แจ๊คไม่สามารถทำความเข้าใจได้ มันเป็นเวลาสองเดือนเต็มๆแล้วที่เขาไม่รู้จักอะไรเลยนอกจากชื่อของตนเอง และนั่นก็เป็นเวลาสองเดือนเต็มๆแล้วเช่นกันที่เขานั่งคิดทบทวนถึงสิ่งนั้น เขาพูดคุยกับคนทุกคนเท่าที่เป็นไปได้ 'ทุกคน' เพียงแค่ความหวังเล็กๆว่าคนพวกนั้นจะมองเห็นเขา และบางทีอาจจะช่วยเหลือเขาได้

แต่ไม่มีใครเคยมองเห็นเขาเลย

แจ๊คหมดหนทาง ทำอะไรไม่ได้และโดดเดี่ยว เขาอ่อนแอและรู้สึกเจ็บปวด และในวันหนึ่ง ความรู้สึกพวกนั้นก็มากเกินไป

ผมไม่เข้าใจ

ผมทำอะไรผิด

ทำไมพวกเขาถึงมองไม่เห็นผม

ทำไมคนพวกนั้นมองไม่เห็นชั้น!

เด็กหนุ่มโมโห โกรธ ลมหายใจของเขาหนักหน่วง ดวงตาของเขารื้นไปด้วยน้ำ ความโกรธเกรี้ยวนั้นเริ่มแปรสภาพเป็นส่วนผสมของความเศร้า ...มากเกินไป ...มันมากเกินไป... หยาดน้ำตาเริ่มไหลออกมาโดยไม่มีแม้แต่สัญญาณเตือน ติดอยู่บนแก้มของเขา ค้างแข็งทันทีที่ออกมาจากดวงตาและสัมผัสกับผิว เขาเหงาเหลือเกิน และทุกสิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงแค่...

ไม่ ไม่ มันไม่คุ้มกัน แต่ แต่ว่า...ชั้นทนแบบนี้ไม้ได้อีกต่อไปแล้ว

เขาวิ่งหนี

แจ๊คไม่ได้ใช้ลม เขาล้มเลิก เขาแค่วิ่ง วิ่งหนีพร้อมกับร้องไห้ เขาแค่ต้องการคำตอบ เขาแค่ต้องการ...กลับมาปกติเหมือนเดิม วิ่งเล่น สนุกกับพลังแสนวิเศษ แต่มันช่างทรมานเหลือเกิน

แค่คำตอบสำหรับคำถามเดียวเท่านั้น...

ฉัน เป็น ตัว อะ ไร

...

การวิ่งหนีนั้นดูเหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุด และดูเหมือนจะไม่มีน้ำตาเหลืออีกต่อไปแล้วตอนที่เขามาถึงที่แห่งหนึ่ง สถานที่ที่เขาเกิด...ทะเลสาบ ซึ่งยังคงปกคลุมด้วยแผ่นน้ำแข็งเช่นเดียวกับตอนที่เขากำเนิดขึ้นมา ลอยขึ้นมาจากผิวน้ำ เขาก้าวเดิน อย่างช้าๆและยืนอยู่บนทะเลสาบนั้น

ตอนนั้นเอง แจ๊คก็มองขึ้นไปบนดวงจันทร์ "คุณ..คุณมีความสุขแล้วหรือยัง" เขาหายใจ ปล่อยให้ควันออกมาจากปอดที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าสิ่งใดๆบนโลก "นี่คือสิ่งที่คุณต้องการใช่มั้ย!?" เขาตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล มันไม่สมเหตุสมผลเลย

ผมทำมันไม่ไหวแล้ว

ผมจะไม่ทำมัน

แจ๊คก้มมองไปที่เท้าซึ่งเปลือยเปล่าของตน ลังเลใจในตอนแรก การทำสิ่งนี้มันต้องทรมานมากแน่ๆ แต่อย่างน้อยๆ การทรมานแค่ไม่กี่นาทีก็จะจบลง ใช่ไหม? มันคุ้มค่า ถ้าต้องแลกกับต้องทนทุกข์กับความทรมานแบบนี้ ตลอดไป

