Hoofdstuk 2:
Wanneer er iemand aanklopte op zijn deur de zondag avond, trok hij verbaasd een wenkbrauw op. Hij had geen idee wie hem zou willen lastig vallen op een zondagavond en deed de deur open om Samantha Middi, met zijn mantel in haar handen, te zien staan. Hij had het stuk kleding willen grijpen uit haar handen, maar ze was de kamer al binnengeglipt en had plaats genomen op de stoel aan zijn bureau. "Jufvrouw Middi," zei hij geërgerd. Hij haatte zondagen. Zondagen waren saai, eindigden snel en waren een aankondiging dat de dag daarop maandag was. Het begin van een nieuwe week. De jonge vrouw leek echter geen aanstalten te maken om te vertrekken, dus sloot hij de deur achter zich.
"Ik kom uw jas terug brengen," zei ze glimlachend en keek het kantoor rond, alsof ze verwachtte om verandering te zien.
"Dat zie ik," gromde hij en trok de mantel uit haar handen. Ze liet een afkeurend geluid horen. "Normaal bedanken ze de persoon die iets teruggeeft of bieden ze die tenminste iets aan," zei ze en pruilde terwijl ze haar armen over elkaar sloeg.
"Het is door jou in de eerste plaats dat ik mijn mantel heb gegeven, sinds je het koud had," zei hij en verdween door de deur die naar zijn kamers leidde, sinds ze toch bleef konden ze even goed ergens gemakkelijk gaan zitten. Achter hem hoorde hij haar haastig opstaan om hem te volgen.
"Bedankt daarvoor," zei ze. Blijkbaar was ze niet meer kwaad om de discussie die ze een aantal dagen geleden in het verboden bos hadden gehad. Het was een opluchting geweest wanneer hij het uit haar mond had horen komen dat zij en Lubbermans helemaal geen relatie hadden.
"Thee voor twee," riep hij luid en duidelijk, en nog geen minuut later verscheen een huiself met een pot thee en twee tasjes. Hij maakte een gebaar naar de sofa en zag de roodharige jonge vrouw neerzitten. Hijzelf ging in de gemakkelijke zitstoel zitten recht tegen over haar. De huiself stak haar het kopje thee toe en ze nam het glimlachend aan. Hijzelf had geen idee waarover ze beiden konden praten en er viel een ongemakkelijke stilte over hun heen.
"Ik kwam ook vragen hoe uw project vorderde. Ik weet dat wij het nooit samen hadden afgerond en ik waarschijnlijk niet echt zorgde voor enige vooruitgang." Zei Samantha. Hij bestudeerde haar na haar vraag en zag dat ze wel degelijk geïnteresseerd was in het horen hoe het zat. Dit was nieuw voor hem. Weinigen had interesse getoond in zijn werk. Zeker niet het soort personen die het wat minder goed deden in toverdranken. Dus plaatste hij zijn halflege kopje op tafel en begon enthousiast met vertellen welke vorderingen hij had gemaakt.
Hij had ook geen idee hoe de conversatie daarna zodanig was afgeweken dat men was begonnen over de studenten van Zweinstein die waren afgestudeerd. Tot er uiteindelijk weer een stilte kwam, waarin beide niet goed wisten wat ze verder moesten zeggen en daarom in stilte hun thee dronken.
"Ik wist niet dat Lubbermans zo'n grote interesse had in plantenkunde. Het verbaasd mij enorm dat hij dan zo'n ramp was in toverdranken." Zei hij uiteindelijk en wist dat hij zich begaf op glad ijs na hun laatste conversatie, waar hij had aangenomen dat zij en Lubermans samen waren. De gedachte had hem een hol gevoel gegeven en had het slechte gevoel die ze had veroorzaakt dan ook uitgewerkt op haar.
"Jij hebt daarbij niet echt geholpen," antwoordde ze. "De grote meerderheid zat trillend op hun stoel van angst, tenzij Lumina en Bibi natuurlijk." Hij trok een wenkbrauw op. "Als zevende jaar?" vroeg hij spottend en snoof.
"U had een redelijke beangstigende indruk gemaakt op iedereen. Ik denk..." Hij keek haar afwachtend aan en hij zag in haar ogen dat ze het liefst en van al die zin nooit was begonnen. "Ik denk dat sommige mensen je misschien nog zien als dooddoener, die geïnteresseerd is in de zwarte kunsten." Ze zette haar kop thee neer op de tafel voor haar en keek hem nerveus aan.
"Ik geef weinig om wat mensen over mij denken," zei hij tegen haar. Ze lachte beduusd en dronk verder van haar thee. Uiteindelijk zette ze haar kop neer. "Nog thee?" vroeg hij.
"Ik zou beter gaan. Moet kas drie nog inspecteren." Zei ze en streek een lok haar achter haar oor. "Bedankt voor de thee," zei ze en stond op. Hijzelf stond ook op en begeleidde haar naar de deur. "Nog een goede avond professor." zei ze.
"Goede avond jufvrouw Middi," zei hij en werd beloond door de glimlach die op haar gezicht gleed en de twinkeling in haar ogen.
