New Girl in Town
Chapter 2
What's his problem?
De bel ging en Rachel keek op. Ze zat nog steeds buiten en had eindelijk wat rust in haar hoofd gekregen. 'Hey,' zei een stem opeens. Ze keek op. Het was Mike.
'Wat is er?' vroeg Rachel.
'Je hebt nu Biologie, toch?' vroeg Mike. Rachel knikte. 'Cool. Dat hebben we dan samen. Ik breng je wel. De leraar, Mr. Malena… Hij is cool. Je mag hem vast,' zei Mike.
'Het zal wel,' zei Rachel terwijl ze ging staan.
'Alles okay? Je ziet er wat gespannen uit,' zei Mike bezorgd.
'Nieuw, hè? Dan ben je altijd gespannen,' zei Rachel die haar schouder ophaalde. Ze liep naar binnen en zocht haar tas op. Toen ze die over haar schouder trok zag ze dat Emmett Cullen naar haar keek. Ze trok haar wenkbrauw naar hem op en liep naar Mike die bij de binnendeur stond te wachten om haar naar biologie te brengen.
'Dus… Kun je goed Frans?' vroeg Mike.
'Oui. Et toi?' vroeg Rachel met een glimlach.
Mike grinnikte. 'Okay. Ik heb geen idee wat je nou zonet zei,' zei hij.
'Ik zei: ja. En jij?' vertaalde Rachel.
'Nee, ik kan geen Frans. Niet mijn taal,' glimlachte Mike. Hij ging een lokaal in en Rachel volgde hem.
'Hey, Mr. Malena,' groette hij.
'Hey, Mike,' groette de leraar terug.
Mike sloeg Rachel op haar schouder en liep naar zijn plek.
'Oh ja, miss Grey,' zei Malena terwijl hij door wat papieren ging. Rachel liep richting zijn bureau en zag dat Edward Cullen ook in de Biologie klas zat. Hij zat bij het raam, alleen, en staarde naar haar. Ze voelde zich wat ongemakkelijk onder zijn blik maar ze keek niet weg. De ventilator stond aan en toen ze er langs liep zag ze dat hij wat versteef en zijn hand snel voor zijn neus en mond sloeg. Zijn blik stond opeens vol pijn en hij zag eruit alsof hij in gevecht met zichzelf was. Rachel wendde haar blik af en gaf haar rooster aan Mr. Malena zodat hij kon afkruizen dat ze was geweest.
'Hier zijn je spullen,' zei Malena terwijl hij haar haar boeken gaf. 'En daar is een plek voor je'.
Hij wees naar de lege plek naast Cullen en Rachel ging met een zucht naast hem zitten. Eerst een zingende Cullen en nu een verontruste Cullen. Wat hadden die Cullens? Mr. Malena zette twee glazen potjes op de tafel neer waar zij en Edward aanzaten terwijl hij uitlegde dat ze het gedrag van een gloeiworm zouden gaan bestuderen. Edward schoof een potje naar haar toe en pakte toen de andere zonder haar aan te kijken. Was er soms iets mis met haar parfum waardoor hij zo vol pijn leek te zijn? Had ze soms teveel op? Nee, ze had niets een parfum opgedaan en haar kleren waren schoon uit de kast gekomen dus wat was zijn probleem? Hij durfde blijkbaar niet naar haar te kijken want zijn blik bleef op het tafelblad gericht. Voorzichtig keek Rachel naar hem. Misschien moest ze hem ernaar vragen. Maar toen ze naar hem keek, keek hij ook weer net naar haar. De blik in zijn ogen was haast hongerig alsof hij haar het liefste levend wou verslinden. Greepy! Ze keek weg en probeerde hem de rest van de les te negeren wat makkelijker gezegd dan gedaan was aangezien ze zijn blik de hele tijd op haar gericht voelde. Toen de bel ging was hij zo snel weg dat het haar de rillingen bezorgde en ze zich afvroeg of hij wel menselijk was. Ze liep de klas uit en botste toen bijna pardoes tegen Emmett op. Hij staarde haar aan maar voor hij zijn mond kon openen om iets te zeggen, schoot ze langs hem heen en liep weg.
'Hey, wacht even!' riep hij haar achterna en hij kwam naast haar lopen. Ze antwoordde niet.