มันเกิดขึ้นแค่เดี๋ยวเดียว... ผม...ผมจะทำมันเร็วๆ

น้ำตากลับมาอีกครั้ง และในตอนนั้นเอง เขาก็เริ่มเปลี่ยนใจ เขาไม่จำเป็นต้องทำมันใช่ไหม? ทุกอย่างจะกลับมาโอเค...หรือเปล่านะ... ร่างกายของแจ๊คสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ในเวลานี้ เขากำลังสะอื้นหนักกว่าเดิม หนักพอที่จะทำให้น้ำตาพวกนั้นไหลร่วงลงมาจากแก้มซีดๆของเขา และกลายสภาพเป็นเกล็ดหิมะ ตกลงสู่พื้นดินธารน้ำแข็ง

ทำมันตอนนี้...หรือจะไม่มีโอกาสอีกเลย

ด้วยมือทั้งสองข้าง แจ๊คกุมไม้เท้าแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เด็กหนุ่มปล่อยเสียงร้องที่ดังก้องที่สุดและบางที อาจจะเป็นเสียงที่น่าขนหัวลุกที่สุดที่เขาเคยทำมา ขณะที่เขาใช้แรงทั้งหมดกระแทกไม้เท้าลงไปบนพื้นน้ำแข็งจนมันแตกออก เขาหยุดเสียงกรีดร้องนั้น เพียงเพื่อเหตุผลเดียว...เขาปล่อยให้ตัวเองตกลงไปสู่ธารน้ำแข็ง และน้ำเย็นเฉียบด้านล่าง...เขาคงจมน้ำตาย ถูกต้องไหม? เขาเพียงแค่ต้องหายใจเอาน้ำเข้าไปและเขาก็จะสำลักมัน

มันต้องทรมานแน่นอนอยู่แล้ว แต่เขาก็จะได้เป็นอิสระสักที

แจ๊คปล่อยให้น้ำเข้าไปเต็มปอด แต่...ไม่มีการสำลัก ไม่มีการกระอัก เขากำลัง...เขากำลังหายใจอยู่หรอ?

เด็กหนุ่มกลับขึ้นมาเหนือผิวน้ำเพื่อเอาอากาศ ความสงสัยเข้าจู่โจมทันทีทันใด ก่อนที่ตนจะรีบกลับไปใต้น้ำอีกครั้งเพื่อหายใจลึกเข้าไปอีก แต่ก็ยังคงไม่มีการสำลัก เขาลองมันอีกครั้ง

และอีกครั้ง

และอีกครั้ง

...และอีกครั้ง

เขาไม่ได้ตาย และก็ยังอยู่ดีทุกประการ ...ทำไมกัน!?

นั่นเป็นตอนที่คำตอบทุกอย่างลงตัว

'เขาตายไปแล้ว'

ทันทีทันใดแจ๊คตะเกียกตะกายขึ้นมาเหนือน้ำ เขากรีดร้องและร้องไห้อย่างหนัก โกรธเกลียด เกรี้ยวกราด เขาตายไปแล้ว ตายไปแล้วเรียบร้อย ไม่ต่างจากศพเดินได้ และเขาต้องมีชีวิตอยู่อย่างอมตะแบบนี้หรอ? ก่อนหน้านี้เขาทำอะไรที่ร้ายกาจมากพอ ที่ทำให้ตัวเองต้องมาเจอชะตากรรมอะไรแบบนี้หรอ? แจ๊คเอื้อมมือไปคว้าไม้เท้าของเขาบนพื้น ลมพายุฤดูหนาวเริ่มก่อตัวแรงขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เด็กหนุ่มตัวเล็กๆคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น และในขณะที่เขาหยิบไม้เท้าขึ้นมา กระแสลมบาดแทงผิวหนังก็เข้ามาเสริมกำลังพายุนั้นให้รุนแรงขึ้น มันน่ากลัว เหมือนกับตัวตนของเขา และเมื่อเด็กหนุ่มรู้สึกเช่นนั้น...ไม่นานนัก เกล็ดหิมะก็ตกลงมาสมทบ

ค่ำคืนนั้น พายุหิมะก็มาเยือน มันรุนแรงและน่ากลัว สายลมกรีดร้องเสียงดังแหลมคม ฟ้าร้องและฟ้าผ่ากระจายไปทั่วท้องฟ้า แจ๊ค ฟรอสต์ อยู่ตรงนั้นโดยลำพัง ลำพังเหมือนเช่นเดียวกับทุกครั้ง และตลอดไป...