*****
De maandag daarop stond Samantha voor een onaangename verrassing toen haar dag begon met de volgende woorden.
"Vandaag ga ik je iets helemaal anders laten doen," deelde professor Stronk mee tijdens het ontbijt. Samantha keek verbaasd op van haar toast. Er waren nog niet veel leerkrachten aanwezig en Samantha vroeg zich af waar Bibi bleef. Nou, tot dat professor Stronk begon met die woorden natuurlijk. Ze trok een wenkbrauw op en staarde de vrouw naast haar aan. Al leek de professor dat echter niet opgemerkt hebben en at rustig verder van haar ontbijt.
"Wat bedoeld u met anders?" vroeg ze uiteindelijk uit nieuwsgierigheid en zag de vrouw lachen.
"Je hoeft mij helemaal niet zo achterdochtig aan te kijken! Het is heel simpel." zei de vrouw en dronk van haar thee. "Je moet een lessenplan opstellen. Het is altijd goed om structuur te hebben en ik wil zien welke planten je als eerste gaat behandelen enzovoort." Samantha had dit helemaal niet zien aan te komen. Ze beet haar lip, iets was ze deed wanneer ze nerveus werd, en poogde kalm te blijven. Ze was slecht in nette, goede structuren en werkte amper structureel, maar was juist chaotisch.
"Dus je zou best beginnen opzoeken in de bibliotheek of eigen boeken, want ik wil al iets zien tegen vanavond." Samantha slikte het laatste stuk toast door en dronk haar thee op, terwijl ze met ogen zo groot als schoteltjes naar de vrouw voor haar keek. Ze sprong recht en liep gehaast de zaal uit, waardoor ze bijna professor Sneep, die met een norse uitdrukking op zijn gezicht dat vertelde dat hij nog geen cafeïne binnen had gehad, in haar haast omver rende. "Kijk uit Middi!"schreeuwde hij haar nors achterna, maar ze hoorde hem al niet meer. Ze was druk bezig met een conversatie in haar hoofd te voeren wat ze eerst zou doen en waar ze eerst zou beginnen.
Op vijf minuten had ze haar spullen gehaald in haar kamer en was ze terug naar beneden gerend richting bibliotheek.
"Wat ben jij gehaast!" zei Bibi, die richting de grote zaal wandelde. "Ja!" was het enigste dat Samantha haar vriendin terug antwoordde. Ze zag nog net Bibi haar hoofd schudden vooraleer die de zaal in ging. Ze had helemaal geen idee hoe ze een lessenrooster moest samenstellen en welke planten daarom het best eerst werden behandeld. Ze kon onmogelijk hetzelfde schema volgen dat professor Stronk had gebruikt, maar eigenlijk had ze geen idee in welke volgorde ze de planten hadden gezien. Dus in plaats van naar de bibliotheek te gaan wat ze eerst van plan was, ging ze naar de plantentuin en besloot een lijst te maken met de planten die er allemaal waren en daar een moeilijkheidsgraad naast schrijven. Daarna zou ze naar de bibliotheek gaan en kijken of er nog andere planten waren die de moeite waard waren om te zien en of het mogelijk was die hier te krijgen. Ze ging kas één binnen en slaakte een zucht. Dit zou een lange dag worden, besloot ze. De kas was overladen met planten en het viel haar toen ook te binnen hoeveel planten en kruiden er zich wel niet bevonden in het verboden bos.
Het was tegen de middag dat ze bezoek kreeg van Bibi, die haar meedeelde dat er zo middageten werd geserveerd. "Ik heb het zo druk! Ik zit nog niet eens aan de helft van kas twee!" zei Samantha nerveus. Haar maag liet een luid geknor horen. Het was al een uur dat ze eigenlijk stiekem honger had gehad. Dus uiteindelijk bevond ze zich weer in het kasteel, met Bibi die druk aan het praten was over de dingen die ze had geperfectioneerd en gezien.
"Luister je wel?" vroeg haar vriendin na een tijdje, toen Samantha niet antwoordde. "Dat lessenrooster is moeilijker dan verwacht," mompelde ze. Bibi zuchtte en draaide met haar ogen. "Wat heb je tot nu toe al?" vroeg ze en nam het perkament aan die Samantha haar toestak en nerveus heen en weer wipte op haar stoel.
"Ik ben van plan alle planten te noteren die er zijn en diens moeilijkheidsgraad zodat ik dan zie wat voor planten ik ga behandelen in welke jaar enzovoort."
"Moet je vanavond al je eindresultaat afgeven? Want we zijn nog maar begin Augustus en Minerva heeft nog niets gezegd over een rooster bij mij." Zei Bibi, die haar voorhoofd fronste. "Nee," zei Samantha schril en zag Bibi een wenkbrauw optrekken, "maar ik wil toch al een groot deel gedaan hebben vandaag!" Dit was gewoon zo'n onaangenaam werk om te doen. Ze was liever met de planten bezig, maar ze snapte wel dat ze een soort ordering nodig had.
