Hoofdstuk2:

"Vangen Samantha," zei Tom met een hoge stem waardoor Samantha juist de bal niet liet vallen door het lachen. "Je moet geconcentreerd blijven." Hij had zijn handen in zijn heupen gezet en keek lichtelijk geïrriteerd. Druppels water dropen van zijn gezicht af en zijn haar was kletsnat. Ze knikte, ging de bal halen die op de grond gevallen was en gooide het terug naar hem. "We proberen het opnieuw." Hij wierp nog een blik op Samantha om te controleren of ze wel geconcentreerd was. Ze draaide geërgerd met haar ogen. Hij vloog toen terug naar het doel. Zonder enig teken draaide hij zich vliegensvlug om en vloog recht op Samantha af. Hij wierp de bal en Samantha ving ze, sprong op en met veel kracht wierp ze de bal naar Mandy de hem door de ringen sloeg. Tom glimlachte en haf Mandy een compliment. Haar hoofd was rood van de kleine inspanning en haar lange bruine haren staken alle kanten uit in haar losse staart. Hij knipoogde naar Samantha en schonk haar een glimlach. Ze glimlachte terug en streek haar natte haar uit haar ogen. Spijtig genoeg was het te kort voor een staart die bleef zitten. Het begon nog harder te regenen. Plots werd hun aandacht afgeleid door een groep mensen die kwam aanwandelen. Iedereen daalde neer en sprong van hun bezem af. Griffindor kwam trots aangelopen. Samantha zuchtte. Sinds Potter aanvoerder was, was hij nog arroganter dan daarvoor. Hij was misschien al vele mensen verloren maar er waren nog anderen die net hetzelfde meemaakten en niet zo'n litteken op hun voorhoofd hadden… dat leek hij vaak te vergeten.

"Ik," zei Potter plechtig en rommelde in zijn broekzak, " heb toestemming van professor Anderling om het veld te gebruiken. Wij hebben namelijk ook onze training nodig.'' Een paar teamleden van zijn team moesten hier mee lachen en een meisje zei "Ja natuurlijk, Huffelpuf is toch zo'n I sterk /I team."

Hij stak het toestemmingsbevel onder Tom zijn neus. Tom trok sarcastisch zijn wenkbrauw op. Zijn blauwe ogen gleden over de geschreven woorden en hij keek naar het papier alsof het vergiftigd was.

"En dan zeggen ze dat Zwadderich arrogant is,"mompelde Mandy droog. Samantha grijnsde en Mandy grinnikte het uit om haar eigen opmerking. Zack, de drijver van hun team, keek verveeld voor zich uit en deed alsof hij moest kotsen door een vinger in zijn mond te steken. Anne, de andere drijver van hun team, lachte om zijn gezichtsuitdrukkingen en haf hem een zachte duw in zijn zij. Beide trokken zich niet veel van Griffindor aan die hun zuur aankeek.

"Goed," zei Tom kortaf en duwde het papier terug in Potter zijn handen, "wij moesten toch nog wat bespreken. Komaan team op naar de kleedkamers." Lissie stak haar tong uit naar Potter. Ze was de kleinste van hun allemaal maar had talent en was de zoeker geworden. En Alise, was misschien de stilste maar kon verdomd goed de ringen bewaken om de bal langs haar te laten gaan moest je haar eerst van haar bezem neerbliksemen. Ze keek Potter vuil aan en draaide geërgerd met haar ogen. Ja, dit jaar zou het beste jaar van Huffelpuf moeten worden. Ze zouden allemaal nog verbaasd opkijken.

Tom had zijn strategieën zodanig veel herhaalt dat Samantha daar alleen nog maar kon aan denken en in zichzelf de plannen herhaalden. Ze keek naar de lucht die donkergrijs was. Niet veel later leek de hemel wel open te barsten en viel de regen met bakken uit de lucht. Ze gilde en liep hard richting kasteel met haar bezem in haar ene hand en haar tas in haar andere hand. Ze hield haar tas boven haar hoofd en rende nog harder toen een donderslag weerklonk. Van een klein onweertje was ze niet bang maar dit was meer een storm. Eenmaal in het kasteel keek ze door het raam om te kijken waar de andere bleven. Ze zag licht branden in de kleedkamers dus waarschijnlijk waren ze daar naartoe teruggekeerd. Ze draaide zich om en stond oog in oog met mevrouw Norks. Ze had een nogal raar gevoel en keek in de richting waar de kat naar keek. Haar schoenen zaten onder modder.

