Hier een nieuw chappie maar eerst even me zegje:

CaptainSparrow-luv: is het posetief of negatief?

CeliaLauna: dat komt door een heel erge ruzie. Die alter bekent word en ja het kwetst Luthien heel erg, meer dan sneep beseft.

Hopelijk vinden jullie dit chappie leuk groetjes do.

Hoofdstuk2: verman je.

Voor Sneep naar binnen ging keek hij nog 1 keer naar Luthien, het meisje dat eens het belangrijkste van alles voor hem was, wat ze nu nog was. Ook al wilden hij het niet toegeven, toen hij naar haar keek voelde hij een steek van pijn. Hij vroeg zich af hoe het ooit zo had kunnen lopen, er gleed een traan over zijn wang, hij veegde hem snel weg. "Verman je."zei hij zachtjes tegen zich zelf en hij liep door naar de grote zaal.

Luthien snikten, ze hield zo veel van haar vader, ze wilde dat het weer werd zo als het was, niet hoe het nu was. Ze veegde de tranen weg, maar dat was zinloos aangezien ze terug bleven komen. Verman je, dacht ze. Luthien stond nog een tijdje zo en ging toen naar binnen. Ze zorgde met een spreuk dat haar roden gezicht weer normaal werd, zo dat niemand zag dat ze had staan huilen.

Toen Luthien in de grote zaal kwam zag ze dat er nog maar 1 plekje vrij was. Tot haar grote schrik naast haar vader. Ze keek wanhopig of er nog een plek was.

Sneep keek de tafel rond, Luthien was er nog niet. Ook al gaf hij het niet toe toch maakten hij zich zorgen. Er zal toch niets ergs zijn? Dacht hij. Hij zag dat alle plekken behalve naast hem bezet waren en schrok. Nu moest hij een jaar lang naast Luthien zitten! Dit kon hij niet aan.

Luthien voelden zich licht in haar hoofd worden maar liep toch naar de plek en ging zonder iets te zeggen zitten.

Sneep keek de anderen kant op, hij kon gewoon niet naar Luthien kijken. Hij was wel opgelucht dat ze er zat, want dan was er gelukkig niets aan de hand met haar.

Luthien keek naar haar bord ze voelde zich absoluut niet goed. Ze merkte niet eens dat Perkamentus zijn toespraak hield, pas toen hij haar naam noemde had ze het door.

"Ik wil graag de nieuwe lerares verweer tegen de zwarte kunsten voorstellen, professor Luthien Sneep!"zei Perkamentus en hij gebaarde naar Luthien.

Luthien stond op toen er werd geapplaudisseerd. Waar ze meteen spijt van had. Ze werd heel duizelig en verloor van de spanning haar bewustzijnde.

Sneep zag Luthien vallen stond in een fractie van een seconde op, hij dacht er niet eens bij na en ving haar op.

Alle leraren keken gesrokken ernaartoe. En madame Pleister kwam aanlopen. "Ze moet naar de ziekenzaal!"zei Pleister. Sneep knikte en tilde Luthien op en droeg haar naar de ziekenzaal. Bij de ziekenzaal aangekomen legde hij Luthien op een bed en wachten tot madame Pleister klaar was met Luthien te onderzoeken. "Ze is gezond, alleen te veel spanning….Want haar bloedruk is hoog en het flauwvallen kwam door zuurstof te kort."zei Pleister. "Komt ze er weer boven op?"vroeg Sneep. "Ja, als ze genoeg rust wel."antwoorden Pleister. Sneep knikte. "Dan ga ik maar."zei hij. Pleister knikte en Sneep liep weg.

Please reageer! Sorry, voor dat het zo kort is ik zal volgende hs proberen langer te maken!