'Jij bent de nieuwe, niet?' vroeg Emmett.
Ze knikte een keer als antwoord. 'Nou, welkom in Forks. Bevalt het je tot nu toe?' vroeg Emmett.
'Als je de zingende gek weghaalt die me aan zijn arrogante broer wil koppelen… Best,' zei Rachel kil en ze liep het meisjestoilet in. Ze wist maar al te goed dat ze Emmett sprakeloos had achter gelaten.
School was eindelijk afgelopen en Rachel liep met een knappelende koppijn naar haar auto toe. Wat was ze blij dat deze hel van een eerste dag eindelijk was afgelopen. 'Rachel! Hey, Rachel! Wacht even!' riep Mike.
Rachel rolde haar ogen maar wachtte niet. Al de hele dag had ze zijn smerige gedachtes en die van Eric en die van Tyler Crowley en die van de meeste andere jongens moeten aanhoren en ze had er nu wel stront genoeg van!
'Hey, heb je zin om vanavond wat leuks te gaan doen?' vroeg Mike.
'Iets leuks?' vroeg Rachel.
'Ja, samen iets gaan eten of naar de bioscoop of misschien naar een club te gaan om uit te gaan samen met de rest,' opperde Mike.
'Sorry, maar ik heb nogal hoofdpijn dus ik wil het liefste naar huis,' zei Rachel.
'Oh. Okay. Dan zie ik je morgen wel weer,' zei Mike teleurgesteld.
'Ja, tot morgen,' zei Rachel en Mike liep weg.
Rachel wreef over haar slapen en voelde toen een hand op haar schouder landen. Ze keek om en zuchtte opgelucht. 'Charles…'.
'Hey. Hoe was het?' vroeg Charles die glimlachte.
'Een hel, zelfs nog erger. En ik heb knappelende koppijn,' zei Rachel.
'Dat heb je altijd na je eerste schooldag,' glimlachte Charles.
'Ik kan er niets aan doen,' zei Rachel wat nijdig. Meer tegen zichzelf dan tegen Charles.
'Ik merk wel dat je populair bent,' lachte Charles die had gezien hoe verschillende jongens naar haar staarden.
'En ik haat het. Deze jongens hier brengen puber zijn naar een heel nieuw level, ik zweer het je!' zei Rachel.
Charles glimlachte en legde een arm om haar schouders. 'Jou kennende overleef je het wel,' suste hij.
'Dat weet ik nog net zo niet. De jongens hier zijn erg… uhm… oversekst,' mompelde Rachel.
Charles lachte warm en Rachel keek naar de Cullens. Emmett staarde naar haar maar Edward was nergens te bekennen. 'Charles, wat weet jij over de Cullens?' vroeg Rachel twijfelend.
'Niet veel. Janet werkt soms samen met Dr. Cullen en ze geven niet veel problemen. Waarom wil je dat weten?' vroeg Charles.
'Er is iets vreemds aan hen. Ik denk dat er een kans is dat ze zoals ons zijn,' zei Rachel.
'Is dat een gevoel dat je hebt of heb je er bewijzen voor?' vroeg Charles.
'Gewoon een gevoel,' zei Rachel. 'Is er nog iets spannends gebeurd op je werk?'.
'Nee, het was eigenlijk best wel saai. Een bijna aanrijding, een verhoring maar verder niet echt iets bijzonders,' zei Charles.
'Moet je zo weer aan het werk?' wou Rachel weten.
'Ja, maar ik dacht dat we wel even iets konden eten. Misschien kun je daarna nog even langs Janet gaan,' zei Charles.
'Nee, ik wil daarna naar huis. Daarbij heb ik haar al over de telefoon gesproken tijdens de pauze,' zei Rachel.
'Wie zijn die Cullens eigenlijk?' vroeg Charles zachtjes.
'Zie je die ongezonde, bleke pubers aan de andere kant van de parkeerplaats? Twee jongens en twee meisjes?' vroeg Rachel.
Charles keek naar Emmett, Rosalie, Alice en Jasper. 'Ja…'.
'Dat zijn ze. Er is er nog één en hij is arrogant en vreemd. En ik kan zijn gedachtes niet lezen,' fluisterde Rachel.
