Hoofdstuk 1 – de Wegisweg

Het nam al Harry's wilskracht om niet recht naar Hagrid toe te lopen en hem stevig te omarmen. Op dat moment moest hij tranen van vreugde wegknipperen bij het zien van zijn eerste vriend. Hij stond vlug op en verloor bijna zijn evenwicht. Hij was het gewend veel groter te zijn en was een beetje gedesoriënteerd in zijn jongere lichaam. Hij grinnikte toen de half-reus de deur ophief en het terug in zijn lijst zette. Hij kon het niet laten de eerste te zijn om te spreken en nam een stap naar voren.

"Hallo, mijnheer," zei hij beleefd, "Mag ik vragen wat uw naam is?"

"Het kan mij niet schelen wat uw naam is, mijnheer!" riep oom Herman, "U maakt zich schuldig aan huisvredebreuk. Als u niet onmiddellijk weggaat, zal ik gedwongen zijn u neer te schieten!"

Hagrid leek de zware dreuzel niet gehoord te hebben en antwoordde op Harry's vraag. "Daar ben je Harry. Ik heb je niet meer gezien voor tien jaar. Je was maar een baby, dus ik begrijp het als je me niet meer herinnerd. Mijn naam is Rubeus Hagrid, Sleutelbewaarder en Terreinknecht van Zweinstein."

"ERUIT!" brulde Herman Duffeling, nu zijn geweer op Hagrid richtend, die enkel uitreikte, het vastgreep, in een knoop legde het op de grond liet vallen met een gekletter. Harry's oom leek te krimpen bij deze wending en stapte achteruit.

De Jongen-Die-Bleef-Leven keek alsof hij zich iets aan het herinneren was. "Zweinstein? Is dat niet de plaats waar al die brieven vandaan komen die oom Herman van mij blijft afnemen en verbrandt?"

"Ze verbranden!" snauwde Hagrid en staarde naar de Duffelings. Herman zag eruit alsof hij ging flauwvallen van angst. Hij richtte zijn aandacht terug op Harry. "Ja. Ze zijn van Zweinstein Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus."

"Hij zal NIET gaan!" onderbrak Herman opnieuw, die blijkbaar nogmaals zijn moed heeft gevonden.

"En ik neem aan dat een grote dreuzel zoals jijzelf hem gaat tegenhouden? Vroeg Hagrid sarcastisch?

Harry stond dan Hagrid toe om alles weer uit te leggen over hij die een tovenaar is zoals voordien. Hagrid gaf hem zelfs de taart als verjaardagscadeau, dat Harry Dirk met opziet liet stelen zodat weer eens, zijn neef een varkensstaart zou aangroeien. Harry lachte zelfs harder deze keer. De volgende ochtend vertrokken ze samen naar de Wegisweg, waar Harry een paar plannen had op hoe het beginnen veranderen van de geschiedenis.

xoxox

Om Hagrid niet achterdochtig te krijgen, deed Harry zijn best precies te handelen zoals hij de eerste keer had gedaan toen ze de trein naar Londen namen en in de Lekke Ketel wandelden. Hij duldde zelfs vrolijk de ophef die rond hem werd gemaakt in de kroeg, met iedereen die zijn hand schudde. Het was moeilijk zichzelf te weerhouden van Krinkel naar de andere wereld te helpen op dat moment, maar hij had andere plannen voor hem. Harry vond het best wel gemakkelijk te doen alsof hij onder de indruk was van de Wegisweg, sinds hij het niet meer had gezien sinds bijna vijf jaar – toen hij een week daar had doorgebracht na tante Margot te hebben opgeblazen. Hij kon niet terugkeren tot nadat Voldemorts terugkeer publiek was gemaakt, en het was gewoon niet meer hetzelfde nadien.

Hij liep rustig in Goudgrijp en liet hem het woord doen terwijl hij zich afvroeg waarom Perkamentus Hagrid de Steen der Wijzen liet ophalen vlak voor de neus van een student. Wat de reden ook was, het maakte deze keer niet uit omdat Harry al wist hoe hij het ging aanpakken. Hij vroeg, echter, wel om een beetje van zijn goud om te laten zetten in dreuzel geld. "Zodat ik een beetje zakgeld heb." Hagrid had daar niets op tegen, aangezien het maar om een kleine hoeveelheid ging. Van zodra ze de bank verlieten, liet Hagrid Harry alleen bij Madame Mallekin, Gewaden voor Alle Gelegenheden en Harry stond op het punt om Draco Malfidus te ontmoeten voor de eerste keer – opnieuw.

xoxox

Terwijl ze gemeten werden voor gewaden, liet Harry zijn eerste conversatie met Draco op dezelfde manier gaan zoals toen totdat hij over zijn ouders vroeg, waarop Harry antwoordde, "Ze zijn dood."

