Everything can Change... Het nieuwe verhaal van BelgianTwilightfan (ik die een nieuwe naam nodig heeft) en Jade Lammourgy (geweldige schrijfster die jullie moeten checken!)

Disclaimer: Alle namen die hierin worden gebruikt zijn eigendom van JK Rowling (merk de afwezigheid van een glimlach op mijn gezicht), behalve Jasmine en Anna. Zo ook het hele Harry Potter-bisdom dat ik, surprise, niet heb uitgevonden.
AN onderaan de pagina.

Ik werd wakker van twee luide stemmen. Ik probeerde mijn ogen te openen, maar werd verblind door het felle licht, dus besloot ik om te doen alsof ik sliep, en luisterde naar de discussie.

"- Moet meteen weg. Ze is duidelijk geen heks!", zei een diepe mannelijke stem.

"Wat maakt dat uit? Als we haar nu gewoon buitenzetten herinnert ze zich hem misschien!" Deze keer was het een hoge, ietwat zangerige stem die antwoordde. Duidelijk een meisje.

"Dat is dan zijn probleem maar. Ik zeg dat ze buiten moet!"

"En ik zeg dat we eerst haar verhaal moeten horen! Wees nu toch eens voor een keer slim en luister naar me!"

"Jongens…" Een jongensstem. Niet zo diep als de vorige, maar nog steeds diep.

"Hou je mond, Remus. Niemand vraagt hier je mening."

"Anna!"

"En toch zeg ik dat we eerst haar verhaal moeten afwachten. Of we wachten op Staartjes, het interesseert me niet. Maar we zetten haar niet gewoon buiten. Het is 11 uur 's avonds. Barcelona is gevaarlijk 's nachts hoor!"

"Als Staartjes erachter komt wordt het helemaal een ramp!"

"Mag ik even toevoegen dat ik degene was die haar heb gevonden?" Opnieuw een mannenstem. Diep, maar tegelijk ook zacht.

"Bemoei je er niet mee!" Twee stemmen tegelijk, waarschijnlijk de eerste jongen en het meisje.

"Anna, Sirius, zou je dit alsjeblieft niet op ons willen afreageren? Jullie hebben niets meer over dit te zeggen dan ons." Een kalme meisjesstem onderbrak hun gekibbel.

Ik besloot dat het nu tijd werd mijn ogen open te doen, en knipperde tegen het felle licht. Met een hand probeerde ik me recht te duwen, terwijl ik met mijn andere hand mijn haar uit mijn gezicht streek.

Ik keek rond me heen. De kamer was gezellig ingericht, met luchtige schilderijen en grote ramen. Ik lag op een bank, en naast me zaten een jongen en een meisje die me met grote ogen aankeken. In de ene hoek van de kamer stond een jongen met bruin haar afwezig uit het raam te kijken. Naast hem stond een roodharig meisje die over zijn schouder meekeek. In de andere hoek van de kamer herkende ik de jongen van op het strand. Severus Sneep. Mijn hersenen kregen opeens geen adem meer. Mijn hart ging zowat uit mijn borstkas springen. Mijn adem kwam eruit in korte stoten en ik moest mezelf overhalen om te kalmeren. Terwijl ik daar aan het hyperventileren was, keek de reden van mijn toeval me met opgetrokken wenkbrauwen aan.

"Eh…" Het meisje dat naast me zat schraapte haar keel.

"Jasmine toch? Ik ben Anna." De jongen naast haar keek haar kwaad aan, maar ze besteedde geen aandacht aan hem. Ik had ondertussen mijzelf weer onder controle gekregen. Anna. Die naam kende ik niet. Ik kan niet zeggen hoe gelukkig ik daarom was.

"En eh, dit is Sirius, die jongen daar met zijn bruine haar is Remus, daarnaast staat Lily. En in die hoek daar, dat is Sneep. Of Severus, zoals je wilt. Maar hou het maar bij Sneep."

Oké. Daar ging mijn gecontroleerde ademhaling.

"Volgens mij gaat ze weer flauwvallen", merkte de jongen die zogenaamd Severus Sneep was op, zonder een millimeter te verplaatsen. Ik besefte dat hij wel eens gelijk kon hebben,en boog voorover zodat mijn hoofd naast de zetel hing.