"Hoe was trouwens de thee gisteren?" vroeg Bibi, die overduidelijk het liefst van onderwerp wilde veranderen en het perkament opzij legde. "Goed," zei Samantha. Een glimlach gleed op haar lippen en ze nam een slok van haar water. "Ik heb eindelijk zijn mantel terug gegeven."
"Van die keer dat je 's nachts buiten liep en hij je was gevolgd?" vroeg haar vriendin, die wiebelde met haar wenkbrauwen en grijnsde. "Bibi hij zit aan het eind van de tafel en is niet doof," siste Samantha, toen ze de man hun kant zag opkijken. Een lichte blos was op haar wangen verschenen.
"Wanneer is je volgende bezoek bij hem?" Daar had ze eigenlijk nog niet aan gedacht. Ze had dan wel een reden gehad voor die mantel, maar zou ze de volgende keer ook een excuus hebben. "Wanneer is de volgende keer dat je Draco ziet?" Haar vriendin haar lippen vormden een dunne lijn wanneer ze zuur naar Samantha keek. "Moet je me er weeral aan herinneren dat ik naar dat bal ga dat zijn ouders houden, waarschijnlijk om terug op een goed blaadje te staan bij het ministerie. Ik weet nog altijd niet welke jurk ik moet kiezen en zijn ouders doen er vrijwel alles aan om ons uit elkaar te houden. Ze hopen nog steeds dat hij met Pansy trouwt," zei Bibi in één adem door. "Dus ik ga deze middag naar Londen." Samantha verslikte zich in haar eten.
"Wat! Hoezo je gaat naar Londen? Heb jij dat niets te doen voor Anderling?!" bracht ze verbaasd uit. "Ze gaf me vrij," zei Bibi glunderend. Aan haar glimlach te zien was het duidelijk dat haar vriendin de oudere vrouw had weten om te praten.
"Ik ben zo jaloers momenteel," zei Samantha en keek mistroostig naar haar lijst. Toen professor Stronk het duo voorbij liep, schoof Samantha zich van de tafel af en besloot dat ze best maar weer terug van start kon gaan, al was dat met veel tegenzin.
Samantha had pas enkele dagen later pas een lessenrooster dat op iets leek en zat uitgeput voor professor Stronk haar bureau die het doornam en af en toe knikte.
"Dit lijkt mij acceptabel." Zei ze en legde de lijst aan de kant. "Ben je niet nerveus om les te geven?" vroeg ze, terwijl ze Samantha strak aankeek. Ze moest toegeven dat ze inderdaad nerveus was, maar ze nam aan dat als ze eenmaal bezig was, het meer en meer vanzelf zou gaan. Het enige wat haar dwars zat was, was hoe ze de lessen interessant kon maken, aangenaam en kon opvullen zodat ze niet iedere keer met teveel vrije tijd zat. Over een kleine drie weken zouden de leerlingen aankomen en ze had het gevoel dat ze nog super veel te regelen had. Ze had ook nog altijd niet besloten welk boek zij zou nemen voor de lessen en had dan ook toestemming gevraagd aan professor Stronk om naar de Wegisweg te kunnen gaan om nog meer onderzoek te kunnen uitvoeren.
Diep in haar gedachten verzonken had ze niet eens opgemerkt dat professor Stronk de vraag opnieuw had gevraagd. "Samantha?" vroeg de vrouw, een mengeling van irritatie en bezorgdheid was te zien om haar gezicht. "Pardon. Ja, natuurlijk ben ik nerveus om les te geven. Ik hoop dat de leerlingen mij niet meer gaan zien als de medestudent van vorig jaar, maar als hun leerkracht." Antwoordde ze. Dat had haar ook dwars gezeten. Ze was dan niet het persoon geweest dat enorm populair of geliefd was bij de meerderheid van de school, maar leerlingen zouden er misbruik van proberen maken dat zijzelf vorig jaar nog een leerlinge was geweest. Dat wilde ze absoluut niet.
"Ik ben bang dat ik misschien niet genoeg gezag zou hebben of streng overkom en ze mij niet serieus gaan nemen," vulde ze aan. Professor Stronk knikte.
"Het is daarom belangrijk om ook jezelf bepaalde regels op te leggen en even streng te zijn voor iedereen, maar ik geloof dat je het goed gaat doen. Ik ben alleszins al tevreden over je rooster die je hebt gemaakt," zei de oudere vrouw. "Als ze je niet serieus nemen Samantha, wees dan ook niet bang om punten af te trekken of strafwerk op te geven. Maar goed, ik ga je niet langer ophouden op deze vrijdag. Ik neem aan dat je jou wilt ontspannen." Samantha kreeg haar rooster terug toegeschoven en nam het aan vooraleer ze opstond. "Misschien heb je zelf nog inkopen te doen voor het bal voor morgen of ga jij niet?"