'Wat? Hoe bedoel je je kan zijn gedachtes niet lezen?' vroeg Charles op wat geschrokken toon.
'Zoals ik zeg, ik kan zijn gedachtes niet lezen. En als ik de gedachtes van die blonde jongen probeer te lezen dan voel ik opeens allemaal emoties door elkaar. En dan niet op een gezonde manier,' zei Rachel.
'Okay… Dat is inderdaad vreemd,' zei Charles die zich op zijn achterhoofd krabde. 'Hoe dan ook, ik heb vandaag een man ontmoet. Zijn naam is Billy Black en hij heeft een zoon die ongeveer jouw leeftijd is. Hij heeft ons uitgenodigd om te komen eten van de week. Wat denk je ervan?'.
'Waarom ook niet? Waar wonen ze?' vroeg Rachel die haar schouders ophaalde.
'Vlakbij La Push. Dat is een strand. Misschien kun je vanmiddag je mountainbike pakken en even rond fietsen. Het helpt je niet alleen om wat te ontspannen maar ook om de omgeving te leren kennen,' zei Charles.
'Ik zal erover denken. Hoe ben je hier gekomen?' wou Rachel weten.
'Ik heb een lift gekregen. Kun jij me een lift terug naar kantoor geven?' vroeg Charles.
'Omdat je het zo vriendelijk vraagt,' lachte Rachel. Ze duwde Charles naar haar Mini en stapte achter het stuur. Voordat ze de parkeerplaats afreed wierp ze nog een blik op de vier Cullens die nu alle vier naar haar staarde.
Nadat ze iets samen hadden gegeten gaf Rachel Charles een lift terug naar het politiebureau waarna ze terug naar huis reed. Ze parkeerde de auto en liep terug het huis in. Het nieuwe huis waar ze in woonden was niets speciaals. Een klein, wit Victoriaans huis met drie verdiepingen en een redelijke grote tuin en een grote voortuin die in parkeerplekken was omgetoverd. Binnen op de begane grond waren de woonkamer, de keuken waar ook een eettafel instond, een toilet, de gang, een kleine studeerkamer en een ingebouwde kast waar ze hun jassen in hingen en hun schoenen in zetten. Op de eerste verdieping waren drie slaapkamers waar van één met an-suite was, een grote badkamer, een kleine bibliotheek waar ook veel cd's stonden en een rommelkast. De tweede verdieping was eigenlijk een zolder die Rachel zich eigen had gemaakt door er haar schilder en teken spullen neer te zetten. Ze schilderde in haar vrije tijd heel graag en maakte schetsen en tekeningen van herinneringen die ze had en graag op papier wou zetten. Vaak bleven die ongekleurd en het kwam maar zelden voor dat ze haar schetsen en tekeningen omzette in een schilderij. Rachel liep regelrecht door naar de keuken en pakte een fles frisdrank uit de koelkast waarvan ze zichzelf een glas in schonk. Ze was vaak alleen thuis. Janet en Charles hadden dan ook belangrijke banen en zij had teveel vrije tijd. Haar gedachtes dreven terug naar de Cullens. Wat zou hun geheim zijn en wat was toch Edwards probleem?
'Ik heb een hobby nodig,' mompelde ze tegen zichzelf. 'Of misschien een huisdier'.
De huistelefoon ging dus nam ze op. 'Rachel Grey'.
'Rachel, hey,' zei de stem van Eric. Hoe was hij aan haar telefoonnummer gekomen?
'Eric, hoe kom je aan mijn telefoonnummer?' vroeg ze stijfjes.
'Weet je nog, ik ben de oren en ogen van deze stad. Maar ik vroeg me af…' begon Eric.
'Wat? Kun je dat herhalen? Ik versta je niet goed. Je telefoon stoort,' loog Rachel.
'Ik zei dat ik de ogen en oren van deze stad was,' herhaalde Eric.
'Ik hoor je nu helemaal niet meer. Sorry, maar ik zie je morgen wel op school, okay? Dan zullen we het er verder over hebben. Bye,' zei Rachel en ze hing op waarna ze een frustreerde gil gaf. 'Vervelende rot jongens!'.