"Oh, sorry," zei Draco, helemaal niet sorry klinkend. "Maar ze waren onze soort, is het niet?"

"Ze waren Engels, als dat is wat je bedoelt," zei Harry, opzettelijk verkeerd begrijpend.

"Ik bedoel of ze een heks en tovenaar waren," zei Draco, geïrriteerd klinkend.

"Oh," zei Harry. "Nee, ze waren wat jullie dreuzels noemen. Heel onbeleefd woord, als je het mij vraagt."

Plotseling kwam een minachtende uitdrukking op Malfidus. "Oh, je bent een modderbloedje," zei hij giftig.

Een neutrale uitdrukking behoudend, vroeg Harry, "Wat betekent dat?"

Het betekent dat jij vies bent omdat jij geen enkel puur tovenaarsbloed in je aderen hebt en niet in deze wereld thuis hoort." De lucht opsnuivend, zette hij een zure uitdrukking op. "Ik dacht al dat ik iets smerig rook."

Harry barstte in lachen uit. "Je klinkt zoals die gekke dreuzel, Adolf Hitler, alleen waren het bij hem Joden. Dat is waarschijnlijk waar Voldemort zijn ideeën vandaan haalt. Ik heb over hem gelezen. Hij begon macht te krijgen juist nadat Hitler stierf."

"De Heer van het Duister kreeg zijn ideeën niet van een dreuzel!" riep Draco terwijl zijn gezicht roze werd. "En hoe DURF je zijn naam uit te spreken! Hij was machtig en …"

"… was verslagen door een baby," vulde Harry aan, nog steeds met Malfidus lachend, die wegstormde. Harry bleef lachen. Hij amuseerde zich nogal. Hoe vroeg zich af hoe Draco zou reageren wanneer hij uitvindt dat Harry had gelogen over zijn identiteit en afkomst.

Wanneer zijn gewaden klaar waren, verliet Harry de winkel om te ontdekken dat Hagrid hem een ijsje had gekocht, dat hij maar al te graag aanvaardde. Eindelijk bereikten ze Ollivanders, waar het hen net weer zoveel tijd kostte als voordien voor de broeder van Voldemorts toverstok om hem te kiezen. Nadat ze daar klaar waren, zette Hagrid Harry weer op de trein naar huis. Echter, dat was niet waar Harry naartoe ging.

xoxox

Bij de eerste stop die de trein maakte, stapte Harry af. Hij nam Hedwig uit haar kooi en zei, "Ik leef in Ligusterlaan nummer 4 in Klein Zanikem. Kan je naar daar vliegen en in een nabije boom wachten tot ik terugkeer?"

De uil keek hem beledigend aan, zo twijfelen in haar.

"Oké, ik weet dat je briljant bent en niet zo aan je moet twijfelen, meisje. Ik heb het gevoel dat we heel goede vrienden gaan worden, Hedwig." De uil leek verward. "Oh, ik zou je graag Hedwig noemen als dat oké is. Ik denk dat het een prachtige naam is voor een prachtige uil." Ze knikte in goedkeuring. "Ik zal waarschijnlijk niet terug zijn tot morgen vroeg," bemerkte hij, en de sneeuwuil vloog weg.

Hij slaagde erin de kooi in zijn koffer te krijgen en vond een tweedehandswinkel waar hij een kapmantel kocht die hem helemaal bedekte, gebruik makend van het geld dat hij uit Goudgrijp had genomen. Op die manier zou niemand in de magische gemeenschap erachter kunnen komen of hij een jongen, een elf of kobold was en zo hem met rust zouden laten. Na een verlaten steegje te vonden, trok hij de mantel aan en sommeerde de Collectebus. Na een hobbelige rit, vond hij zichzelf terug aan de Lekke Ketel.

Zijn mantel strak houdend, wandelde Harry naar de barman met zijn koffer. Zijn stem vermommend, zei hij, "Kan ik hier een kamer verkrijgen, voor vannacht?"

"Zeker," zei Tom. "Er zijn kamers verkrijgbaar. Dat zal dan negen Sikkels zijn."