"Ik heb geen uitnodiging ontvangen," zei Samantha en de vrouw keek haar fronsend aan. "Ik nam aan doordat je bevriend was met jufvrouw Clear... ach ik hoop dat je jou morgen avond dan niet verveeld. Wie weet is de uitnodiging verloren gegaan." Samantha moest zich inhouden om niet spottend te snuiven. Dat betwijfel ik ten zeerst. "Het is niet goed om jezelf hier op te sluiten als je nog jong bent," ging de vrouw gewoon verder en in plaats van haar leerkracht zag Samantha haar moeder die haar daar ook zo vaak had opgewezen. "Maar nog een goede avond verder." Zei de vrouw toen Samantha het lokaal uiteindelijk kon uitvluchten.
Haastig stapte ze naar haar kamer, waar ze de uurroosters op haar bureau dumpte om naar de grote zaal te gaan. Ze verging van de honger. Ik moet echt beter eten, ook al ben ik gestresst, dacht ze en huppelde de laatste treden van de trap af. Toen ze eenmaal de zaal binnenkwam barste er echter een gebrul los. Het was niet op haar gericht, maar het was even eng. De afkomst van de stem herkende ze echter niet, maar de rode enveloppe wel en Severus Sneep leek helemaal niet tevreden te zijn met de komst van die brief.
*****
Toen hij de brief had gezien en van wie hij afkomstig was, was hij helemaal niet meer verbaasd. Narcissa Malfidus was namelijk niet het soort vrouw dat van afwijzingen hield en toen hij de uitnodiging van hun bal had afgewezen, had hij vast en zeker op de vrouw haar tenen getrapt. Wat hem ergerde was dat ze hem had gestuurd tijdens het eten. Dit had ze expres gedaan. Ze wist dat hij deze zomer besloten had om hier te blijven en ze wist dat de leerkrachten samen dineerden en de rest dus zou horen wat er in stond. Hij keek naast zich waar Minerva haar blik op de brief in zijn handen was gericht, maar zij was niet de enige. Poppy leunde zelfs voorover zodat ze het ook kon meevolgen. Hij liet een zucht ontsnappen, opende voorzichtig de brief en met gepijnigde ogen keek hij toe, hoe de brief tegen hem begon te brullen.
"SEVERUS SNEEP. HOEZO JE KUNT NIET AANWEZIG ZIJN OP ONS BAL?! IK WEET DAT JE NIETS TE DOEN HEBT EN AMPER DIE KERKER UITKOMT, MAAR OM EEN INVENTATIE AF TE WIJZEN VAN VRIENDEN? LUCIUS EN IK ZIJN BELEDIGD! IK VERWACHT DAT JIJ ER MORGEN BENT, ANDERS KOMT IK JE EIGENHANDIG HALEN EN NAAR HET BAL TOE SLEUREN. Nog een prettige avond."
De brief verscheurde zichzelf alsof die nooit had bestaan en de snippers dwarrelden in zijn eten. Hij stond op van tafel, zijn eetlust helemaal verdwenen, en stapte naar de deur waar Samantha Middi met ogen zo groot als schoteltjes naar hem keek. Hij negeerde haar en liep richting de kerkers uit. Er was een reden geweest waarom hij de uitnodiging had afgewezen. Hij kende Lucius en Narcissa en hun galaballen die ze gaven. Ooit had Narcissa hem geplaatst tussen twee alleenstaande vrouwen in hoop dat er iets zou gebeuren. Hij had geen zin in herhaling. Stampvoetend liep hij zijn kamer in en plofte neer in zijn leeszetel voor de open haard. Hij wilde ook Draco mijden die deze vakantie al te vaak was binnengevallen en subtiel had proberen vragen 'hoe het vlotte met Middi'. Voor de één of andere reden had hij het gevoel dat Clear daar ook voor iets tussen zat. Hij had die twee steeds vaker en vaker te samen gezien, ook al wist hij dat Lucius en Narcissa zijn beslissing niet steunden. Al konden ze hem het niet weigeren haar te zien omdat ze niet van een puurbloed familie kwam. Het zou hun op een nog slechter blaadje stellen bij het ministerie en de familie werd nu al dag en nacht in het oog gehouden.
Narcissa had meer van streek geleken dan normaal. Toen hij de vorige jaren hun uitnodiging had afgewezen had ze een gewone brief gestuurd, maar die brulbrief dit jaar. Dat was niet haar gewoonlijke stijl. Hij liet een zucht ontsnappen over zijn lippen en besloot uiteindelijk om toch te gaan. Enkel om te controleren of alles wel in orde is, zei hij in zichzelf.
*****
Wanneer Samantha de zondag ochtend wakker werd, was het niet door het licht dat door haar gordijn gegleden was, maar door Bibi Clear, die haar door elkaar schudde. Samantha was absoluut niet in een goed humeur.
Gisteren had ze bijna iedere leerkracht naar dat bal zien vertrekken en was ze alleen achter gebleven. Ze had normaal met Lumina afgesproken, maar haar vriendin had op het laatste moment een brief gestuurd dat ze niet kon komen, omdat ze een nieuwe opdracht had gekregen. Sinds Lumina het in haar hoofd had gekregen om als detective te gaan werken, had ze het ontzettend druk, maar het werk was volledig iets voor haar. Samantha had haar vriendin nog nooit zo enthousiast over een job zien praten en was blij geweest voor haar. Trouwens hoe moeilijk was het om jezelf bezig te houden? Ze zou waarschijnlijk wel iets vinden dat haar interesseerde. Helaas ontdekte ze al gauw, dat ze eigenlijk nergens zin in had, dus gisterenavond had ze zich doodverveeld.