Ze stampvoette naar boven toe en liet zich op haar bed zakken. Ze trok haar schoenen uit en gooide haar rugzak in een hoek. Haar hoofdpijn was weggetrokken en daar was ze blij om. Zo ging het altijd. Ze moest een week wennen aan alle drukte op haar nieuwe school en dan zou ze door de lessen kunnen komen zonder alle gedachtes te horen en hoofdpijn te krijgen. Maar het was nog maar haar eerste dag en dat betekende dat ze nog zes hele dagen met hoofdpijn zou rond moeten lopen. Lucky her!
Na even huiswerk te hebben gemaakt, vertrok ze naar zolder waar ze de Cullens begon te schetsen. Ze had een heel goed geheugen en Charles zei wel eens dat ze een fotografisch geheugen had waardoor ze iets maar één keer hoefde te zien en het dan al uit haar hoofd kon omschrijven en beschrijven. Ze hield ervan om dingen waarvan ze hield te tekenen. De meeste van haar schetsen, tekeningen en schilderijen waren van landschappen of van mensen van wie ze hield zoals haar verschillende vrienden in verschillende steden en landen. De landschappen kwamen ook van over de hele wereld aangezien ze op verschillende plekken had gewoond. Waar andere mensen foto's maakte van landschappen en souvenirs kochten, schilderde zij de dingen die ze belangrijk vond aan die plek zodat ze hen altijd zou herinneren.
Ze schetste eerst de lijnen van de twee Cullens die ze het eerste had gezien, Rosalie en Emmett. Toen ze met hen klaar was ging ze door op een nieuw blad en schetste Jasper en Alice. Aangezien ze Jasper niet had zien glimlachen schetste ze hem met een liefdevolle blik richting Alice gericht. En Alice lachte vrolijk net zoals ze haar had zien doen toen ze de cafetaria was ingekomen. Toen ze weer klaar met hen was schetste ze Edward die ze het moeilijkste vond. Uiteindelijk lukte het haar om hem perfect op papier te krijgen al had hij de blik in zijn ogen toen hij naar haar had gestaard in de cafetaria. Ze bekeek de vijf Cullen pubers eens kritisch en keurde haar werk goed. Ze zou snel gaan beginnen om hen in schilderijen te veranderen.
Ze stond op en liep naar haar slaapkamer toe waar ze even goed rondkeek. De muren van haar kamer waren wit, rood en paars en haar bed stond er bijna midden in. Ze hield van de kleur rood. Dat was altijd al zo geweest. Een groot raam was aan de andere kant van de kamer van waar de deur naar de gang zat en lange, witte gordijnen hingen ervoor. Hij stond open en de gordijnen waaiden licht op en neer op de wind. Naast haar bed stond een vierkant blok dat van licht hout was gemaakt waar een lampje opstond net als een standbeeldje dat ze had gekregen voor haar 10e verjaardag. Haar dekbed was bloedrood aan de bovenkant en versierd met gouden bloemetjes en de onderkant was wit en ook versierd met gouden bloemetjes. Ze had vier kussens bij haar hoofdeind die alle vier rechtop stonden. De achterste twee handen de print en kleur van de bovenkant van haar dekbed en de voorste twee hadden de kleur en de print van de onderkant. Haar vloer was bedekt met wit hout al lag er onder haar bed een groot, rechthoekig tapijt van lichte bruine kleur. In de linkse hoek van de kamer iets tussen de deur in die naar de gang leidde en de deur die naar haar an-suite leidde, stond een bureau dat van donker hout was gemaakt en waar een laptop op stond. Voor het bureau stond een bureaustoel en in de achterste linkerhoek van de kamer stond een luie, hangstoel die ook rood was. Rachel hing er graag in om haar huiswerk te maken. Er waren niet veel foto's en schilderijen aan de muren. Twee foto's stonden op een uitgesneden gat boven haar bed in de muur en twee schilderijen hingen aan de muur tegenover haar bed. Het waren beide landschappen en ze had ze beide zelf geschilderd.
