Chapter 2: making friends
Kristen volgde de professor opnieuw door de vele gangen van die prachtige kasteel, richting de leerlingenkamer van Griffoendor. Overal stonden er harnassen blinkend op hun voetstuk. En aan de wanden hingen allerlei verschillende schilderijen. Portreten van oudere heren en dames met oogverblindende jurken. Of van landschappen waar kinderen al lachend speelden.
Kristen vroeg zich af hoe ze in godsnaam haar weg hier zou kunnen vinden. Zoveel gangen, trappen, lokalen… Het zou al een jaar op zich duren om haar weg hier te vinden. Een hele tijd wandelden de professor en zij in stilte. Opeens doorbrak de professor de stilte.
"Zoals u al weet, ben ik het afdelingshoofd van Griffoendor. Ik wil u niet angstig maken maar eis discipline en respect van mijn leerlingen. Ik duld geen wansmakelijke gedragen of respectloze daden. Het nobele huis Griffoendor heeft een zeer hoge reputatie en die wil ik zo behouden. En ik vermoed dat uw medeleerlingen dat u wel zullen vertellen. Het is niet alsof ik niet weet dat ze ander mijn rug wat praten."
Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht. Kristen leek het wel te appreciëren.
Op de zevende verdieping te zijn aangekomen, hielden ze halt bij een portret op daarop een zeer struise dame afgebeeld. Haar haren was gekruld en klassiek opgestoken. Ze droeg een lange, roze jurk met nog een parelsnoer rond haar nek gedrapeerd.
De dame sprak: "Wachtwoord?"
"Drakenei"
"Correct, gaat u verder"
En daarbij ging het portret open en kwam er een opening erachter te voorschijn. Anderling ging Kristen deze voor. De griffoendorkamer zag er prachtig uit. Rood en goud waren duidelijk de overheersende kleuren van de kamer. De wanden waren bekleed met wandtapijten van het embleem van Griffoendor. Er was een haard met daar rond een paar knusse zetels. Aan de linker kant stonden er een paar tafels waar veel leerlingen druk bezig waren met het maken van hun taken.
Het moment dat Anderling de kamer kwam, keek iedereen op en werd het muisstil.
"Mag ik even jullie aandacht"vroeg Anderling.
Alsof dat nog nodig was. Ze waren zoals schoothondjes, wachtend op de lieve woorden van hun baasje.
"Ik wil jullie voorstellen aan jullie nieuwe klasgenoot. Dit is Kristen Collins. Ze is overgeplaatst van JoliMaisons. Ik verwacht van jullie dat jullie haar welkom heten en haar wegwijs zullen maken in het kasteel en onze gebruiken de komende dagen."
De hele tijd waren de leerlingen heel aandachtig aan het luisteren en staarde ze Kristen aan. Na haar kleine speech, draaide ze naar Kristen toe.
"Je koffers zijn al naar je kamer gebracht. Vraag maar aan een medestudent om je de weg te wijzen. Ik hoop dat je tijd hier een gelukkige tijd zal worden. Nog een prettige avond."
En na deze laatste woorden liet Anderling Kristen alleen achter.
Dat was hoogstwaarschijnlijk een van de meest ongemakkelijke momenten uit Kristens leven. Iedereen staarden naar haar, ogen gefixeerd op haar als een havik op zijn prooi. Op dat moment wou ze verdwijnen of zich verstoppen in één van de verste uithoeken van de wereld. Wanneer gaan ze nu eens verder doen met hun werk? Kristen glimlachte een kleine, zenuwachtige lach.
Na wat leek een eeuwigheid, stond er een meisje op en liep naar Kristen toe. Ze had lang, warrig, bruin haar en bruine ogen. Erg groot was ze niet, ongeveer even groot als Kristen zelf. Maar haar gezicht straalde sympathie en vriendelijkheid uit. Ze kwam dichter en stak haar hand uit.
"Welkom op Zweinstein. Ik ben Hermelien Griffel."
Kristen nam twijfelend haar hand vast en schudde zachtjes.
"Ik ben Kristen Collins. Aangenaam je te leren kennen."
Ze lieten elkaar los en Hermelien leek nu ook het gewicht van de vele starende ogen te voelen op haar rug.
"Hebben jullie geen werk meer te doen of iets anders? Het nieuwe is er nu wel vanaf."
Die woorden leken wel effect te hebben want de meeste leerlingen draaiden hun weer om en concentreerden zich weer op het gene wat ze voorheen deden. Hermelien keerde zich weer naar Kristen toe.
"Sorry daar voor maar dit is nogal nieuw. Er is nog nooit iemand midden in het jaar toegekomen."
"Ja, ik begrijp het wel. Ik weet dat het niet de beste periode is om te veranderen van school. Ik zou ook wel nieuwsgierig zijn mocht er plots een nieuwe leerling opduiken."
"Van waar ben je weer gekomen?"vroeg Hermelien.
"Ik heb eerst twee jaar op JoliMaisons gezeten."
"En, hoe was het daar? Boeiend? Hebben jullie daar net dezelfde cursussen als wij?"
"Hermelien, je moet niet dat kind niet wegjagen met je vragenbombardement. Ze is hier nog maar pas." zei een jongen met rood haar.
