Κεφάλαιο 2

Τρεχάμενα δάκρυα

Πόσο ελεύθερα μπορούν να συνυπάρχουν ο γρήγορος αχός του αυτοκινήτου,η μετακίνηση μέσα σ'αυτό κι η ανέλπιστη καταιγίδα των σκέψεων που με διαπερνούσαν καθώς κοίταζα έξω από το υπηρεσιακό αμάξι που οδηγούσε ο Τσάρλι...Έβλεπα τα τοπία να χάνονται,τα δέντρα να σβηνονται από τη σκόνη και το μόνο που απέμενε ήταν η στάχτη από τα μέρη που τα μάτια μου δε θα αντίκρυζαν ξανά...όχι,αν δεν υπήρχε απόλυτη αναγκαιότητα.Έτσι κι αλλιώς η παρουσία μου ήταν το τελευταίο ευχάριστο πράγμα πλέον σε αυτόν τον κατά τ'αλλά ευχάριστο τόπο-κι ας παραμένει κατοικημένος από τα βαμπίρ και την προδότρα που αποφάσισε να ενταχθεί στους κόλπους της οικογένειάς τους-και τελικά έγινε κι η ίδια του λόγου τους.Η Μπέλα...

Το θέμα για μένα δεν είναι ότι μ'ενδιαφέρει τόσο το τι έκανε και τι συνεχίζει να κάνει,αλλά το πώς οι απερίσκεπτες αποφάσεις της οδήγησαν τον Τσάρλι στο να γίνει ο νέος μου πατέρας.Βλέπετε,χάρη στη συνεχή κι αναπάντεχη απουσία της κορούλας του εκείνος -απ'όλες τις γυναίκες της περιοχής-βρήκε παρηγοριά και συντροφιά στη μητέρα μου.Τόσο μυαλό είχε για ν'αναλογιστεί ότι η μάνα μου ήταν η γυναίκα του καλύτερου του φίλου,ο οποίος τυγχάνει να'ναι και πατέρας μου-ο θεός να τον αναπαύσει (αν μπορεί με όλα αυτα τα αίσχη που θα βλέπει να γίνονται σπίτι του πλέον).Αλλά το φταίξιμο δεν ήταν μόνο δικό του γιατί κι η μητέρα μου καλά καλά δεν έχασε τον άντρα της κι έβαλε άλλον στη ζωή της...

Άραγε,πόσες ομοιότητες θα μπορούσα να'χω με τον πατέρα μου;Κι οι δύο έχουμε πρόδωθει από τα άτομα που αγαπήσαμε περισσότερο στη ζωή μας...Εγώ από τον αγαπημένο μου...κι εκείνος από δύο γυναίκες...η μια είναι η μητέρα μου,η άλλη...εγώ αυτοπροσώπως...!!

Αν δεν είχε δει εκείνο το βράδυ τον αδερφό μου κι εμένα...δε θά'χε πάθει το έμφραγμα...σκεφτόμουν και προσπαθούσα με κόπο να συγκρατήσω τα ελαφρώς βουρκωμένα μάτια μου.

-Είσαι καλά;μου είπε ο Τσάρλι καθώς με κοίταξε με βλέμμα συμπόνετίκο και στοργικό,συμπεραίνοντας ότι προφανώς ένιωθα ήδη νοσταλγία για τα μέρη που άφηνα καθώς με οδηγούσε προς στο αεροδρόμιο.