"Oh nee," zei ze en keek vlug in het rond of Vilder al in de buurt was. Ze had geluk maar ze hoorde voetstappen. Ze trok haar schoenen uit en liep naar het dichtstbijzijnde opbergkast waarin ze zich zou verschuilen. Ze slikte even toen ze instapte. Het leek niet zo'n stabiel ding te zijn en kraakte verschrikkelijk.

"Niet weer," hoorde ze Vilder woedend schreeuwen. Zijn voetstappen naderden de kast en ze hield haar adem in. Een tweede persoon kwam aan gelopen.

"Wat is het probleem Argus," zei een stem die Samantha maar al te bekend voorkwam. Haar hart leek wel te zinken. Ze keek door een kleine spleet in de kast naar buiten en zag Vilder met professor Sneep praten.

"Weer zo'n rotkind die met zijn modderschoenen mijn pas gepoetste vloer vuil maakt. Als ik degene te pakken krijg zal die er niet mals vanaf komen," zei Vilder en balde zijn vuisten. Samantha slikte en zette de gedachte uit haar hoofd van Vilder die haar de verschrikkelijkste klussen liet opknappen of erger – martelde.

"En heb je de sporen gevolgd?" vroeg Sneep alsof Vilder daar nooit zou opgekomen zijn. Sneep leek niet in een goed humeur te zijn voor dit soort problemen. Neen, aan zijn gezicht te zien leed hij pijn en niet een klein beetje. Hij had met zijn rechterhand om zijn linkeronderarm gesloten. Als hij nog harder zou knijpen zou zijn arm er nog afvallen, dacht Samantha.

"Natuurlijk! Maar ze stopten halverwege. Maar ik vind hem wel," zei Vilder en ging verder. Sneep keek hem nog even na, mompelde iets wat Samantha niet verstond, ook hij ging weg. Ze zuchtte opgelucht. Toen ze rechtop ging staan stootte ze haar hoofd. Even zag ze sterretjes voor haar ogen dansen maar na een duw tegen de deur van de kast, vloog die open en stapte ze naar buiten. Ze haalde opgelucht adem.

"Zo zo," zei een stem naast haar. Ze verstijfde helemaal en keek met grote ogen naar het figuur die naast haar stond. Draco leunde nonchalant tegen de muur aan en had een zodanig grote grijns op zijn gezicht dat Samantha het idee had dat zijn lippen ieder moment konden openscheuren. Spijtig genoeg gebeurde dat niet.

"Ik hoorde professor Sneep en Vilder praten en ik denk dat ik weet over wie ze het hadden," hij keek naar haar schoenen die ze in haar handen had. "wat zal Vilder gelukkig zijn als ik de dader bij hem breng.'' Hij greep haar arm beet. "Alles voor het goede doel, zeg ik altijd.'' Samantha had heel veel zin om met haar bezem zijn hoofd in te rammen maar bedacht zich omdat haar moeder nooit een nieuwe zou willen kopen als de hare nu zou breken. Ze hadden met moeite deze aangekocht. Ze stribbelde tegen en haf hem een schop op de schenen.

"Jij!" schreeuwde hij maar verder kwam hij niet.

Een woedende Bibi kwam aangelopen.

"Laat - Haar - Los - Malfidus."zei Bibi kwaad. Haar toverstok had ze al bij de hand en ze was klaar om die grijns van Malfidus gezicht te vervloeken. Samantha haar gezicht klaarde op. Ze voelde Malfidus zijn greep verzwakken en trok vlug haar arm los.

"Clear, je vriendin heeft een fout begaan of je haar nu helpt of niet," zei hij razend en wees naar Samantha. Blijkbaar was hij kwaad om die slaapwandel historie. "ik ga haar toch verklikken en jij zult me zeker niet kunnen tegenhouden!"