Nadat Harry de man betaalde en zijn koffer en zijn kamer zette, haastte hij zich naar Goudgrijp, hopend dat hij niet te laat was. Hij vond de bank nog steeds open, maar zonder zoveel bezoeker. Hij wandelde naar de teller en trok zijn kap juist ver genoeg naar achter om zijn litteken te onthullen aan de kobold. Hij overhandigde dan een briefje dat hij had geschreven en vertelde hem dat een duistere tovenaar van plan was een poging te doen om Kluis 713 te beroven. Het zei dat hij wist dat de kluis eerder was leeggemaakt, maar dat ze de dwaas zouden moeten grijpen die wou proberen in te breken in Goudgrijp en hem Kobold rechtvaardigheid laten ondergaan. "Kan je ervoor zorgen dat een manager dit krijgt?" De kobold knikte, hem schattend bekijkend. "Ik zou ook graag meer geld uit mijn kluis willen nemen."

xoxox

Nadat Harry een grote hoeveelheid meer geld (beide magisch en dreuzel) had gehaald uit zijn kluis en het in een bodemloze zak had gestopt dat hij daar had aangekocht, zette hij koers recht naar de Verdonkeremaansteeg, met zijn toverstok in zijn mouw voor gemakkelijke toegang – voor het geval dat. Hij was niet van plan magie te gebruiken totdat hij een kans kreeg te oefenen omdat hij niet zeker was of hij spreukwerk zou moeten opnieuw leren of niet, maar hij wou wel in staat zijn zichzelf te verdedigen. In elk geval, zijn vermomming deed mensen die een kleine jongen niet zouden vrezen hem vermijden. De eerste plaats waar hij kwam was een vervallen houten gebouw dat eruitzag alsof het zou moeten worden veroordeeld. Het vrij vervaagde uithangbord zei Wendelin's Toverstokken. Hij opende de deur en ging binnen.

Een fluwelen, sinistere stem begroette hem onmiddellijk. "Ik ben Wendelin. Kan ik u helpen?"

Harry bekeek de vrouw achter de toonbank. Haar huidskleur was bijna helemaal bleek en haar ogen lichtgroen. Haar long haar zag eruit alsof het zwart was geverfd. Harry kon haar leeftijd niet raden. Ze droeg een zwarte, puntige hoed en een zwart gewaad. Op de toonbank zag hij twee dozen. De ene gevuld met kleine stokjes terwijl de ander magische kernen bleek te bevatten. Wat hij veronderstelde het hartenbloed van een draak te zijn lag bovenaan.

"Ja," zei hij met een vermomde stem, "Ik zou graag een toverstok en een onzichtbare polshouder ervoor."

"De toverstok zal je een honderd Galjoenen kosten en de polshouder twintig. Ben je zeker dat je genoeg hebt? Ik kan niet zo goed tegen mensen die me een staf laten maken en me er niet voor betalen." Ze was heel dreigend aan het kijken, alhoewel haar stem nog steeds akelig fluwelig was.

Harry antwoordde, "Geen zorgen. Ik heb het geld, maar dan moet het maar beter een top kwaliteit staf zijn."

"Absoluut het beste. Veel beter dan wat die oude namaker Ollivander kan maken, laat ik u dit zeggen." Ze gebaarde dan naar de doos stokken. "Nu, plaats je hand over die doos en zeg, mei talea."

Nerveus deed hij wat ze zei. Het was dan dat hij opmerkte dat beide dozen bodemloos leken en meer materialen in hun hadden dan hij kan tellen. Van zodra het woord 'talea' zijn lippen verliet, begon één van de stokken van diep vanbinnen zijn weg te banen naar boven totdat het uiteindelijk recht in zijn hand schoot. Zijn Zoekervaardigheden kwamen onmiddellijk naar boven en hij ving het.

"Taxus," zei ze, en ze nam de stok van hem. "Nu doe je hetzelfde met de kern substanties, behalve dat je zegt, 'mei ortus'." Harry gehoorzaamde en al spoedig hield hij een 'Hoornstaart Drakenhartenbloed' in zijn handen. Maar dat was niet één van bovenaan. Deze specifieke had duidelijk een lange weg naar boven geklommen. Wendelin legde dan de stok in zijn linkerhand terwijl het hartenbloed nog in zijn rechter was. Hij voelde voor een ogenblik een vreemde golf van magie in zijn handen voordat ze beide stuks uit zijn handen graaide. "Ja. Deze zullen samen werken. Ik zal de staf klaar hebben in een uur. Daag."

Realiserend dat ze hem weg wou voor het moment, draaide hij zich om en wandelde naar zijn volgende bestemming, dat in de Wegisweg was. Hij merkte op dat het donker begon te worden toen hij Bernards Aangepaste Koffers naderde, nog steeds zijn vermomming dragende.

"Hallo," zei de man binnen. "Hoe kan ik u helpen?"