-Δε σε αφορά αυτό.Η καλύτερη σου θά'ναι.του απάντησα με φωνή σχεδόν απαθή,σα να μιλούσα σε έναν εχθρό τη στιγμή που είχε ολοκληρωθεί η μάχη κι αποδεχόμουν την ήττα μου απέναντι του.Ο Τσάρλι είχε κερδίσει πια μια θέση στην οικογένεια μου όσο κι αν δεν το δέχτηκα ποτέ αυτό.Ήταν ένας άνθρωπος ήσυχος,στωικός με τεράστια αποθέματα υπομονής,αυτό οφείλω να το ομολογήσω,αν θα μπορούσε κανείς να αναλογιστεί πόσες προσβολές και πικρίες έχει ακούσει από μένα.Μα τώρα αυτα τελείωσαν,ήταν πλέον ο νικητής, κι ακόμα καλύτερα για 'κείνον που 'χε τη χαρά να με οδηγεί ο ίδιος στην έξοδο της σωτηρίας μου.Είχα υπερβεί τον εαυτό μου κι όσο κι αν δε μπορούσα να νικήσω τις σκέψεις μου,δεν άφηνα το πείσμα μου να υπερνικησει τον αυτόέλεγχο που 'χα μάθει να επιβαλω στον εαυτό μου προκειμένου να μην τα καταστρέψω όλα με μια πιθανή μεταμόρφωση μου.Αυτή ήταν η στιγμή που αποχαιρετούσα τους πάντες δίχως καν να γνωρίζουν το ευχάριστο γεγονός της μελλοντικής απουσίας μου.Από μια μεριά θα 'θελα να μπορούσα να'χα κάποια μαγική ικανότητα και να άκουγα τις φωνές τους μέσα στο κεφάλι μου,να μάθαινα τις αντιδράσεις τους.Παρόλο που ο Τζέικομπ είχε πάρει μια ιδέα για μένα και του 'χα εξομολογηθεί ότι η ζωή μου θα με οδηγούσε μακριά από την Λα Πους όταν τελείωναν όλα,σίγουρα δε θα φαντάστηκε ότι θα το εννοούσα και το λαχταρούσα με κάθε κύτταρο του καταπονημένου μου μυαλού.Ο Τζέικομπ πίστευε ότι εδώ μονάχα θα μπορούσα να βρω το τέλειο ταίρι για μένα,τον άνθρωπο με τον οποίο θα ζούσα την υπόλοιπη ζωή μου...Αλλά δεν είχα την δική του τύχη,όπως αποδείχτηκε τελικά.Ακόμα κι αν κεραυνοβόληθηκε με αυτό το ΠΡΆΓΜΑ που γεννήθηκε από ένα βαμπίρ και -τότε-έναν άνθρωπο-ονόματα προτιμώ ν'αποφεύγω μπας και τα ξεχάσω διαπάντως.Διότι αν δεν υπήρχαν τα άθλια βαμπίρ να μας απειλούν,δε θά'χα μεταμορφωθεί ποτέ μου,δε θα -χάνα τον πατέρα μου απ'την τρομάρα που πήρε βλέποντας με σε κατάσταση ζώου,δε θα εξυνα τις πληγές μου αναγκαζόμενη να βλέπω το Σαμ κάθε μέρα και ν'ακούω τις σκέψεις του.Όλα αυτα με πόνεσαν και τ'αποδεκτήκα,δε ζητώ εκδίκηση παρά μόνο να τα ξεχάσω και να προχωρήσω τη ζωή μου με αποφασιστικότητα και τόλμη.Ήδη η αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης,ακόμα και στη σκέψη δυναμώνει τη θέληση μου να σφίξω τα δόντια μου με πείσμα και να πάταξω το μεγάλο τριχωτό ζώο που κρύβεται μέσα μου.Άπειρες φορές εχω ονειρευτεί ότι έτρεχα σα μανιακή μέσα σε σκοτεινα ερημικα δαση για να κρυφτώ απ'αυτόν το σαρκοφάγο δαίμονα-που όμως δεν ήταν άλλος από μένα.Αλλά εχω δει και πολλές φορές στον ύπνο μου ότι το σκοτώνω,καθώς μέσα στα όνειρα μου πάντα διαχωρίζά τη Λια Κλιαργουωτερ από την Τριχωτη Λια (έτσι με είχε αποκαλέσει μια φορά ο μικρότερος μου αδερφός,ο Σεθ και του ανταποδώσα ανάλογα το παρατσούκλι).Τι αγόρι κι αυτό,ένα τέλειο αντίγραφο της μητέρας μου με την ίδια ξερόκεφαλια κι αφέλεια που τους διακρίνει.Σαφώς και πάντα ενοχλούμουν κι ανησυχούσα για τη μεγάλη συμπάθεια που 'χε στους εχθρούς μας.Ακόμα τους επισκέπτεται αλλά προσπαθεί να μη μου το πει,άσχετα που τον ξέρω και καταλαβαίνω κάθε αντίδραση του σε οτιδήποτε.Υποθέτω ότι εκτός από τον Τσάρλι κι ο αδερφός μου είχε νικήσει τώρα που θα μπορεί να τους βλέπει χωρίς τις αντιρρήσεις μου.Όμως,ήταν ο αδερφός μου κι ήξερε για την αποχώρηση μου.Παραλίγο να ξεσπάσει σε κλάματα,βαθειά μέσα του γνώριζε όμως ότι ήταν ένας δυνατός άντρας που έπρεπε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του,μόνος του πλέον.Αγαπώ τον αδερφό μου όσο κανέναν άλλο στον κόσμο.Αν δεν ήταν εκείνος θα 'χα σίγουρα καταρρεύσει ψυχολογικά,αλλά δε γινόταν να σκεφτώ μόνο τον εαυτό μου τη στιγμή που ήταν τόσο νέος και χρειαζόταν την προστασία μου.Μαντεύω πως θα μ'έβρισκε πολύ υπέρπροστατευτική κατά καιρούς,αλλά τον λατρεύω με όλη μου την καρδιά,σαν αδερφό κι ίσως σαν το παιδί που ποτέ μου δε θα κάνω.Ακόμα...αν υπήρχε κάποιος τρόπος να με προλάβαινε και να μου ζητούσε να μείνω,σίγουρα θα δεχόμουν...