Ρον
Την κοίταζα καθώς ξάπλωνε με το καστανόχρυσο κεφάλι της ακουμπισμένο στα πόδια μου και προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω αν όλο αυτό που ζούσα
ήταν αληθινό! Ήταν η Ερμιόνη αλήθεια το κορίτσι μου;
Πέρασαν σαν αστραπή από τη σκέψη μου ένα σωρό στιγμές από την εφτάχρονη γνωριμία μας... Η Ερμιόνη να μπαίνει στο κουπέ του τρένου όπου καθόμασταν
με το Χάρυ στο πρώτο μας ταξίδι για το Χόγκουαρτς. Είχε καταφέρει να επισκευάσει τα γυαλιά του! Η Ερμιόνη να ακούει για κακή μου τύχη να την κοροϊδεύω "ανυπόφορη
ξερόλα" μπροστά στους συμμαθητές μας... Πόσο ντράπηκα τότε για τον εαυτό μου! Και παραλίγο να πέσουμε στα χέρια ή μάλλον στα δόντια ενός πεινασμένου
ορεινού καλικάντζαρου εκείνο το βράδυ! Κι εκείνη πήρε όλη την ευθύνη της σκανταλιάς μας! Νομίζω ότι τότε ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα
εμπιστοσύνη και φιλία για ένα κορίτσι!
Κι ύστερα όλες οι περιπέτειες που περάσαμε μαζί φλερτάροντας με το θάνατο... Όλες οι φορές που μας διόρθωσε τις άχρηστες εργασίες μας...
Όλοι οι σκούφοι που έπλεξε για τα σπιτικά ξωτικά... Η βραδιά που χόρεψε με τον Βίκτωρ Κραμ και τα σπλάγχνα μου ξεσκίζονταν από ένα
πρωτόγνωρο συναίσθημα... Οι κραυγές της στο μέγαρο Μαλφόυ ενώ εγώ την άκουγα από το μπουντρούμι χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα...Το μενταγίόν του Σλίδεριν
με τις σφιχταγκαλιασμένες οπτασίες της Ερμιόνης και του Χάρυ να βγαίνουν από μέσα του... Το πρώτο μας φιλί στην Κάμαρα με τα μυστικά...
η πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου...
Δεν ξέρω για πόσα δευτερόλεπτα, λεπτά ή ώρες ήμουν χαμένος στις αναμνήσεις μου όταν η γλυκειά και τόσο πια γνώριμη φωνή της με τράβηξε από το ονειροπόλημά μου.
"Ναι...το παρατήρησα...τι έχεις στο μυαλό σου Ρον;;"σήκωσε το ένα της φρύδι συνομωτικά και χαμογέλασε στραβά.
Κόμποι κρύου ιδρώτα έσταξαν από το μέτωπό μου, τα μάγουλά μου κοκκίνησαν. Σίγουρα ανταγωνίζονταν στο χρώμα τα μαλλιά μου. Τέλεια. Αυτό είναι το πρώτο που
χρειάζεται κανείς όταν ετοιμάζεται να εξομολογηθεί συναισθήματα 7 χρόνων. Κατάπια δυνατά.
"Ερμιόνη, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε..."
Σηκώθηκε και ανακάθησε ώστε να με κοιτάει κατάματα. Μετά έσκυψε το βλέμμα της κάτω και απάντησε "Έχεις δίκιο Ρον...Το σκέφτηκα κι εγώ..."
"Ερμιόνη...εγώ...ξέρω ότι φέρθηκα σα βλάκας αγριοκαλλικάντζαρος πολλές φορές...αλλά...Ερμιόνη...νομίζω ότι από πολύ καιρό... ήθελα... να είσαι το κορίτσι μου..."
"Αχ Ρον..." Το βλέμμα της μαλάκωσε, έγινε ένα βλέμμα άφατης λατρείας κι ένα μικρούτσικο δάκρυ λαμπύρισε στην άκρη του ματιού της. Κοκκίνησα ακόμα περισσότερο.
Είναι πραγματικά αμήχανο όταν τα κορίτσια κλαίνε μπροστά μας, αλλά είναι αλλιώς όταν πρόκειται για το κορίτσι σου. Ένιωσα ότι αν μπορούσα θα έπιανα το φεγγάρι και
θα το έφτιαχνα πετράδι για το λαιμό της προκειμένου να χαμογελάσει!
"Ρον, αχ, να 'ξερες πόσο καιρό έβλεπα τα συναισθήματα μας! Και πόσο περίμενα μέχρι να καταλάβεις ότι αγαπιόμαστε...!"
"Τελικά, λυπάμαι που το παραδέχομαι, αλλά εσείς τα κορίτσια είστε ΜΕΡΙΚΕΣ φορές πιο έξυπνα από εμάς!" είπα. Γέλασε κ τίναξε πίσω τα ατίθασα μαλλιά της.
"Πάλι καλά που το συνειδητοποίησες Γον-Γον! Κάλλιο αργά παρά ποτέ!" Τη γαργάλησα με μια εκδικητική μανία! Άρχισε να στριφογυρνά και να γελά με την καρδιά της!
"Τελικά μις Γκρέιντζερ ούτε ένα βαρέλι Φελίξ Φελίσις δε μπορεί να με κάνει τόσο ευδιάθετο όσο το γέλιο σου!"
"Ρόοοναλντ! Πότε έγινες ρομαντικός;;!" Τα μάτια της είχαν ανοίξει διάπλατα σε μια προσπάθεια να φανεί δήθεν σοκαρισμένη.
"Πάντα αυτός ο τόνος της έκπληξης!" της είπα και γελάσαμε και οι δυο μαζί. Αγκαλιαστήκαμε, κοιταχτήκαμε για λίγο με ανείπωτο έρωτα καθώς ο ήλιος έδυε στο
βάθος κι ύστερα τα χείλια μας αγγίξαν στο πιο απαλό και γλυκό φιλί που δόθηκε ποτέ...
Προς το παρόν δε χρειαζόταν να πούμε τίποτε άλλο... Οι καρδιές μας είχαν πάρει πια έναν κοινό δρόμο!