Rachel opende haar kast die tegen de muur naast de deur stond die naar de gang leidde. Ze trok haar trainingsbroek, haar sporttopje en haar sportvest uit de kast en verkleedde zich erin. Daarna trok ze haar sportschoenen aan en rende naar buiten toe. In de garage stond haar mountainbike waar ze veel op weg trok. Ze hield ervan om door de landschappen te fietsen en te genieten van de natuur om haar heen. Ze rolde de fiets naar buiten en sprong op het zadel. Ze had al een lange tijd niet gefietst aangezien er veel gedoe was geweest met de verhuizing en zo. Even later fietste ze over de zanderige weggetjes van Forks richting het bos waar ze al heen had willen gaan sinds ze het voor de eerste keer had gezien. Er was iets mysterieus aan en ze wou de geheimen ontraffelen. De wind speelde met haar lange, bruine krullen en ze genoot intens van de vrijheid die ze eindelijk weer voelde. Weer niet veel later fietste ze langs de bosrand heen. Ze zou een andere keer wel het bos inlopen om daar dingen te ontdekken. Toen ze verder reed zag ze opeens een modderig paadje dat dieper het bos leek in te gaan en vaak gebruikt leek te zijn door autobanden. Ze stopte en staarde het bos in. Een paar meter verderop maakte het paadje opeens een scherpe bocht naar links en verdween tussen de bomen. Ze vroeg zich af waar hij heen zou leidde.
Ze schrok op toen ze een auto hoorde naderen en het volgende dat gebeurde ging zo snel dat het al over was voor ze er over had kunnen. Een auto reed tegen haar aan maar gelukkig kon ze net op tijd van haar fiets afspringen en met een kaprol belandde ze in de berm van het zanderige weggetje. Het was kantje boord geweest. 'Oh mijn God! Emmett!' gilde een stem.
De deur van de auto ging open en Alice Cullen sprong eruit.
'Oh mijn God! Oh mijn God! Oh mijn God! Ben je in orde?' vroeg ze bezorgd.
'Ja hoor. Ik ben in orde,' zei Rachel die overeind ging staan en de viezigheid van haar kleren afklopte. Emmett Cullen, Rosalie Cullen en Jasper Cullen stapten ook uit de auto en voegden zich bezorgd bij hen.
'Sorry, ik had je niet gezien,' zei Emmett.
'Ik heb nog tegen hem gezegd dat hij zijn blik op de weg moest houden in plaats de hele tijd met Jasper te klieren maar hij luisterde niet,' zei Rosalie hooghartig.
'Het geeft niet. Ik ben helemaal in orde. Geen gebroken of gekneusde botten. Zie, zelfs geen schrammetje,' zei Rachel die haar armen liet zien waarna ze haar fiets overeind trok.
'Jammer van je fiets,' zei Emmett.
'De schade valt nog wel dus ook dat is niets ernstigs,' zei Rachel.
'Misschien moet je toch maar even met ons meekomen. Onze vader is dokter. Hij kan je onderzoeken voor het geval je toch iets gebroken of gekneusd hebt,' zei Alice.
'Dat hoeft echt niet. Ik ben echt helemaal in orde,' zei Rachel.
'Dat waren een paar snelle reflexen,' complimenteerde Rosalie met iets wat op een glimlach leek.
'Bedankt. Ik moet weer door,' zei Rachel.
'Weet je zeker dat je niet even mee wilt komen?' vroeg Alice vrolijk.
'Een andere keer misschien,' ontweek Rachel haar vraag.
'Waarom laten we je niet Forks zien?' opperde Alice.
'Sorry, maar ik moet echt naar huis. Je weet wel, huiswerk en zo,' zei Rachel.
'Dat kan wel wachten. Emmett heeft toch nog iets goed te maken…' lachte Alice.
'Luister, ik vind het heel lief dat je dat voorstelt maar ik moet toch echt naar huis…' begon Rachel maar ze werd onderbroken door een nieuwe deur die dicht geslagen werd.
'Waar is alle ophef over?'.
Het was de laatste Cullen die ook meteen de arrogantste en vreemdste was, Edward Cullen, en hij voegde zich bij hen.
'Emmett heeft het nieuwe meisje aangereden,' zei Rosalie.
'Hij heeft wat?' vroeg Edward wat geschrokken.
'Ik heb niets. En ik moet nu gaan,' zei Rachel snel terwijl ze inwendig zuchtte omdat het gedoe weer begon. Ze sprong op haar mountainbike en fietste zo snel als ze kon weg.