"Dat denk jij," zei Bibi koel. Draco grijnsde weer arrogant en kruiste zijn armen. Ze moest haar best doen om niet hysterisch te lachen. Natuurlijk ging ze Malfidus tegenhouden, dat deed ze namelijk altijd al.

"En hoe denk jij dat dan wel te doen," zei hij uitdagend, "ga je mij vervloeken Clear?"

"Samantha… ga naar je leerlingenkamer. Ik handel dit wel af," zei Bibi die waarschijnlijk, aan haar grijzend gezicht te zien, een perfecte vervloeking in gedachte had.

"Echt niet," zei Samantha, " dit wil ik niet missen!" Ze wou Bibi aanmoedigen totdat… "Wat is hier aan de hand?" blafte professor Anderling. Achter haar stond het kletsnatte team van Huffelpuf en Griffindor die hun verbaasd aankeken. Behalve Potter, die leek het leuk te vinden. Draco en Bibi lieten hun toverstok zakken.

"Professor," zei Draco, " ik wou gewoon meneer Vilder helpen met zoeken achter die onbeschofte leerling die zij vloer vuil maakte," hij wees met een beschuldigende vinger naar Samantha die haar schoenen modder vrij probeerde te maken, "zij deed het maar toen kwam Clear en ze beschermde natuurlijk Middi terwijl die in fout was dus -." Hij stopte. Niemand leek hem echt te geloven.

Professor Anderling trok een wenkbrauw op. Ze leek zijn excuus niet te aanvaarden. En van dat Draco Vilder wou helpen, was al helemaal lachwekkend. Hij hielp nooit iemand.

"Jufvrouw Middi, vijf punten aftrek van Huffelpuf en hier laat ik het bij. Ik meld Vilder wel dat je al bent gestraft. Jufvrouw Clear en meneer Malfidus, jullie komen mee met mij.'' Samantha wierp Bibi een verontschuldigende blik toe. Het was helemaal haar bedoeling niet geweest dat Bibi nu straf zou krijgen. Bibi leek het niet te deren. Het enigste wat ze nu wou was Draco langzaam maar zeker vermoorden.

"Ik zie je straks," mompelde Bibi en deed teken dat alles wel in orde zou komen. Dat maakte Samantha toch een stuk geruster al had ze nog steeds dat holle gevoel in haar maag.

Later op de avond, tijdens het avondeten, kwam Bibi pas terug. Furieus liep ze naar Lumina en Samantha toe. Ze ging wild gaan zitten waardoor ze bijna iemand van zijn plaats stootte. Lumina at haar mond leeg en zei toen rustig: "het is blijkbaar niet zo goed gegaan." Bibi liep rood aan, het glas dat ze vasthield schudde heen en weer en leek elk moment te kunnen exploderen.

"Dat kun je wel zeggen ja," zei ze razend en wierp een kwade blik naar Malfidus toe die zichzelf probeerde te verdrinken in zijn glas water. "Ze haf ons strafwerk.''

"Dat heb ik zoveel,'' zei Lumina lachend, "wat moet je doen. Ketels schoonmaken bij Sneep of de ziekenzaal met alleen maar een tandenborstel."

"Ik moet samen met - ," begon ze maar kon door de woede met moeite haar zin afmaken, "met I hem/I Hagrid helpen met één of ander klusje." Lumina floot.

"Zorg ervoor dat Malfidus om de één of andere magische reden plotseling wordt opgegeten door één van Hagrids monsters," zei Lumina en keek dromerig voor zich uit alsof ze de beelden voor haar ogen verschenen. Samantha glimlachte. Van de eerste keer een last minder. Ze wou dat hetzelfde bij Potter gebeurde. Hoefde ze zijn arrogante grijns niet meer te verdragen.

"Of je kunt hem nog altijd tegen een boom aanbeuken totdat hij smeekt om te stoppen," zei ze heel sadistisch. Ze grijnsden allemaal.