"Gaat het?" Sirius keek me aan. Waarschijnlijk was hij bezorgd om me, maar zijn gezicht zien hielp mijn plotselinge aanval van misselijkheid niet echt vooruit. Iedereen in de kamer keek me aan met een voorzichtige blik, alsof ik elk moment kon gaan overgeven. Wat uiteindelijk wel zo was. Opeens leek de kamer veel te klein, en ik boog opnieuw voorover. Ik voelde me echt vreselijk. Waar was ik toch terecht gekomen? Een paar uur geleden lag ik nog rustig op het strand van Barcelona te zonnen, en nu…

Ik wist dat ik ging flauwvallen voor het ook effectief gebeurde. Eerst werd opnieuw alles zwart voor mijn ogen, maar ik hoorde de stemmen van de anderen in de kamer nog steeds. Niet die zwarte leegte van daarnet.

"Zie je wel. Ik heb gezegd dat ze weer flauw zou vallen."

"Hou je mond", zei iemand vlakbij. "Niemand is geïnteresseerd in jou mening."

"Anna!"

"Weet je wat, misschien moet ik haar wakker kussen. Werkt dat niet altijd in van die dreuzelsprookjes?" Ik hoorde Sirius een kreet slaken.

"Doe normaal, ja?"

"Waarom halen we Staartjes er niet gewoon bij?"

"We halen Staartjes er in geen geval bij, begrepen?"

"Wat stel je dan voor? Heb je misschien een beter idee? Heb je er al eens aan gedacht wat er zal gebeuren als meneer ik-ben-toch-zo-fantastisch-buig-voor-mij-Malfidus terugkomt?"

Een stilte viel over het gezelschap.

Waarom kon ik niet gewoon wakker worden? Dit was toch niet flauwvallen? Oh nee… misschien had ik wel een of andere dodelijke ziekte en was ik aan het hallucineren. En lag ik nu in het ziekenhuis een of andere dokter Sirius te noemen. Geweldig. Ik verlangende bijna weer naar school.

Oké, dit werd eng… Ik Jasmine Fonteyn die naar school verlangde… Het was dus echt veel erger dan ik mezelf voorhield.

Ik schrok op toen ik opeens weer voetstappen hoorde. Ik hoorde een deur open gaan en na een paar seconden weer dichtvallen. Ik hoorde een zucht en het kraken van een stoel. Kennelijk zat er nog één iemand naast me. Ik ontspande me even en ik hoorde de stoel opnieuw kraken en hoorde opnieuw voetstappen. Ze liepen van me weg naar de andere kant van de kamer zo te horen. Ik herinnerde me nog dat daar een raam was.

Ik probeerde opnieuw mijn ogen open te doen en merkte hoe alles even draaide maar ik daarna weer scherp beeld kreeg. Ik beloofde mezelf dat ik niet opnieuw zou gaan hyperventileren.

Uit mijn ooghoek zag ik het meisje dat Anna heette, en die ik dus niet kende, met haar rug naar me toe staan terwijl ze doodstil voor het raam stond. Zo te zien was ze in gedachten verzonken, maar toen ik bewoog merkte ze het al gelijk op en draaide zich om… Duidelijk de eigenschappen van een goede dueleertster.

'Jasmine?' Vroeg ze met een kleine glimlach en ik knikte langzaam en ging wat meer recht op zitten.

'Ik ben Anna Adealar.' Ze leek behoorlijk aardig en bezorgt maar aan haar houding te zien had ze duidelijk al een mening klaar staan over mij. Haar groene ogen staarde me aan en haar donker bruine haar viel stijl tot over haar schouders. Haar haar was op de 1 of andere manier toch behoorlijk wild, ook omdat ze een schuine pony had die voor haar linker oog viel. Ze had een witte singlet aan en een donker blauwe skinny jeans met veel scheuren erin rondom haar knieën. Haar polsen zaten vol met zwarte, bruine en grijze armbandjes en om haar nek had ze een zilveren kettinkje met een gitaar eraan. Ze had een ingewikkelde tattoo om haar pols heen lopen met een bepaald patroon en een wenkbrauw piercing in. Ze lachte even zacht, en ik had door dat ik er behoorlijk dom uit bleek te zien als ik de hele tijd zou staren…

'Sorry…' begon ik zacht en ze lachte opnieuw en liep naar me toe. 'Mooie tattoo!' Zei ik er al snel achteraan en ze ging grijnzend op de stoel voor me zitten. Ze zat er andersom op zodat ze op de rugleuning steunde met haar armen.

