat daar met zijn handen in zijn zakken, een beetje heen en weer te wiebelen op zijn benen.

"Doe me een plezier, vermoord Matt." Hij kijkt me niet aan maar werpt me wel een armband toe. Dan vertrekt die weer. Het is een heel simpel gevlochten armbandje. Ook al mag ik hem niet toch voldoet dit wel als een district aandenken. En ik doe hem om mijn arm als een belofte dat ik Matt zal vermoorden en vele anderen.

Nou, dat was het eerste hoofdstuk. Hoe vonden jullie het?
Ik ben heel benieuwd of jullie een goed indruk konden krijgen van hoe deze twee tributen zijn.

Er is natuurlijk ook een sponsor systeem. Wat zouden de honger spelen zijn zonder. Je kunt punten halen met het volgende:
5 punten voor het insturen van een tribuut (geldt 1 keer)
4 punten als je mijn verhaal followed.
3 punten als je een goede tip geeft voor het volgende hoofdstuk.
2 punten voor een review.

De punten zijn als volgt:
MyWeirdWorld: 9 punten
LeviAntonius: 5 punten
Janaatje: 5 punten
Jo-ann: 5 punten
Kiki: 5 punten
Jade Lammourgy: 5 punten
meowmalfoy: 5 punten
Skye. Emma: 5 punten

Jullie krijgen in het Capitool te horen wat je allemaal naar tributen kunt sturen en hoeveel alles kost!

Nog even special thanks to: Janaatje. Zij leest mijn verhaal eerst door en geeft me handige tips over hoe het anders zou kunnen.

tot het volgende hoofdstuk.