"Hoe was je training eigenlijk?" vroeg Lumina en keek naar het plafond, " want als ik mij niet vergis, hadden jullie regen – veel regen." Samantha bonkte met haar vuist op de tafel. Ze moest weer denken aan Potter zijn arrogante houden en ze begon al weer helemaal te koken.

"Verschrikkelijk, we waren bezig met onze bewegingen en strategieën uit te voeren toen het nog harder begon te regenen en Potter aankwam marcheren met zijn team!" zei ze terwijl ze gewelddadige gebaren maakte met haar armen. Bibi dook net op tijd weg om haar elleboog te ontwijken en Lumina nam haar glas in haar eigen handen zodat Samantha het niet omver kon meppen. "Hij nam weer zo'n arrogant - ik ben alles - houding aan. Zijn team vond het grappig om met het 'zwakke' Huffelpuf te lachen."

"Ik had toch gezegd," zei Lumina luid, "om drijver te worden. Het heeft toch zoveel voordelen. Mensen hun gezicht bewerken en niet eens strafwerk… goddelijk.'' Bibi zwaaide voor Lumina's ogen die dromerig voor zich uitstaarde en glimlachte van oor tot oor. Samantha haalde haar schouders op. Lumina had dit wel vaker, momenten dat ze er heel even niet meer bij was.

"Ontwaak bij het knippen van mijn vingers," zei Bibi en knipte met haar vingers. Het werkte niet. Gefrustreerd deed ze het opnieuw en opnieuw.

"Wacht,'' zei Samantha, ze ging dichterbij Lumina zitten en gilde toen in haar oor, "Blaise verzuipt in het meer." Lumina schoot wakker en keek wild rondom haar. Bibi lachte en Lumina keek zielig toen ze merkte dat het helemaal niet waar was.

"Ooit komt er een dag Lum," zei Bibi, " dat jij hem eigenhandig verzuipt. Misschien in het meer, of misschien zelfs in zijn ketel terwijl ik Draco tegen de muur ram en Samantha- Luister je wel?'' Samantha, die dromerig naar de lerarentafel had zitten staren, wende vlug haar blik af. Natuurlijk had ze maar met een half oor geluisterd.

"Ja hoor," zei ze in poging om overtuigend te klinken, " Blaise verzuipen en Draco tegen de muur aanslaan."
"Laat me los Patty," zei Draco die zijn weg probeerde te banen door de rijen, " ik zei 'Laat me los.' Versta je geen Nederlands dan?" Patty bleef aan hem kleven. "Oké Clear, ik wil even een paar afspraken maken voordat ik een marteling onderga door met jouw en die reus én zijn monsters door te brengen." Bibi snoof minachtend. Hier gingen we weer, was van haar gezicht af te lezen.
"Ik hoop dat die monsters echt zijn hoofd van zijn lijf rukken," fluisterde Lumina tegen Samantha, "en anders knijp ik dat dunne keeltje van hem zelf wel dicht." Bibi wierp een blik van Ik –Alleen –Mag – Draco – Pijnigen. Toen keek ze opnieuw naar hem. Hij keek haar ijskoud aan.

"Pardon?" zei Bibi tegen Draco die geïrriteerd zijn arm lostrok uit Patty's ijzeren greep. Dus ze kon toch nog iets anders dan krijsen, dacht Samantha spottend, I interessant /I.

"Draco, iedereen staart ons aan," zei Patty en trok aan zijn arm, "kom nu gewoon mee. Je maakt alles alleen maar erger dan het al is." En ze had toch iets in dat holle hoofd dat 'verstand' werd genoemd. Draco duwde haar van zich af.

"Ik laat het hier niet bij-,' zei hij, boog voorover en fluisterde iets onverstaanbaars in Bibi haar oor die hem nog even koel als daarvoor had aangekeken. Ze verroerde geen kik. Samantha zag dat Bibi zich inhield. Draco ging weer rechtstaan met een gemene grijns op zijn gezicht en een krankzinnige blik. Het was nu officieel. Draco was inderdaad knettergek geworden en het zou niet lang meer duren of hij werd afgevoerd naar St. Holisto.