'Misschien kun je wat meer over jezelf vertellen?' Vroeg ze een beetje argwanend, en ik knikte maar gewoon. Omdat ik geen zin had in een ruzie met haar, want ze leek me iemand die dan je leven tot een hel zou maken.

'Wel ik ben Jasmine Fonteyn, 15 jaar oud. En ik heb geen idee hoe ik hier terecht ben gekomen…' Ze lachte vrolijk en ze leek opeens een stuk aardiger.

'Wel ik ben Anna Adealar, 15 jaar oud, en ik weet wel hoe ik hier terecht ben gekomen…' Nu was het mijn beurt om te lachen terwijl ze grijnsde.

'Maar vertel later maar wat meer over wat je weet. Je bent namelijk vaak flauwgevallen en ik denk dat een douche je wel goed zou doen. Je mag wel wat kleding van me lenen.' Ze knipoogde en ik keek haar bedankend aan. Even later had ik een stapeltje kleding en had Anna mij de badkamer in gesmokkeld zonder dat iemand het door had. Ik keek nu in de spiegel en zag dat ik er precies hetzelfde uitzag.

Groen bruine ogen keken naar me terug, terwijl ik met mijn hand door mijn bruine pijpenkrullen heen ging. Ik had lichte sproetjes wat me er onschuldig uit liet zien, maar ergens ver in mijn gezicht was er toch een bepaald spoor van lol te bekennen.

Ik kleedde me snel uit en ging douchen. Na een kwartiertje kwam ik er weer onderuit en wikkelde ik de handdoek om me heen. Ik keek even naar het stapeltje van kleding en trok het snel aan.

Ik had een groen shirt met een zwart simpel vest eroverheen terwijl ik een grijze skinny jeans had aangetrokken. Ik kamde snel mijn haren door en daarna hoorde ik een klop op de deur.

'Jas?' Het was Anna's stem. Ik deed de deur snel open en ze keek me even lachend aan voordat ze me mee naar buiten trok.

Het viel me toen pas op dat ze best klein was. Ach klein maakt sterk, toch? Ze liep naar de bank toe en gebaarde me te gaan zitten. Maar opeens barstte zowat de deur open en kwamen er twee jongens binnen lopen. Eentje had lang blond haar dat achterover zat gekamd terwijl hij furieus leek te zijn en de andere leek veel rustiger.

'ANNA ADEALAR! WAT DENK JE WEL NIET WAT JE AAN HET DOEN BENT?!' Riep de blonde jongen boos en ik schrok van de koudheid in zijn stem.

'Doe Rustig Lucy…' hij keek als of hij totaal niet blij was met de bijnaam die Anna hem gaf.

'Noem me niet zo An!' Daar leek zij dan weer niet blij mee te zijn.

'Als jij mij niet zo noemt…' Anna stond boos op en er was een staargevecht terwijl ik bijna dacht dat Anna's ogen vuur spuwde en Lucius' ogen bliksemschichten.

'Uh… Hi. Ik ben Regulus.' De andere jongen liep naar me toe en stak twijfelend een hand naar me uit die ik verbaast schudde. Hij leek verdacht veel op die andere jongen… Sirius!

Ik schudde zijn hand. "Hey. Ik ben Jasmine."

Anna was nog steeds aan het roepen tegen Lucius, terwijl ze op haar tippen stond om iets hoger te lijken. Lucius torende boven haar uit en zag er vond ik nogal angstaanjagend uit, maar Anna was nog veel angstaanjagender, dat zo'n klein iemand, zo eng kon zijn… Op het moment dat Lucius zijn toverstok wilde trekken besloot ik dat het genoeg was geweest. Ik deed een stap naar voor.

