Felicity keek me aan met haar ogen vol onzekerheid en angst. "Lian Yu?..." Ik weet niet wat ik moest doen, hoe lang was ik bewusteloos geweest? Toch moesten we hier weg, ik weet niet waar de mensen waren die ons hier brachten en ik wilde geen confrontatie zonder erop voorbereid te zijn en met Felicity zo dicht bij het gevaar."Laten we hier weggaan." "Waar gaan we heen?" Mijn hart brak toen ik de angst in haar stem hoorde en van toen af aan beloofde ik mezelf dat ik alles zou doen wat ik kan om haar te beschermen, en dat al was het het laatste wat ik ooit zou doen dat ik haar van dat eiland vandaan help. "We gaan eerst naar het strand om vis te vangen en daarna trekken we naar de kliffen aan het strand, daar zijn veel grotten waar we ons kunnen verschuilen. We kunnen maar beter vertrekken het is een eindje lopen vanaf hier en we hebben niet veel lichturen meer om alles nog in orde te krijgen." "Weet je dan waar we zijn?" "Ongeveer, we zijn nu op een uur lopen van het strand dus laten we maar vertrekken." Ik nam terug haar hand en nam ze mee naar het strand op. De hele weg naar daar hoorde ik niets anders dan de wind en de vogels, geen teken van onze ontvoerders. Of dat een goed teken is weet ik niet maar het was makkelijk nu we nog geen schuilplaats hebben. Na een uur, en een paar keer dat Felicity gevallen was, later kwamen we eindelijk toe op onze bestemming. "Wauw,dit eiland heeft misschien veel gevaren maar dit strand is daar zeker geen van, dit is prachtig." Oliver ging op zoek naar een lange stok waar hij een scherpe punt op slijpte met behulp van een paar puntige rotsen. Wanneer hij dat gedaan had nam hij Felicity mee naar een boom met een dikke stam en veel struiken er rond. "Ik wil dat je hier tussen wacht terwijl ik vis probeer te vangen." "Waarom moet ik hier wachten kan ik niet gewoon op het strand wachten?" "Nee, ik weet niet waar onze ontvoerders zijn en ik wil niet wanneer ik bovenkom uit het water en me omdraai dat ik jou weer kwijt ben. Vanaf hier kan ik je perfect zien wanneer ik bovenkom, en wanneer iemand op zoek is naar ons kan jij je verstoppen." "Kan ik niet gewoon met je mee gaan? Ik kan goed zwemmen misschien kom ik zelf nog van pas bij het vissen." "Nee, dat risico kan en wil ik niet lopen. Je blijft gewoon hier, anders gaan we eerst op zoek naar een schuilplaats voor vannacht en blijf je daar wachten." "Dan blijf ik liever hier wachten, maar denk maar niet dat ik dit leuk vind." "Beloof me dat je hier blijft." Het was geen vraag en Felicity zag er inderdaad niet uit alsof ze dit leuk vond, maar toch knikte ze en daar voelde ik me al een beetje beter bij. Dat ik weet dat ze een beetje veiliger was, natuurlijk was ik liever gewoon zelf bij haar gebleven maar dat kan nu niet. Toen ze tussen de struiken ging staan begon Oliver al zijn kleren, buiten zijn boxer, uit te doen en gaf deze aan Felicity, die hem raar aankeek. "Voor het vissen zitten ze alleen maar in de weg en ik zal straks blij zijn dat ik terug droge kleren aan kan doen. En ik zal het vannacht nodig hebben dat ze nog droog zijn het koelt hier heel sterk af s'nachts." Zonder nog verder iets te zeggen liep Oliver weg het water in. Telkens wanneer hij boven kwam om te ademen was hij opgelucht en blij om Felicity nog steeds verscholen in de struiken te zien zitten. Maar steeds hij terug onder ging kwam de angst terug dat dat de volgende keer niet het geval zou zijn. 3 kwartier later was hij vrij tevreden omdat hij ' vissen had kunnen vangen. Het waren niet de grootste maar het was genoeg voor deze avond. Hij ging terug naar de struiken en trok zijn kleren terug aan. "Laten we een schuilplaats zoeken, ik denk dat ik er wel één weet zijn." Hij nam haar mee naar een grot waar hij verbleven was toen hij voor het laatst hier strande op het eiland. Onderweg naar daar pakten ze takken op en grote bladeren om s'nacht op te liggen. "Hier is het." Het was een kleine grot waar gelukkig niks van water in liep. De opening naar de grot toe was nog kleiner waardoor ze van buitenaf moeilijk zichtbaar was en genoeg bescherming bood tegen de wind. In de grot lagen verschillende kommen uit hout gemaakt. "Is dit waar je...euh...Heb jij dit hier achter gelaten?" "Ja dit is waar ik heb...geleefd toen ik hier eerst op het eiland was. Nou een tijdje toch. Mijn eerste schuilplaats hadden ze ontdekt dus ben ik naar hier gekomen." "Oliver..." Haar stem klonk zo vol medeleven en haar ogen begonnen waterig te worden. Ik kon er niks aan doen, het was sterker dan mezelf. Ik trok haar naar me toe en hield haar stevig vast. "Het is oke." "Nee Oliver dat is het niet. ik weet heus dat je niet alles hebt verteld wat hier is gebeurd maar van wat ik wel gehoord heb was het verschrikkelijk, en wel ik denk... nu ik hier echt ben en dit zo zie.. Nu besef ik pas echt wat dit voor jou geweest moest zijn en nu ben je hier terug en dat is allemaal mijn schuld..." "Felicity, dit is niet jouw schuld, laat dat duidelijk zijn." Toen ik dat zei trok ik haar nog dichter naar me toe en zo bleven we een tijdje staan in stilte. "Hey Felicity, ik moet water gaan halen voor ons. Waarom blijf jij niet hier terwijl..." "NEE! Ik wil mee met jou ik kan je helpen dragen en ik ben liever niet alleen nu."