Voilà,hier ben ik weer. Ik heb besloten om het anders te doen…

Ik ga elk hoofdstuk over iets anders schrijven. B.V de vorige keer was

Het Bella's periode,en nu ga ik schrijven over Bella die…een scheet moet laten!

Hhaaa,dus ik schrijf elke keer over iets anders gênant..Arme Bella toch.

Laat me weten wat je ervan vind!Ajaaa nog iets. Willen jullie mij ideeën geven voor een verhaal ,ik ga misschien aan een eigen Twilight verhaal jullie daarvoor te vinden zijn tenminste. (nogmaals sorry voor spellingfouten!)

Ik hoorde Edward zuchten toen ik op mijn tempo naar zijn huis reed.

Hij was zoals gewoonlijk geïrriteerd omdat hij niet mocht rijden in mijn truck.

"Bellààà..Kan het alstublieft iets sneller?Als je zo door doet zijn we voor middernacht nog niet thuis."

Ik hapte geïrriteerd naar adem."Geen paniek,we zijn er bijna"het sarcasme droop van men stem.

Hij grinnikte:"Sorry hoor,maar ik denk het niet .Het is nog 2 km deze weg op hoor."

Dàt was de druppel .Ik liet men truck de berm opzoeken,en kwam met een schok tot stilstand.

"Wat héb jij zeg?ik mag toch op mijn tempo rijden?"

Hij haalde zijn schouders op."Ik wel gewoon nog wat tijd met mijn lieverd doorbrengen,maarjaa…"

Ik rolde met mijn ogen. We hebben nog tijd genoeg hoor,nog een hele nacht."

"Mag ik niet…"

"Nee!"

"maar.."

"Ik zei"nee"".

Ik hoorde hem mokken als een klein kind. Ik moest op mijn lip bijten om mijn lach in te houden.

Ik startte de auto,en reed iets sneller als daarnet.

"Bella,ik denk dat er juist een slak ons heeft voorbijgestoken."

Ik negeerde deze opmerking,en reed gewoon op mijn eigen tempo naar zijn huis.

Na een paar minuten waren we aangekomen.

"Zie je,het is nog niet eens donker"Grapte ik.

Hij rolde met zijn ogen. En wipte de auto uit.

In record tijd hield hij mijn portier open. Ik grimaste naar hem en klom men auto uit.

Ik had nog maar een voet op de grond gezet,of hij duwde me tegen het portier.

Ik grinnikte toen hij mijn nek kuste.

"Wat doe je?Kan je niet wachten tot we binnen zijn?"

"ik haal wat verloren tijd in."

Hij kuste een weg van mijn nek tot mijn lippen. Mijn hart reageerde zoals altijd:

'overweldigend'.Hij ging met zijn tong over mijn onderlip. Ik gaf hem maar al te graag Toegang. Hij duwde langzaam zijn tong in mijn mond. ik kon het niet laten,

Maar kreunen. Mijn handen namen een hand vol van zijn bronskleurig haren. Hij leek te reageren op mijn kreunen,want zijn tong ging nog heviger tekeer in mijn mond. Onze tongen worstelde om elkaar. Na een paar minuten- of waren het uren- duwde ik mijn mond een beetje naar rechts om naar adem te happen. Dit was één van de domme dingen aan mens zijn. Als ik een vampier zou zijn dan zouden we zo uren door kunnen gaan. En dan zouden we nog véél andere dingen kunnen doen,dingen die Edward niet met me wil doen omdat ik te zwak ben.

Hij glimlachte naar me,en gaf me nog een kleine kus op men neus.

"Kom,schoonheid..We gaan naar binnen."

Ik kon het niet laten maar glimlachen op die opmerking. Wauw,hij vind me echt aantrekkelijk.

Toen we binnen kwamen stond Emmet aan de deur op ons te wachten. O.o,dit kon nooit iets goed betekenen.

"Dag Bella,heb je je tong nog?"Hij grijnsde.

Ik hoorde Edward naast mij zuchten.

'Euhm…Juaa..hoezo?"

"OOh,niks,ik dacht dat Edward hem had ingeslikt ofzo."Hij bulderde het uit.

Ik bloosde,en beet op mijn lip.

Emmet wou nog iets zeggen,maar Edward had me al meegesleurd aan mijn arm naar de woonkamer.

"Sorry voor Emmet"Zei hij toen we in de woonkamer waren.

Ik haalde mijn schouders op."Emmet is Emmet."

Hij herhaalde mijn beweging"Niks aan te doen."

"Bella?"Ik hoorde een twinkelende stem die ik uit de duizenden herkenden.

Ik draaide me naar het geluid en zag dat Alice met een echte Pixie grijns aan het lachen was.

"Dat is lang geleden!"

"Zeg dat wel."

"Ajaa,we gaan morgen shoppen hé!"

"Huh,wat?Ik weet van niks. En ik heb helemaal geen zin.."

"Euh,geen discussie,en ik heb het trouwens al gezien. Die witte jeans gaat je zo goed staan"Ze stak haar tong uit.

Ik draaide me om naar Edward."hier ga ik zeker niet onderuit komen?"

Hij grinnikte,en trok me dichter tegen zich aan."Ik denk het niet,liefje."

Ik veranderde van onderwerp."Waar is Esmée,Carlisle,Jasper en Rose?"

"gaan jagen. Maar ik denk dat ze zo terug zullen zijn hoor."

"Inderdaad!Over 6 minuten en 30 seconden zullen ze thuis zijn."

O. tuurlijk.

"Zullen we naar boven gaan?"Zei Edward terwijl hij mijn hand bestudeerde.

"Tuurlijk."Er was niks leukers dan in zijn armen in slaap vallen.