"Kappen jullie twee!"

Ze draaiden zich alle twee naar me om met een verwonderde blik. Anna bleef naar me staren, maar Lucius' blik veranderde al snel in woede.

"Hou je mond, jij afgeknipte pissebed met je bushok tanden!"

Mijn ogen vernauwden zich tot spleetjes, en ik balde mijn vuisten. Dooddoener of niet, dat ging te ver. Ik haalde diep adem en hief mijn linkerarm op. Een seconde later greep Lucius zijn neus vast en klapte hij dubbel, bloed van onder zijn hand uitstromend. Verwonderd keek ik naar mijn nog steeds gebalde vuist.

"Aantekening: Nooit een meisje vergelijken met een pissebed... en bushokjes... En vooral niet als ze een vieze dreuzel is!" Hij keek weer boos op, terwijl ik opnieuw mijn hand op hield. Anna en Regulus keken elkaar even aan voordat ze zowat in lachen uitbarsten.

"Welja, daar zullen we het maar mee moeten doen zeker?" Hij stak zijn hand uit (dat zonder bloed aan) en keek me onderzoekend, maar nog steeds duidelijk kwaad aan.

"Lucius Malfidus", zei hij op zo'n pompeus toontje dat ik mijn lach moest inhouden. Ik nam zijn hand aan.

" Jasmine Fonteyn." Hij bleef mijn hand vasthouden en drukte duidelijk sterker door dan noodzakelijk was. Eigenlijk begon het redelijk pijn te doen. Niet dat ik dat zou laten merken natuurlijk.

Uiteindelijk bleek hij voldaan te zijn en liet hij mijn hand los. Vervolgens verdween hij in de badkamer, waarschijnlijk om zijn wonden te likken.
Anna en Regulus keken hem na, en draaiden zich toen naar mij om. Regulus staarde me geschokt aan, maar Anna grijnsde naar me, en hief knipogend haar duimen op.
Opeens barste de deur open en viel Sirius letterlijk de kamer binnen. Ik hoorde Anna en Regulus allebei luid zuchten terwijl James in de aanslag stond met een kleine knuppel.
"Wat is er aan de hand?" Vroeg James dan ook gelijk terwijl Severus oogrollend achter hem stond.
"Wel, we zijn ons doodgeschrokken door jou lelijke gezicht..." Zei Anna terwijl ze haar tong uitstak.
Ik hoorde Lily al vanaf de gang lachen en roepen: "Goeie Anna!"

Ik schoot zelf ook ligt in de lach, en daardoor merkte iedereen mij opeens weer op. Sirius krabbelde weer overeind van zijn 10 seconden pluisjes-op-de-vloer-tel-tijd en keek me vreemd aan... Hij was degene hier met de Alien kop.

Opeens hoorde ik vanuit een andere kamer een slot dat werd omgedraaid en kwam Lily de kamer binnengelopen.

"Staartjes is er! Jasmine, verstop je!" Ik keek zoekend om me heen, maar ze sleurde me al meenaar een kast waar ze me in duwde.

"Hé!" Ik probeerde nog te protesteren, maar moest daarmee ophouden omdat er iemand tegen me aanviel en Lily de deur met een klap achter die persoon aansloeg.

"En stil zijn!" Riep ze er nog achterna.

Hey iedereen! Misschien hebben jullie gemerkt dat er bij de proloog geen AN stond. Dit komt omdat ik dat was vergeten. XD
Maar... geen zorgen! Jullie twee favoriete schrijfsters zijn terug met weer een nieuw product uit hun mega-super-fantastisch aanbod.
Ik spreek dan ook namens Jade (Toch? Hoop ik...) als ik zeg dat ik hoop dat jullie van dit verhaal genieten, net zoals jullie van onze andere verhalen hebben genoten.
Review op het einde, want ik weet dat jullie dit lezen... Jawel, ik kan zien hoeveel mensen dit verhaal bekijken, dus je kan maar beter reviewen! ;)
Een geweldig jaar gewenst gevuld met Fanfiction,
Jade & Margot