Ze miste de tijd waar ze bij haar buurvrouw binnenviel en naar idiote televisie programma's keek, gewoon om de tijd te doden en haar zelf te entertainen. Haar buurvrouw was een stokoude vrouw geweest met ontzettend veel katten en ze deed bijna niets anders dan haar soaps op de televisie volgen. Dreuzels waren zo raar, had Samantha toen gedacht. Ze had niet begrepen wat zo interessant kon zijn aan die bewegende foto's op een scherm dat daarbij ook eens praatte. Ze had het echter wel al gauw ontdekt, toen ze zelf een aantal dagen bij haar buurvrouw voor het toestel had gezeten. Hier, op Zweinstein kon dat echter niet en de vrouw was uiteindelijk, toen Samantha vijftien werd, overleden aan ouderdom.
Maar om terug te komen om Bibi Clear die haar vriendin wakker schudde, nog altijd lichtjes aangeschoten door de drank die ze gisteren had gedronken. Samantha opende haar ogen, maar kneep ze weer toe omdat het licht te fel was in haar opzicht. De reden hiervoor was omdat ze amper geslapen had en merendeel van de nacht wakker was gebleven. Iets dat steeds vaker gebeurde dan niet.
"Samantha, ik ben net terug van het bal!" zei haar vriendin opgewekt, maar toen Samantha haar deken gewoon over haar hoofd trok en haar rug keerde naar Bibi, vervolgde Bibi geërgerd. "Dus je bent niet geïnteresseerd in wat er allemaal is gebeurd?"
"Ik wil absoluut geen details van wat er tussen jou en Draco is gebeurd Bibi!" zei Samantha humeurig vanonder haar deken. Bibi gaf echter niet op en ging op de rand van het bed zitten en bestudeerde haar nagels.
"Dus als ik je vertel dat Narcissa, Sneep probeerde te doen praten met een brunette die het IQ heeft van een worm, ben je ook niet geïnteresseerd?" vroeg Bibi en keek naar het hoopje deken waaronder Samantha tot een bolletje was gerold. Er volgde een lange tijd geen antwoord en heel even dacht Bibi dat haar vriendin gewoon weer in slaap was gevallen, tot dat die het deken van haar afwierp en afkeurend snoof.
"Heb je dit verzonnen om mijn aandacht te krijgen?" vroeg ze en kwam vanonder haar deken met vernauwde ogen. Bibi schudde haar hoofd. Samantha leek kwaad te zijn bij het horen van dit stukje informatie.
"Bibi, ik mag je toekomstige schoonmoeder niet. Wat is er gebeurd?" Bibi keek toe hoe Samantha aan haar lip begon te kauwen. Een gewoonte die ze had vanaf het moment dat ze nerveus werd.
"Niets. Narcissa Malfidus was niet blij, toen Severus Sneep liet blijken dat hij totaal geen interesse had in die vrouw. De vrouw die hij beledigde door te zeggen dat ze het IQ had van een worm, was uiteraard kwaad." Samantha haalde opgelucht adem en glimlachte. "Hij vroeg waar je was aan Draco, die dat later vertelde aan mij." Bibi grijnsde toen Samantha haar wangen rood kleurden.
"Hoe reageerde Narcissa en Lucius toen ze jou te samen zagen met Draco?" vroeg Samantha uiteindelijk om van onderwerp te veranderen. "Oh ze waren kwaad natuurlijk, maar alleen al om hun verbaasde blik te zien, zou ik gegaan zijn." Zei Bibi lachend. "Ze kunnen er niets aan doen. Ze worden namelijk heel goed in het oog gehouden door het ministerie. Ze kunnen hem ook niet uithuwelijken als hij dat niet wilt. Blijkbaar komt er ook een nieuwe wetgeving dat puurbloed families niet meer met puurbloed families mogen uithuwelijken zonder de toestemming van hun kind."
Samantha glimlachte naar haar vriendin, die met haar wenkbrauwen wiebelde vooraleer ze vervolgde: "Oh maar gisteren was geweldig. Ik ben zelfs blijven slapen bij Draco en..." Op dat moment gooide Samantha een kussen naar haar vriendin, om die de mond te snoeren.
*****
Nadat Bibi uiteindelijk haar kamer had verlaten met het commentaar dat ze slaap moest inhalen en Samantha de kassen had gecontroleerd, was Samantha naar de kerkers getrokken. Ze verkeerde in een euforische bui door de dingen die Bibi haar had verteld. Daardoor dat ze plotseling had besloten bij hem op visite te gaan en om thee met hem te drinken. Ze had het vanzelfsprekend gevonden op het moment dat ze die beslissing had genomen en wanneer ze voor de deur van zijn kantoor stond, klopte ze aan.