'Hey! Wacht even! Je vergeet…' riep Alice haar nog achterna maar Rachel negeerde haar en fietste zo snel als ze kon naar huis.
Toen ze weer thuis was zette ze haar fiets weer in de garage en liep ze naar binnen. Ze had zich wel zeer gedaan. Haar been voelde pijnlijk blauw aan en ze wist zeker dat als ze een normaal mens was geweest, ze er morgen veel last van zou hebben. Maar ze was van verre van geen normaal mens dus zou ze over een paar uur er geen last meer van hebben.
Ze zuchtte diep en liep weer naar boven toe naar haar slaapkamer. Ze was moe geworden na alles wat er die dag was gebeurd. Ze vroeg zich nog steeds af wat het probleem van Edward was. Op school had hij zich gedragen alsof hij niets met haar te maken wou hebben en haar haatte maar toen ze met de andere vier Cullens zonet had staan praten had hij bezorgd geklonken. Ze kon zijn ogen nog voor haar zien toen hij haar had aangestaard tijdens de Biologie les en ook tijdens de pauze. Het was een blik die ze niet kon plaatsen maar ze wel wou ontdekken. Niet dat ze verliefd op hem was geworden of zo maar ze wou gewoon weten wat hij en wat zijn familie verborgen.
Ze ging haar zakken door opzoek naar haar mobiel maar ze kon hem niet vinden. Toen herinnerde ze zich dat Alice haar achterna had geroepen dat ze iets vergat.
'Damn it!' vloekte ze lichtjes.
Dat had zij weer! Ze zuchtte diep en trok haar pyjama aan. Morgen zou ze haar er wel naar vragen net als dat ze Edward zou vragen wat zijn probleem was. Ze wou wat antwoorden krijgen en hij zou haar die gaan geven, hoopte ze. Na haar huiswerk af te hebben gemaakt zuchtte ze weer diep en vertrok weer naar zolder om aan haar nieuwe schilderijen te beginnen.
Toen ze iets meer dan twee uur was bezig geweest hoorde ze de deurbel beneden gaan. Dus moest ze naar beneden. Op haar gezicht zat nog wat verf en ook op haar handen waren nog restjes verf te zien. Toen ze open deed keek ze recht in de ogen van een man die niet ouder van 23 kon zijn en die ze nog nooit eerder had gezien. Hij had topaaskleurige ogen, kort blond haar dat netjes gekamd was en een ongezonde bleke huid. Naast hem stonden Alice en Emmett die beide glimlachten.
'Oh God,' mompelde Rachel onder haar adem. 'Dit moet een grapje zijn'.
'Nee, dat is het niet,' lachte Alice vrolijk. 'Je was je mobiel vergeten dus kwamen we die even terug brengen'.
'En aangezien we Carlisle hadden verteld wat er was gebeurd besloot hij om mee te komen om te kijken of je in orde was,' vulde Emmett haar aan.
Rachel zuchtte nijdig. 'Voor de laatste keer, ik heb niets. Geen gebroken botten, geen blauwe plekken, geen diepe, bloedende wonden, zelfs geen schrammetjes. Er is niets met me aan de hand,' legde ze voor de zoveelste keer uit.
'Wat woon je mooi!' zei Alice die langs haar heen glipte naar binnen. Emmett ging achter zijn zus aan en Rachel drukte vermoeid haar hand tegen haar voorhoofd.
'You've got to be kidding me,' mompelde ze. De man glimlachte.
'Kom binnen, Mr. Cullen'.
'Bedankt. Je moeder heeft het veel over je gehad,' zei Carlisle Cullen.
'Ze is mijn moeder niet maar wat voor vreselijks heeft ze allemaal over me gezegd?' vroeg Rachel die met haar ogen rolde en naar de woonkamer liep. Ze liep wat ongemakkelijk met haar been en ze wist heel zeker dat Carlisle dat ook zag.
'Wat bedoel je met ze is je moeder niet?' vroeg Alice die vanuit het niets opdook.
'Zoals ik zei, ze is mijn moeder niet. Mijn ouders zijn al voor jaren dood. Charles en Janet hebben me geadopteerd. Een beetje zoals Dr. Cullen en zijn vrouw bij jullie hebben gedaan,' zei Rachel die ging zitten en over haar been wreef.