"Ik zou graag een aangepaste koffer willen. Het heeft meerdere compartimenten nodig, waarvan één een comfortabel appartement hoort te zijn. Het moet ook kunnen krimpen om gemakkelijk te kunnen dragen zonder een spreuk te gebruiken."

"Ik denk dat ik precies heb wat u nodig heeft, maar het zal heel duur zijn. Ongeveer vijfhonderd Galjoenen."

"Dat is prima,' zei Harry, een handvol munten uit zijn zak nemend om te bewijzen dat het had.

"Oké," zei hij, wijzend naar een zwarte koffer dat eruitzag alsof het juist nog maar opgepoetst was. "Dit is onze laatste topkwaliteit model. De koffer weegt altijd 4,5 kg in koffer vorm. Het heeft negen verschillende, magisch uitvergrootte compartimenten. Het heeft een bemeubeld appartement. Het kan altijd geopend worden van binnenuit zodat je er niet in opgesloten kunt komen zitten."

"Als veiligheid belangrijk voor u is, ik kan u zeggen dat het een heel veilig vergrendelingssysteem heeft dat kan bediend worden van binnenuit om zeker te maken dat geen onbevoegd persoon de koffer kan openen." Met een kwaadaardige glimlach voegde hij toe, "Ze worden geraakt met een sterke steekvloekals ze proberen." Harry grinnikte, desondanks dat de winkeleigenaar zijn gezicht niet kon zien. "De koffer kan ook worden gekameofleerd en vastgehouden aan zijn locatie. Het kan ook gekrompen worden tot een polshorloge dat de tijd toont en een alarm heeft dat enkel de drager kan horen. Het horloge, net zoals de koffer, is magisch ondoordringbaar voor water, fysische schade en meeste spreuken."

"Er is een klok binnenin het koffer appartement dat zich gedraagt en lijkt op een grotere versie van het horloge hoofd en een scherm van de buitenwereld in de gemeubelde woonkamer dat lijkt op een dreuzel tv met audio om het ook te horen. Eigenlijk heb ik het design van dreuzel televisies – maar je gebruikt een toverstok in plaats van een afstandsbediening om het aan te zetten en het volume aan te passen. Een grote boekenplank in het appartement geeft toegang tot één van de compartimenten in de koffer. De andere compartimenten zijn kasten in het appartement. Het heeft een keuken ingericht met dreuzel-achtige apparaten die op magie werken. De koelkast heeft een koelingsspreuk, maar de 'ijskast' is niet koud. In plaats daarvan heeft het eigenlijk bewaarspreuken die voedsel tot een jaar vers kunnen houden."

"Dat klinkt uitstekend!" riep Harry uit.

Met een knipoog, voegde de winkeleigenaar toe, "Magie binnenin is niet te traceren, dus welke illegale spreuken ook of minderjarige magie kan binnen gedaan worden zonder het Ministerie te alarmeren."

Harry betaalde voor zijn koffer en moest een druppel bloed doneren voor een veiligheidsspreuk die op de koffer werd geplaatst. Wanneer hij het rond zijn pols deed, zag hij dat hij nog twintig minuten had voordat zijn staf klaar was, dus hij maakte een klein wandelingetje naar Odius en Oorlof.

"Kan ik u helpen?" vroeg de eigenaar in zijn olieachtige stem.

"Ja," antwoordde Harry, nog steeds in zijn mantel, in zijn valse stem terwijl hij binnen stapte. "Ik zou graag die kast kopen," zei hij, gebarend naar de verdwijnkast dat later een groep Dooddoeners in Zweinstein had gebracht en zo bijdroeg aan het schoolhoofd zijn dood - NIET DEZE KEER!

Odius haalde zijn schouders onverschillig op. "Die staat hier al zeer lang. Het zal goed zijn er van af te raken. Ik laat het gaan voor slechts duizend Galjoenen."

"Ik durf te wedden dat je niet eens weet waar de bijhorende is – als het zelfs bestaat," antwoordde Harry. "Ik geef je vijfhonderd Galjoenen."

"Ik aanvaard geen Knoet minder dan negenhonderd," antwoordde hij ijzig.

"Ik neem aan dat je het hier voor nog eens twintig jaar wilt houden. Hoeveel aanbiedingen heb je er voor gehad in de laatste tien jaar?"

Odius' voeten schuifelden over de vloer terwijl hij zei "Veel mensen hebben er naar gekeken…"

"… en nooit aangeboden om het uit uw handen te nemen," antwoordde Harry zelfzeker.

Verstoord kijkend, zei de winkeleigenaar, "Goed. Vijfhonderd Galjoenen."

"Akkoord," zei Harry vrolijk.