"Juaa, juaa,naar boven gaan hé."Zei Emmet- die ondertussen al in de zetel zat- Hij liet zijn wenkbrauwen wiebelen.

Ik voelde het bloed naar mijn gezicht stijgen.

"Ik ze niet schattig als ze bloost"Emmet lachte en wees naar me.

Dààrdoor begon ik no gharder te blozen.

"Euhm,Edward zullen we maar naar boven gaan."

"En dan denk je dat ik jouw gedachten kan lezen."Maar hij trok me toch op vampier snelheid naar zijn kamer.

Hij zuchte toen hij me op het bed had gezet.

"Eindelijk alleen.." hij duwde me neer op mijn rug .En begon mijn nek te kussen

En te lekken.

"Sorry,voor mijn familie."Zei hij terwijl hij met zijn hand over mijn heup ging. Hij liet mijn lippen geen seconde met rust.

Ik schudde met mijn hoofd,om hem weer helder te krijgen. Het was toch een onmogelijke opdracht,maar kom. Wat zei hij ook alweer?

Ik hoorde hem zuchten. Oh,nee ik wist wat dit betekende…

"Bella,ik denk dat we moeten…"

Ik kreunde en zuchtte tegelijkertijd.

"Sorry..Misschien.."Hij klom van me af en ging naast me liggen. Kijkend naar de ingewikkelde patronen op zijn muur.

"Ik kan het gewoon niet. Ik wil je geen pijn doen."

Ik haalde mijn schouders op en probeerde mijn teleurstelling te verbergen.

Het was toch altijd het zelfde liedje.

Hij trok de dekens tot mijn middel.

"Misschien,moet je maar gaan slapen."Hij begon mijn slaapliedje te neuriën.

Ik trok de dekens over mijn hoofd. Ik was nu behoorlijk geïrriteerd. Hij

Behandelde me als een baby."ga slapen,Bella."Alsof ik zélf niet wist wanneer ik moe was.

Na een paar minuten trok het geïrriteerde gevoel weg?Door iets dat zich in mijn maag begon op te borrelen. O.o,ik wist wat dit betekende. Nee niet nu. Ik beet op mijn lip het begon pijn te doen. Ik weet dat ik het niet lang kan uithouden. Waarom had ik toch bruine bonen gegeten?Mijn maag was er gevoelig voor,en o jee het stonk altijd verschrikkelijk!En Edward ruikt 100x beter als mens en hoort ook beter. Shit

Misschien als ik hem heel zachtjes los. Dan hoort hij het misschien niet. En als ik dan tegelijkertijd kreun lijkt het alsof ik iets wil zeggen. Alsof ik in discussie wil gaan ofzo. Oké hier gaat ie..Heel rustig,stilletjes. Vampieren hebben een overgevoelig gehoor,onthoud dat..

'Prroetjsss!'

O.o.

Ik hoorde gelach onder ons. Onéé dat meen je niet zijn familie had het ook gehoord. Tussen al het gelach hoorde ik die van Emmet het hardst? Ofcourse. Onee dit ga ik eeuwig mogen aanhoren door Emmet.Fuck Fuck.

Ik durfde geen adem te halen,wat als het stonk. Dan durf ik hem echt nooit meer onder ogen te komen. Ik haalde zachtjes adem. Ooh damn hij stinkt naar bonen..en gas!

Ik voelde Edward nog altijd niet bewegen. Misschien was hij gestorven daar de stank. Hij rook ook 100x maal beter..Wat?geef toe..Het zou kunnen.

Ik durfde zelf niet onder de dekens vandaan te komen. Schijter die ik was.

Na een paar minuten voelde ik dat hij het deken een beetje van mijn gezicht afschoof. Ik hield mijn ogen neergeslagen.

"Bella?"

Ik beet op mijn lip,ik voelde het bloed naar mijn gezicht stijgen.

Edwards familie was ineens bijzonder stil. Ze waren waarschijnlijk naar ons gesprek aan het luisteren .Ik slikte.

"Bella?"vroeg hij nogmaals toen hij mij een beetje daar elkaar schudde.

Ik bleef naar beneden kijken en vocht tegen de tranen. Wat was ik toch een kluns.

"Sorry.."Wist ik uiteindelijk uit te brengen.

Ik hoorde hem door zijn neus uitademen,en omdat hij na een tijdje nog niks zei. Raapte ik al mijn moed bij elkaar om hem recht in de ogen aan te kijken.

Tot mijn grote verassing was hij aan 't grinniken,en toen hij mijn gezicht zag zelf lachen.

Woede laaide in me op. Lachte hij mij nu gewoon uit? Ik keek hem boos aan. Toen hij mijn gezicht zag stopte hij gelijk met lachen.

"Het spijt me.."Murmelde hij."Het is gewoon.."Hij grinnikte weer.

"Grappig?"

"Nee,lollig."

Ik rolde met mijn ogen "whatever Edward."

Hij zuchte."Sorry,maar,het was grappig."

Ik snoof"gênant."

Hij haalde zijn schouders op,en trok me nog wat dichter bij zich.

"Het spijt me lieveling,en dàt was menselijk..En ik heb je verplicht om nog zoveel mogelijk menselijke dingen te doen..dus,ik kan het je niet kwalijk nemen."

Ik keek naar zijn gezicht en zag dat hij naar mij aan het grijzen was.

Ik keek droevig naar het gouden dekbed. Hij had makkelijk praten.

"Hey,lieveling ik meen het. Ik zal altijd van je houden,hoeveel stinkerds je ook laat."

Ik snoof en kroop nog wat dichter tegen zijn ijzige borst.

Reacties?Dan update ik sneller!