'Je bent wel gewond,' zei Emmett.
'Wat niet gebeurd was als jij naar Rosalie had geluisterd en op de weg had gelet,' zei Alice streng.
'Okay, okay. Ik heb al sorry gezegd voor dat, ja!' zei Emmett wat geprikkeld.
'Het is niets. Echt waar. Morgen is het wel weer over. Ik genees snel,' ontweek Rachel zijn opmerking.
'Wat was je aan het schilderen?' vroeg Alice die weer naar een nieuw onderwerp sprong.
'Dat was ik niet,' loog Rachel.
'Je hebt verf op je handen en op je gezicht. Je was aan het schilderen. Mag ik het zien? Schilder je vaak? Wil je mij een keer schilderen?' ratelde Alice door.
'Wow, wow, wow! Kalm aan. Eén vraag per keer, alsjeblieft. En ik heb eerst een vraag voor jullie,' zei Rachel die beschermend haar handen ophief.
'Okay. Vraag maar,' zei Carlisle die ook op een stoel was gaan zitten.
'Ik heb gehoord op school dat jullie alleen met elkaar praatten. Waarom praten jullie dan tegen mij?' vroeg Rachel.
Emmett en Carlisle keken elkaar even aan maar Alice glimlachte. 'Omdat je ons aardig lijkt,' antwoordde ze.
Rachel geloofde het niet en probeerde Alice's gedachtes te lezen maar alles wat ze kreeg was dat het elfachtige meisje in het Spaans aan het tellen was. Dus ging ze over naar Emmett en Carlisle. Maar daar kreeg ze ook niet echt een antwoord van omdat ze hun gedachtes ver weg hielden.
'Aardig? Aha! Dan heb ik nog een vraag,' zei Rachel die naar Emmett keek. 'Wat in hemelsnaam geeft je het idee dat ik ooit een koppel word met een arrogante puber als Edward?'.
Emmett grinnikte. 'Vind je hem arrogant?' vroeg hij.
'Hell yeah! Ik weet niet wat hij opeens had maar ik zat naast hem in Biologie en het leek wel alsof hij in pijn was alleen maar omdat ik in de buurt was. Heel creepy,' zei Rachel.
Carlisle fronste lichtjes. 'Leek het alsof hij in pijn was?' vroeg hij.
'Ja, en hij had ook vreemde hongerige blik in zijn ogen. Daarbij heeft hij de hele les niets gezegd. Niet om hem af te kraken maar een hallo doet toch geen kwaad?' zei Rachel.
'Okay, daar heb je een punt. Dat is echt onbeleefd. Maar zo is Edward. Je moet het hem niet kwalijk nemen, Rachel. Als je hem beter leert kennen mag je hem vast,' zei Alice.
'Wat zijn jullie? Matchmakers?' vroeg Rachel.
Emmett grinnikte en zelfs Carlisle glimlachte. 'We proberen gewoon aardig te zijn,' glimlachte Alice. 'Mag ik je kamer zien?'.
Rachel wreef over haar voorhoofd toen ze de Spaanse nummers luider hoorde. 'Alice, kun je stoppen om in het Spaans te tellen? Het bezorgt me een gigantische hoofdpijn,' zei ze.
Een stilte trok door de woonkamer heen alsof alle lucht opeens was weggetrokken.
'Wat?' vroeg Carlisle langzaam.
'Ik vroeg of ze wou stoppen met in het Spaans te tellen. Wat is daar zo vreemd aan?' vroeg Rachel die hun reacties niet snapte.
'Doet er ook niet toe,' zei Alice die weer vrolijk was geworden. 'Laat ons je kamer zien. Heb je trouwens dit geschilderd?'.
Ze stond bij een schilderij en Rachel knikte. 'Ja, dat is 3 jaar terug. Toen we nog in Portugal woonden,' vertelde ze.
'Oh! Je moet ook zoiets voor mij schilderen! Ik hou van kunst en van kleding,' zei Alice enthousiast.
'Dat is heel mooi, Rachel,' zei Carlisle die nog steeds wat gespannen leek. 'Mogen we meer van je werk zien?'.
Rachel haalde haar schouders op en ging hen voor naar boven. Ze kon er niet meer onderuit komen.
