Hoofdstuk 2
Hermelien zag dat hij het heel moeilijk vond om zijn excuses aan te bieden. Het was een prachtige nacht. Geen wolkje aan de met wel miljoenen sterren bezaaide hemel. En een mooie ronde maan. 'Hoe is het eigenlijk met je neus afgelopen vorig jaar?' lachte Hermelien met haar blik op de prachtige open sterren hemel. 'Ja, uhm.. die had ik verdiend..' zei Draco met zijn blik op de fontein. 'Dat vroeg ik niet. Ik vroeg hoe is het met je neus afgelopen vraagteken.' Grapte ze terwijl ze naar Draco keek. ' En die had ik ook kunnen verwachten.' Antwoordde Draco terwijl hij zijn blik naar Hermelien verplaatsten. 'Moet ik het spellen?' De twee lachte nu samen en Hermelien depressieve bui scheen over te zijn. 'Ik moet toegeven je hebt een goeie rechtse… hij was gekneusd en het leek of ik die zelfde klap 3 weken achter elkaar kreeg.' 'Bedankt voor het compliment.' 'graag gedaan.'
Hermelien keek weer sirieus. 'Waarom zei je al die dingen als je ze niet meende?' Draco probeerde de vraag te ontwijken. 'nou ja, ál die dingen. Ik was niet echt creatief. En, uhm' toen viel Hermelien in de reden. 'Creatief genoeg om de woorden redelijk hard aan te laten komen!' zei ze sacherijnig. 'Dat was nooit mijn bedoeling, ik wilde gewoon niet dat.' Even was hij weer stil. Deze keer alsof hij bang was voor wat hij wilde zeggen. 'Wat zou er gebeuren als je aardig of op z'n mins normaal tegen me deed? Nu lukt het je redelijk en ik zie nog geen doden.' Merkte Hermelien met een klein grapje op. 'Nog niet..' mompelde Draco. 'Hoe bedoel je?' Hermelien keek een beetje geschrokken van Draco's morbide reactie. Ze had zich nog nooit bij iemand zo gevoeld. Ze had mede leven maar dat gevoel was het niet. Ze had het dat warme gevoel vaker als ze bij Draco was maar dan schreeuwde ze meestal tegen elkaar dus had ze er nooit aan gedacht. Het leek op het gevoel dat ze bij Ronald had alleen dan sterker, warmer,krachtiger maar vooral vertrouwder...
'Ik had hier nooit moeten komen. Sorry. Ik meende wat ik zei.' Stamelde Draco zacht. 'Als ik nu verder praat lijkt het of ik andere de schuld geef van mijn ongelofelijk lompe fouten. En ik verontschuldig me alvast voor mijn verdere gedrag maar ik moet nu gaan sorry.' Draco stond op en liep weg. Maar voor hij zijn derde stap richting de ingang terug naar binnen kon zetten voelde hij haar slanke hand strak om zijn arm geklemd. Ze kon hem niet zomaar laten gaan. Niet nu. niet hier. Niet nu! ze moest het weten. 'Je kwam hier om meer dan alleen je te verontschuldigen.' Ze keek diep in zijn sprekende grijze ogen. Die haar vertelde over een diep geheim. Haar ene vraag zei zoveel meer. Maar alles wat ze wilde zeggen …
'Waarom deed je zo tegen me Draco.'
Het voelde of hij nu wel de waarheid moest antwoorden. Hij ondervond dat hij niet veel kon zeggen zonder te stotteren. Het leek of ze dwars door hem heen keek. In ie ene seconde dat zij hem zo diep aan keek en hij niet kon verbergen wat hij dacht... hij kon dit keer niet schelden of schreeuwen. Hij móést het zeggen! Met alle moed zei hij de woorden waarvan hij niet wist wat ze zou antwoorden. Waarvan hij dacht dat hij totaal verloren zou zijn als ze zijn lippen ooit verlieten. De woorden waarvan hij niet wist dat hij ze écht kende dat hij ze ooit écht zou kunnen zeggen laat staan menen. 'Ik hou van je Hermelien…'