En het verhaal gaat verder. Lionel is slechts een paar maanden dood en het huwelijk van Arthur en Guinevere dreigt niet lang meer stand te kunnen houden.

Veel leesplezier!

Met een harde klap smeet Arthur de deur dicht, ging achter zijn bureau zitten en begon, nog steeds ziedend, aan wat koninklijk papierwerk. Beelden van momenten eerder spookten door zijn hoofd heen. Guinevere en haar hofdames, kirrend over de komst van een nieuw koningskind. Guinevere zwanger? In ieder geval niet van Arthur. De koning had gedaan of hij niets had gehoord en was naar zijn werkkamer gegaan.

Er ging een deur achter hem open en dicht. De koning bleef stug doorschrijven aan een brief.

'Pas op dat je niemand doodt met die blik, Arthur,' klonk Lancelots stem vrolijk achter hem. 'Ik zag trouwens dat er een afgezant van de paus te gast was.'

'Donder op,' zei Arthur.

'Pardon?'

'Donder op!' Arthur vloog van zijn stoel en stond in twee stappen voor de ridder. 'Stommeling die je bent! Zijn jij en Guinevere nu helemaal gek geworden om onveilig de liefde te gaan bedrijven wanneer ik niet in het land ben?! Wat leg ik de mensen uit? Dat het kind te vroeg geboren is? Een beetje vroedvrouw prikt die leugen zo door.'

'En dus? Jij bent de koning. Ze zullen niet aan je twijfelen, Arthur. Daar ben je te geliefd voor,' vroeg Lancelot die bang begon te worden dat de vorst tot op de hal te verstaan was.

'Aan mij twijfelen ze niet, maar wel aan de trouw van de koningin en een van de Ridders van de Ronde Tafel,' zei Arthur bijna stikkend van woede.

'Kom op, Arthur. Wees toch redelijk. Jij bent Guinevere's echtgenoot. Het zou toch raar zijn als jullie nooit de lakens zouden delen.'

'Geloof je het zelf? Alleen als ze dronken is kan ik nog een poging wagen, zolang ik er maar mee leef dat ze wel jouw naam kreunt. Daarbuiten hoef ik nooit aan haar te zitten of ze beschuldigt me van verkrachting,' zei Arthur bitter.

'Je doet weer eens dramatisch, Arthur. In plaats je dood te staren op Guinevere zou je eens moeten gaan kijken welke andere vissen er nog meer in de zee zwemmen,' zei Lancelot rustig.

'Er zwemmen genoeg vissen in de zee, maar als je koning bent ligt het uitzoeken van een geschikte partner net iets moeilijker.'

'Vind je het gek met zo'n humeur?'

'Ik word voor de tweede keer vader van een kind dat niet van mij is. Lancelot, ik heb twee kinderen aan wie ik maar net genoeg aandacht kan schenken. Een derde kan er echt niet bij met de recente politieke ontwikkelingen. Ik heb mijn handen vol aan het koningschap. Laat staat dat ik me nog bezig moet houden met een baby,' zei Arthur met een machteloos gebaar.

'Jij moet je niet met de opvoeding van kinderen bemoeien. Guinevere zal dat uitstekend doen en ik zal haar daar bij helpen. Jij bent altijd bezig,' zei Lancelot bij wie de woede nu ook duidelijk zichtbaar werd.

'Elke minuut die ik vrij heb, besteed ik met hen.'

'Hou daar dan mee op als het te veel tijd kost. Je bent koning, Arthur. Je koninkrijk gaat voor je privéleven.'

'Aurora en Constantijn zijn…'

'Niet jouw zaak,' onderbrak Lancelot Arthur. 'Ten eerste is Constantijn niet jouw zoon, maar de mijne en ik zal er voor zorgen dat hij later alle kwaliteiten zal bezitten die een koning nodig heeft.'

'Aurora volgt mij op. Niet Constantijn.'

'Aurora is een meisje en dochters worden opgevoed door hun moeders, niet hun vaders.'

'Waarom zou ik mijn dochter niet mogen opvoeden?' zei Arthur.

'Omdat je dat niet kan! Je bent een waardeloze vader!'

'Je liegt!' klonk plotseling een kinderstem. Aurora kwam van achter een gordijn tevoorschijn, haar gezichtje nat van de tranen. Ze rende op Lancelot af.

'Je liegt! Je liegt! Je liegt!' schreeuwde ze. Arthur kon zijn dochter net op tijd tegenhouden voor ze Lancelot zou aanvliegen. De twee mannen keken elkaar schuldig aan, terwijl Aurora Lancelot bleef uitmaken voor leugenaar. Arthur, neergehurkt bij zijn dochter in een poging haar te kalmeren, had het meisje in een warme omhelzing genomen.

'Ga weg. Ga alsjeblieft weg. Mijn papa is de beste van de wereld en ik hou van hem ook al moet hij zoveel werken. Jij begrijpt dat niet. Ga weg. Je bent een gemene ridder, Lancelot,' snikte Aurora. Lancelot zuchtte een keer diep in en uit. Arthurs blik maakte hem duidelijk dat hij inderdaad snel weg moest gaan, wilde de ruzie niet weer opnieuw oplaaien.

'De afgezant van de paus…'

'Heeft papa vanochtend al te woord gestaan,' zei Aurora en ze verborg haar gezicht. Lancelot knikte en liep de kamer uit. Arthur bleef met Aurora in zijn armen op de grond zitten. Zijn woede had plaatsgemaakt voor een diep verlangen zijn dochter weer te zien lachen, maar nu ze al zo veel had gehoord vreesde de koning dat het verdriet nog even langer zou duren.

'Weet je waarvoor de afgezant was gekomen?' vroeg Arthur. Aurora schudde haar hoofd.

'Iets met jou en mama,' fluisterde ze.

'Zou je het heel erg vinden als mama en Lancelot samen in Frankrijk gaan wonen?' vroeg Arthur, niet wetend hoe hij de vraag subtieler had kunnen stellen.

'Zou ik mama dan nooit meer terug zien?'

'Jawel, alleen niet heel veel meer. Twee keer per jaar of zoiets,' zei Arthur. Het bleef even stil.

'Lancelot mag altijd in Gallië blijven,' zei Aurora bitter. 'Maar ik zou het niet leuk vinden als mama weg zou gaan. Ga je haar wegsturen, papa?'

'Waarom denk je dat?'

'Omdat mama en Lancelot verliefd op elkaar zijn, maar dat niet mag van God en je nu de paus hebt gevraagd om niet langer met mama getrouwd te zijn, zodat zij en Lancelot niet naar de gevangenis moeten,' fluisterde Aurora.

'Jij moet niet zoveel luistervinken,' zei Arthur. Aurora grinnikte.

'Dat is geen luistervinken. De ridders praten best hard.' Arthur glimlachte. Dat was maar al te waar.

'Ga je mama nu wegsturen?' vroeg Aurora nogmaals. Arthur durfde niet direct antwoord te geven.

Hij zuchtte, slikte en keek toen zijn dochter aan.

'Ik weet niet wat ik anders moet doen,' gaf Arthur toe. 'Mama en Lancelot zijn zo verliefd dat ze met elkaar willen trouwen. Van de paus mag dat, maar dan mag Guinevere hier niet blijven.'

'Blijf ik dan bij jou, papa?'

'Als je wilt.'

'Niets liever. En mag Constantijn dan ook blijven?'

'Natuurlijk.'

'Je bent de liefste, papa.'