Afwachtend staarde ze naar de deur voor haar, maar er kwam echter gaan antwoord. Ze fronste haar wenkbrauwen en klopte opnieuw aan. Pas toen bedacht ze zich dat hij misschien nog lag te slapen of was hij wel al terug gekeerd? De familie Malfidus en hijzelf waren close met elkaar, misschien was hij daar blijven slapen? Nee! Dat kon niet. Bibi had gezegd dat de man veel vroeger was vertrokken dan de andere gasten, dus ze verstond niet waarom hij niet open deed.
Het was pas toen ze echter opnieuw wilde aankloppen, dat hij verscheen in de deuropening.
"Eh," bracht ze uit, omdat ze geen idee had hoe je er in slaagde jezelf uit te nodigen voor thee. Nu ze er eigenlijk beter over nadacht besefte ze hoe onbeschoft ze eigenlijk wel niet was sinds ze dit bezoek op hem probeerde te forceren, maar had ze dat de vorige keer ook niet gedaan? Al was dat wel onder het excuus geweest dat ze zijn jas terug kwam geven.
Hij trok een wenkbrauw op bij haar tekort aan woorden en leek geamuseerd. Hij kantelde zijn hoofd met een kleine knik en nam haar in zich op, terwijl hij afwachtend naar haar keek. Na talloze pogingen in haar gedachten, had ze nog steeds geen uitvlucht gevonden om thee te drinken en bloosde wanneer ze zijn doordringende blik opmerkte. Ze had het gevoel dat de man haar gedachten kon lezen op sommige momenten, dit was één van die momenten.
"Ik ging net achter een paar kruiden gaan sinds een groot aantal mensen vraagt achter drankjes die hun afhelpen van hun misselijkheid en hoofdpijn." Zei hij uiteindelijk en leek geërgerd dat mensen beroep deden op hem voor dat soort drankjes.
"Ze kunnen ze heel gemakkelijk aanvragen bij St. Holisto, maar blijkbaar nemen ze aan dat ik tijd over heb om zulke dingen te doen." Samantha zag dat hij niet in zijn beste humeur was, maar wilde nu ook niet weggaan sinds hij eindelijk tegen haar leek te praten en haar niet behandelde als een leerling of een kind. Ze snapte ook niet waarom de man het deed als hij het dan toch zo druk had, al zou ze hem dat nu niet vragen. Uiteindelijk wierp zijn blik weer op haar. Je hebt nog steeds niet verteld wat je hier eigenlijk doen," zei hij.
"Oh ik wilde vragen of je thee wilde drinken, maar als ik stoor," bracht Samantha uit. "We kunnen thee drinken wanneer we terug komen." Zei hij simpelweg. Samantha fronste haar wenkbrauwen. Wanneer we terug komen? "Als je het niet erg vind om mij te helpen," murmelde hij terwijl hij een stap naar voren deed en de deur achter zich sloot. Er ging een rilling door haar heen wanneer hij naar voren stapte, daardoor nog dichter bij haar aanstond en amper tien centimeter van haar verwijderd stond.
"Heb je het koud?" vroeg hij nogal ongemakkelijk en deed haastig een stap achteruit. Nu pas merkte Samantha de mand in zijn linkerhand op. De rieten mand was overladen met verschillende potten en verschillende messen, allemaal in verschillende formaten. "Het is de frisheid van deze kerkers," loog ze. Hij leek het niet op te merken en maakte aanstalten om te vertrekken.
"Gelukkig dat we niet in het verboden bos moeten zijn," zei hij en draaide zijn hoofd om toen hij opmerkte dat ze zich nog niet had verroerd.
"Kom je nog? Na het verzamelen kan je thee drinken terwijl ik werk aan de toverdrank. Zolang dat je me niet iedere seconde lastig valt, is jou gezelschap welkom." Ze glimlachte, terwijl ze haar ogen draaide en wist dat dit het dichtst bij het komen van een compliment bij hem was. Hij was één van de enigste die ze kende die een compliment gaf, terwijl hij het helemaal niet op één liet lijken. Vreemde man, dacht ze en volgde hem op haar eigen tempo. Ze had helemaal geen zin om als een gek achter hem aan te rennen en blijkbaar leek hij dat ook te beseffen, want toen hij achterom keek en zag dat ze achterop zat, bleef hij stilstaan. "Ik wil wel liefst vandaag nog de kassen bereiken Samantha Middi," zei hij spottend.
"Dit extra paar handen wilt zich niet meer vermoeien dan nodig is," zei ze terug. Haar mond krulde om in een lach wanneer hij een snoof uit irritatie. Waarschijnlijk vroeg de man zich nu al af waarom hij haar nu weer had uitgenodigd, maar zijn ongenoegen verdween al weer en hij beende het kasteel uit. Een zucht ontsnapte over haar lippen. Zijzelf probeerde zijn tempo te volgen en zag dat hij richting de kassen uitging. Gelukkig had ze haar sleutel bij haar, dacht ze.