Hij telde dan het geld uit zijn bodemloze zak en overhandigde het aan Odius, die het gretig nam alvorens te zeggen, "Het kan niet gekrompen worden en ik lever het niet."

"U hoeft niet," zei Harry terwijl hij zijn horloge afnam. Hij legde het op de vloer, raakte het aan en zei, "Koffer." De winkeleigenaar leek licht verbaasd te zijn, een horloge in een volwaardige koffer te zien veranderen. Harry opende dan één van de compartimenten. "Zou u het erg vinden mij een handje te helpen om deze kast in mijn koffer te krijgen?"

Zonder een woord te zeggen, zwaaide Odius met zijn toverstok en de kast zweefde in de koffer. Het paste er maar net in, maar het geraakte in het appartement onbeschadigd.

xoxox

Na zijn koffer weer in een polshorloge te hebben veranderd, keerde hij terug naar de toverstokkenwinkel, bedenkend dat zijn reserve toverstok inmiddels klaar was. Eenmaal hij de winkel binnenkwam zei Wendelin, met haar fluwelen stem, "Ik heb juist uw toverstok afgemaakt." Ze toonde hem het eindproduct. Het zag er gepolijst uit. "Heeft u het geld?"

"Hier zo," zei Harry, en hij telde de honderd Galjoenen voor de toverstok en nam de extra twintig die hij nodig had voor de houder, maar stak het in zijn broekzak.

Ze gaf hem de toverstok en het moment dat zijn vingers het vastgrepen, barstte er een lichtvoorstelling los meer spectaculair dan wat zijn vorige staf deed – meer iets in de trant van magische vuurwerken dat Fred en George zouden maken – uit de punt van zijn toverstok, de hele plaats oplichtend.

"Een uitstekende match, " becommentarieerde ze, zich gedragend alsof er niets vreemds aan die reactie was. Niettemin kon Harry verrassing en een zweem van angst in haar ogen zien. "Nu, u zei dat u ook geïnteresseerd in houders was?"

Een paar minuten later verliet Harry de winkel met zijn nieuwe toverstok in een onzichtbare houder bevestigd aan zijn linkerhand. Om zijn toverstok tevoorschijn te halen, moest hij simpelweg zeggen, "Geef staf vrij," en zijn staf zou recht in zijn hand schieten om opgevangen te worden. Berekenend dat het te laat was om nog meer boodschappen te doen, keerde hij terug naar de Lekke Ketel.

xoxox

Harry stond vroeg op de volgende morgen en, na zijn schoolkoffer in zijn appartement koffer te hebben gestopt, ging terug gaan shoppen. Hij haalde enkele extra boeken op bij Klieder en Vlek, inclusief die ene op vloeken die hij had opgemerkt met Hagrid, evenals een geavanceerd Gedaanteverwisselingboek dat uitlegde hoe Dirk's staart kan worden verwijderd. Hij vond dan een winkel dat het laatste dure artikel verkocht dat hij wou kopen – een Hersenpan. Hij bedacht dat hij er goed gebruik van zal maken. Hij haalde ook een exemplaar op van de Ochtendprofeet die een verhaal op de voorpagina had dat zei dat de kobolden Professor Krinkel gevangen en gedood hebben voor poging te doen tot inbraak in een kluis. Het had een vrij expliciete foto op de voorkant dat toonde hoe hij eruit zag nadat de kobolden met hem klaar waren. Harry nam aan dat niemand die deze krant zag ooit zou overwegen in te breken in Goudgrijp, en werd heel nerveus wanneer hij zich herinnerde dat een Gruzielement in Bellatrix' kluis was. Hij had geen idee hoe hij het zou weghalen.

Harry betrad dan dreuzel Londen waar hij eten kocht goed voor een maand, evenals enkele nuttige dreuzel artikelen inclusief nieuwe kleren die passen en borg het op in het koffer appartement. Vervolgens sommeerde hij de Collectebus en arriveerde aan Ligusterlaan om ongeveer 10:00, waar een sneeuwuil onmiddellijk naar zijn schouder vloog. Harry glimlachte vrolijk naar zijn huisdier terwijl hij haar aaide. "Goede morgen, Hedwig."

Oeps! Dit is wel een heel late update. Maar mijn leven was nogal hectisch en ik moet er nog in komen, met dat vertalen en de lengte van de hoofdstukken helpen ook niet echt daarbij aangezien ik het beter vind de hoofdstukken zo te houden ^^

Maar hier is het dus! En alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft! Laat me weten wat je er van vond. Het mag zelfs maar enkele woorden zijn, als het maar iets van feedback is op wat ik hier nu allemaal aan het doen ben.

xxx

LML