Chapter two
Die ochtend wordt Portia wakker van iemand die hard op de voordeur staat te kloppen. Geïrriteerd hijst ze zich uit bed, trekt haar badjas aan en loopt naar de voordeur.
Voor de deur staat een jonge vrouw onrustig van het ene op het andere been te bewegen. Ze kijkt nerveus om zich heen en kijkt opgelucht op als Portia de deur openen doet.
"Portia, eindelijk!" zegt ze als Portia haar binnen laat. "Ik heb een half uur op de deur staan rammen voor je eindelijk open deed!"
Portia kijkt slaperig naar de vrouw, die Nymphadora Tops heet. Ze kent Tops vanaf haar vijfde jaar op Zweinstein, toen ze samen een opdracht kregen voor Gedaanteverwisselingen. Sinds die opdracht zijn ze de beste vriendinnen en zien ze elkaar zovaak mogelijk. Tops heeft elke dag een andere kleur haar, wat op dit moment kauwgomroze is en werkt bij het Ministerie als Schouwer. Het was ook ooit Portia's droom om die baan te hebben, maar ze was er kennelijk niet geduldig genoeg voor.
Niet dat Portia nog veel hoeft te werken. Ondanks dat haar tante de helft van het fortuin heeft verspild, is er nog genoeg geld over om een welvarend leven te kunnen leiden. Omdat ze niet de hele dag binnen wil zitten werkt Portia een aantal dagen in de week bij Kreukniet & De Krimp, een kledingzaak op de Wegisweg.
"Sorry, ik lag te slapen. Nogal laat geworden gister," zegt Portia. Ze laat Tops binnen in haar huis en doet de deur achter zich dicht. Tops hangt haar jas op de kapstok en samen lopen ze naar de huiskamer.
"Ah, wie had je op bezoek?" vraagt Tops nieuwsgierig. Ze kijkt naar Portia's linkerarm. "Wat is er met je arm gebeurt?"
Portia kijkt ook naar haar arm en ziet dat het helemaal rood en opgezwollen is op de plek waar een dag daarvoor het Duistere Teken nog brandde. Ze trekt de mouw van haar badjas eroverheen.
"Ik zal me wel gestoten hebben," zegt ze ontwijkend. "Wil je wat drinken?"
Tops kijkt haar even schattend aan, maar knikt dan. Portia loopt naar de keuken om iets te drinken voor hun beiden in te schenken. Als ze terug komt zit Tops op de bank en neemt haar drankje gretig aan. Dan begint ze te vertellen over de gebeurtenissen op haar werk.
Portia kijkt naar haar zonder echt te luisteren naar wat ze zegt. Haar gedachten dwalen af naar de vorige avond, toen Lucius Malfidus in haar huiskamer verscheen. Ze weet nog precies hoe hij is de huiskamer verscheen van haar ouders. Portia was toen pas acht jaar, maar weet nog precies hoe hij haar vader eenzelfde brief gaf. Nu, bijna 18 jaar later speelde Voldemort hetzelfde spelletje met haar, alleen had ze het idee dat hij het dit keer een stuk vuiler zou gaan spelen.
Waarom wilde hij haar? Was het omdat haar vader altijd had gedaan wat hij van hem verwachtte? Waarom was hij überhaupt weer teruggekeerd? De wereld had zo vredig geleken toen het leek alsof Heer Voldemort dood was. Maar nu, na zestien jaar was hij weer terug, nog sterker dan hij daarvoor was.
"Port, luister je wel?" vraagt Tops. Ze houdt haar hoofd schuin en zwaait met een hand voor Portia's gezicht. Tops is de enige die Portia niet bij haar volledige naam noemt, ieder ander die dat niet doet wordt direct vervloekt.
"Ja, ik luister. Of niet, ik was even ergens anders met mijn gedachten. Sorry," zegt Portia en ze neemt een slok van haar koffie. Ze spuugt het vrijwel direct weer uit omdat ze is vergeten er melk en suiker in te doen.
"Nou, ik zei dus dat er binnenkort een etentje is bij de Wemels. En Molly heeft gevraagd of ik je meeneem!" gaat Tops enthousiast verder. Portia doet wat melk en suiker in haar koffie en neemt voor de tweede keer een slok.
"En je denkt dat ze mij er wel bij wil hebben?" zegt ze vertwijfeld. Tops grinnikt.
"Tuurlijk! Je bent een hartstikke lieve meid en niemand neemt je kwalijk voor wat je vader was," zegt ze en ze maakt zo'n breed armgebaar dat ze de vaas met bloemen die op het tafeltje naast de bank stond, omgooit. Met een klap valt de vaas op de grond. Geschrokken kijkt Tops naar de plas water die verschenen is op de grond, tussen de scherven van de vaas.
"Maakt niet uit, lieverd," zegt Portia voor Tops iets kan zeggen. Met een zwiep van haar toverstok staat de vaas weer terug op zijn plek, met geen enkele scheur of barst. "Maar denk je echt dat mevrouw Wemel het niet erg vind?"
Tops, die al helemaal hersteld schijnt te zijn van het ongelukje, grijnst.
"Maar natuurlijk! Ze heeft speciaal naar je gevraagd. Dus je komt maar lekker mee morgen, mijn neef komt ook, dus dan kan je gelijk met hem kennismaken!"
"Je neef?" zegt Portia verbaasd. "Ik wist niet dat je een neef had!"
"Jawel, je vind hem vast heel leuk. Hij heet Sirius en hij heeft zwart haar en -" begint Tops, maar Portia kapt haar af.
"Als je me maar niet aan hem gaat koppelen!" zegt ze. "Echt niet hoor, ik ken jou!"
"Oké, ik beloof het! Zolang jij maar meegaat en je gedraagt als een doorsnee meisje uit Londen. Dus niet gaan zeuren over je titel, enzovoort," grinnikt Tops. Portia kijkt haar gespeeld verontwaardigd aan.
"Hoe dúrf je! Ik zeg nooit tegen mensen dat ik Lady Portia Herrington Briggs heet!"
Tops grinnikt en drinkt het laatste beetje koffie uit de beker. Dan staat ze op en geeft Portia een stevige knuffel.
"Ik moet naar mijn werk, schatje. Ik ben op tijd thuis voor het eten!" grijnst ze. "Ik kom je morgen om een uur of zes ophalen oké?"
Portia knikt en laat Tops uit. Langzaam sluit ze de deur, zodat ze nog kan zien dat Tops verdwijnseld op het veldje voor haar huis. Ze gaat met haar rug tegen de voordeur aan staan en kijkt de huiskamer rond. Ze hoop dat er voorlopig geen tekenen van de Duistere kant zullen verschijnen, maar diep van binnen weet ze dondersgoed dat het valse hoop is. Wanneer zal haar tijd aanbreken?