Ze haalde de ketting, waar al haar sleutels aanhingen, uit haar zak en zocht voor de juiste terwijl hij ongeduldig met zijn voet tegen de aarde aantikte. Ze zou het niet eens opgemerkt hebben als ze niet naar de grond had gekeken en voelde zelf een vlaag van irritatie door haar heen gaan door zijn ongeduldige gedrag. Ze was opgelucht wanneer ze eenmaal de juist sleutel hadden gevonden, nadat vier van het aantal de foute waren geweest en stapte naar binnen, gevolgd door hem die de deur achter hun sloot. Ze keek vragend achter zich in hoop dat hij haar zou vertellen waar ze eerst moesten zijn. In plaats daarvan legde hij zijn hand op de onderkant van haar rug en trok haar mee naar de planten die ze een tijd geleden voor hem had moeten planten. Het viel haar toen te binnen dat hij zich op voorhand had voorzien op de invasie van mensen met een kater na het bal bij de familie Malfidus. Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht en ze vanuit haar ooghoeken zag ze dat zijn blik op haar gericht was, die hij afwende op het moment dat hij zag dat ze naar hem keek. Hij rommelde in zijn mand en haalde een paar handschoenen uit die hij haar aangaf.
"Maar welke ga jij dan dragen?" vroeg ze verbaasd, maar zag dat hij al een tweede paar uithaalde. Verbaasd trok ze haar wenkbrauwen op terwijl ze de man doordringend bleef aankijken.
"Ik heb altijd een extra paar bij," antwoordde hij. Zijn blik was op de mand voor hem gericht terwijl hij ze aandeed. Toen gaf hij haar een mes en één van de bokalen en nam hetzelfde materiaal uit voor zichzelf. Samantha vond het nog steeds vreemd dat hij een extra paar mee had, maar zei er niets meer over. Ze begonnen aan het plukken en het snijden van de planten voor hun.
"Hoe was het bal gisteren?" vroeg ze uiteindelijk wanneer er een lange tijd zonder een woord te zeggen was verstreken. Vanuit haar ooghoeken zag ze hij zijn lippen stijf op elkaar hield waardoor ze één smalle lijn leken te vormen en de uitdrukking op zijn gezicht was een mengeling van irritatie en afkeurendheid. Ze dacht even dat hij helemaal niet op de vraag zou antwoordden, maar legde het mes aan de kant en draaide zich naar haar toe.
"Het was zoals ieder bal," zei hij met een verveelde stem. "Geforceerde gesprekken met totale vreemdelingen, Narcissa die tevergeefs probeert mijn 'sociale' contacten uit te breiden, veel punch en uiteindelijk proberen om zo vroeg mogelijk weg te gaan." Sociale contacten uit te breiden. Dat was een interessante woordkeuze. Natuurlijk wist de man niet wat Bibi haar had verteld. "Het was oninteressant en een verspilling van tijd, maar Lucius en Narcissa leken zo overstuur." Samantha vond 'overstuur' zacht uitgedrukt toen ze zich de brulbrief herinnerde die haar de stuipen op het lijf had gejaagd. Het was dan ook nog niet eens tot haar gericht geweest!
"Ik herinner me iets in die aard," zei ze en veegde haar mes af aan de stoffen doek die tussen haar en hem lag. Ze schroefde het deksel van de pot en deed er voorzichtig de fijngesneden ingrediënten.
Ze had niet eens opgemerkt dat hij was opgestaan en door de kas heen bewoog. Van verschillende planten ontdeed hij hun van hun bladeren of de bloem zelf of hij trok de gehele plant vanuit de aarde. Iedere keer stak hij ze in één van zijn bokalen en schroefde ze dicht. Na een klein kwartier leek hij alles verzameld te hebben en controleerde haar werk. Waarschijnlijk vanuit gewoonte en knikte goedkeurend.
"We hebben alles dat ik nodig heb, deelde hij mee," deelde hij haar mee. Ze trok haastig de handschoenen uit die ze hem had geleend, opgelucht dat ze die kon afdoen. Ze kon handschoenen niet uitstaan sinds haar vingertoppen er van jeukten en in de zomer was het sowieso geen pretje om er te dragen, ook al was het voor haar eigen veiligheid.
Ze sloot de deur achter zich en samen liepen ze naar het kasteel. "Ik heb zin in ijsthee," zei ze. Hij grijnsde en antwoordde: "Dat kan geregeld worden."
*****
Uiteindelijk was het einde van haar leerperiode in zicht en daardoor ook het eind van de vakantie. Morgen zouden de leerlingen tegen de avond toestromen en overmorgen zou ze al voor de klas staan. Samantha staarde naar het vuur in de open haard, terwijl ze af en toe een slok nam van haar thee en staarde naar de man voor haar. Het was een gewoonte geworden dat ze sommige avonden doorbrachten in zijn kamer en thee dronken. Het vreemde en onaangename gevoel was verdwenen sinds die dag dat ze samen met hem ingrediënten had verzameld. Ze was wel niet meer over de man te weten gekomen. Ze hielden zich tot het bespreken van veilige onderwerpen zoals plantenkunde, toverdranken en thee. Zijn verleden was nog nooit aan bod gekomen en Samantha durfde niets te vragen, sinds ze niet onbeleefd wilde zijn en hem nog niet goed genoeg kende.