Hij werd gevolgd door een jongen met pitzwart haar. Hij leek iets kleiner en magerder te zijn dan de roodharige jongen.
"Je zult nog wel het één en het ander leren van ons Hermelien. Letterlijk en figuurlijk. Ze kan nogal belastend zijn voor je oren."
"Ron! Dat is niet waar. Hoe kun je dat zeggen?"
"Wel, het is de waarheid! We gaan toch geen leugens gaan rondbazuinen."
De zwartharige jongen leek het gekwetter van de twee wel amusant te vinden. Hij keek Kristen aan en stak op zijn beurt zijn hand uit.
"Je zult wel gewend komen aan ze. Ik ben Harry."
"Kristen, aangenaam. Hoe bedoel je? Zijn ze constant zo?"
"Ik heb ze nooit anders gekend. Dit is dagelijkse kost voor mij. Maar je moet je geen druk maken over hen. Alhoewel ze misschien zo vaak in elkaars haren zitten, zien ze mekaar doodgraag." Kristen lachte.
"Het is goed dat ik het weet."
"Als ik het mag vragen, waarom ben je eigenlijk veranderd van school?" Kristen lach verdween en ze tuurde naar de grond.
"Sorry, dat was misschien niet echt gepast om te vragen."
"Nee, het is niets. Het is gewoon geen leuke herinnering. Laten we maar zeggen dat ik me daar nooit echt goed heb gevoeld. Ik was nooit echt een volwaardige leerling daar. Kinderen van dreuzelouders worden daar anders behandeld. Ze zijn tovenaars en heksen maar van de minderwaardige soort. En dan was er nog het andere probleem."
Harry bekeek haar vragend aan.
" Ze hebben ontdekt dat ik bepaalde speciale gaven heb. En toen dat aan het licht kwam, hebben ze me praktisch weg gestoten. Ze bekeken me als het grootste gevaar dat er was. Een soort plaag, een vuile vlek op hun vlekkeloos regime. "
"Maar waarom? Was het nu zo dramatisch? Zijn ze zo erg, die gaven van je?"
"Nee, ik vind ze absoluut niet erg. Ik vind ze juist erg cool."
"Wat zijn die gaven precies, als ik het mag weten natuurlijk?"
Kristen keek Harry aan. Hij leek een erg oprechte, eerlijke jongen. Iemand niet direct oordeelt op de kaft van een boek. Hij leek te vertrouwen zijn.
"Ik wil je het wel vertellen maar kun je dan beloven om het aan niemand anders te zeggen voorlopig."
"Natuurlijk, als je dat wilt."
"Wel, ik kan de vier natuurlijke elementen beheersen. Aarde, lucht, water en vuur. Ik kan ermee doen wat ik wil, ik heb er controle over."
"Whoa, dat is pas …een speciale gave. Wanneer heb je dat ontdekt?"
"Toen ik eens in het bos was gaan wandelen. Ik liep op een klein padje en plots kwamen er enorme rotsblokken naar beneden gestort. Ze kwamen recht op mij af. En in plaats van weg te rennen, bleef ik daar stokstijf staan. Ik hield mijn handen omhoog, zo dom om te denken dat ik ze kon tegenhouden. Maar de stenen kwamen nooit op me terecht. Ze vielen langs beide kanten van me verder naar beneden. Net zoals Mozes de rode zee had gesplitst, had ik een weg gemaakt tussen de rotsblokken. Om mezelf te beschermen."
Dat was wat Kristen aan iedereen vertelde. De waarheid zou ze nooit aan iemand vertellen.
Harry staarde met grote ogen Kristen aan.
Kristen begon haar zorgen te maken. Hij ging toch niet beginnen te panikeren. Hij ging toch niet freaken en alles aan de grote klok hangen.
"Ik heb je toch niet afgeschrokken?"
"Nee, ik ben gewoon verbaasd. Je moet wel verstaan dat het toch een grote brok is. Ik heb nog nooit gehoord van mensen die alle vier de elementen konden beheersen."
"Ja, er zijn er ook niet veel. Daarom hebben ze me weggestuurd. Ik was een schande, een dreuzelkind die zo'n grote krachten had. Het kon niet zijn. Ze dachten dat ik geschapen was om kwaad te doen. Ze dachten dat ik hun school zo opblazen, in brand steken, laten overstromen…"
"Wel,maak je maar geen zorgen. Je geheim is veilig bij mij. Zolang jij het verborgen wilt houden, blijft het zo. Maar ik moet je wel waarschuwen. Hermelien is een zeer pientere heks. Ze kan misschien er zelf achter komen."
"Is ze te vertrouwen?"
"Absoluut, ik zou mijn leven in haar handen leggen. En dat geldt ook voor Ron."
Kristen was opgelucht. Een zware last was van haar schouders gevallen. Ze had vrienden gemaakt en ze wisten van haar krachten. En ze waren niet van het eerste moment weggerend.
Later nam Hermelien Kristen mee naar hun slaapvertrekken. Daar op haar bed vond ze haar koffers, nieuwe uniform en haar lessenrooster.
Ze voelde al aan dat deze school een heel andere ervaring zou zijn. En ze was er klaar voor.
In het volgende hoofstuk zal Cedric te voorschijn komen. En dan zal hij niet weg te slaan zijn. x