"Ben je nerveus?" vroeg hij en onderbrak daarmee haar gedachten. Zijn donkere ogen waren op haar gericht en keken haar doordringend aan.
"Ja," bracht ze uit en probeerde het misselijkmakende gevoel in haar lichaam te onderdrukken. "Ik betwijfel dat ik vannacht een oog kan dichtdoen. Dat had ik zelfs toen ik studente was. Het stressgevende gevoel voor de start van het school." Ze probeerde te glimlachen, maar in plaats daarvan verscheen er een grimas op haar gelaat. Hij moest echter wel lachen en stond recht. Verbaasd keek ze hem aan en ook zij stond op, maar ze voelde zich misselijk en duizelig en ging weer zitten.
"Ik ga je iets geven om te kalmeren," legde hij haar uit. "Het is duidelijk dat je ook beter iets zou eten." Ze hoorde maar half wat hij zei want ze voelde zichzelf wegdraaien in een zwarte duisternis.
"Ik hoef niets om mij te kalmeren. Ik hou niet van medicijnen." bracht ze zwak uit en voelde hoe ze naar achteren werd geduwd. Na een tijdje neer te liggen voelde ze zich een stuk beter, maar wanneer ze wilde rechtzitten, werd ze tegengehouden. Ze trilde en voelde het klamme zweet op haar voorhoofd.
"Je moet nog even blijven neerliggen tot dat ik zeker ben dat je niet weer onderuit gaat." Zei hij. "En je hebt duidelijk wel iets nodig om te kalmeren want ik heb jou de laatste paar dagen zien ronddolen in het kasteel, dus ik betwijfel dat je toen veel hebt geslapen."
Ze keek de man zuur aan, maar hield haar lippen stijf op elkaar sinds hij gelijk had. Ze had inderdaad amper geslapen. Hij nam iets van de tafel wat een bord met sandwiches bleek te zijn.
"Krijg ik de toestemming om rechtop te zitten," zei ze spottend en wachtte niet eens zijn antwoord af. Ook al had ze niet veel honger, ze wist dat ze moest eten en nam een sandwich van het bord dat hij uitstak. Hij leek tevreden te zijn wanneer ze het langzaam op at. Toen pas viel haar op dat er een fles vuurwhisky op de tafel voor hun stond. Het was niet duidelijk waarom tot dat hij haar thee bijvulde en er de goudbruine drank bij deed. Wat was de man van plan?
"Ben je van plan mij dronken te voeren?" vroeg ze spottend en zag hem geamuseerd naar haar kijken.
"Ik heb er vrijwel niets bijgedaan." Zei hij en roerde met een theelepel in het kopje. Samantha keek hem achterdochtig aan, maar zei niets meer terug en at zwijgend nog een sandwich. Ze voelde zich al een stuk beter door te eten en glimlachte naar hem. Ze nam het kopje aan zonder te trillen en dronk het langzaam uit.
"Ik was ook nerveus toen ik startte," zei hij plots. De man die voor haar zat had haar de stuipen op het lijf gejaagd toen ze haar eerste jaar hier op school had gestart. Het leek onlogisch dat hij ooit nerveus was geweest sinds hij altijd controle heeft gehad over de klas. Zelfs wanneer de klas een chaos was of er een ketel ontploft was. "Ik heb Albus veel last bezorgd, sinds niemand mij vertrouwde door de fouten die ik toen had gemaakt. Begrijpbaar natuurlijk. Dan had ik ook nog eens het probleem dat er leerlingen waren die mij nog hadden gekend." Hij leek in gedachten verzonken te zijn en eigenlijk wist Samantha niet of hij tegen haar aan het praten was of tegen zichzelf. De man schudde zijn hoofd en de blik van voordien verdween uit zijn ogen. "Voel je jou al wat beter?" vroeg hij. Dit maal was het duidelijk dat hij tegen haar aan het praten was en ze knikte met haar hoofd. Het kopje plaatste ze voor haar op de tafel neer.
"Bedankt voor jou hulp," zei ze en stond op. "Misschien zou ik best naar mijn kamers gaan vooraleer ik jou zetel opeis." Een kleine glimlach verscheen op zijn dunne lippen alsof hij het niet erg vond als ze dat zou doen en hij stond op om haar naar het haardvuur te begeleiden.
"Ik heb brandpoeder. Een stuk veiliger dan rond te zwerven door de gangen." Zei hij en wees naar de tinnen doos. "Goede avond jufvrouw Middi." Ze nam een hand vol van het poeder.
"Is het niet professor Middi?" vroeg ze plagend. Een lichte blos verscheen op de wangen van de man voor haar. "Mijn voornaam gebruiken zou ook een goede start zijn sinds we vanaf morgen collega's zijn." Ze gooide het poeder in het haardvuur. "Samantha Middi's kamer," zei ze duidelijk en vanuit haar ooghoeken zag ze nog net hoe de man zijn lippen zich opnieuw omkrulden tot een glimlach.