Hoofdstuk 2: Bijou de Wit
2008
Ohw, mijn radiowekker. Hoe laat is het? 7 uur Ohw ja, het is donderdag tijd om te werken. Naar het museum naar mijn saaie kontoor baan. Kijk op zich is een museum erg interessant als je er een keer komt. Maar als je er elke dag komt begint het aardig je neus uit te hangen. Als ik me aankleed zie ik mezelf in de spiegel met mijn kantoorpakje mijn bruine haar in een knot en een bril voor mijn bruine ogen. Ik haat mijn bril maar het moet maar ik heb hem alleen nodig voor lezen en brillen zijn nu heel erg in. Ik denk nog eens na over mijn droom hij kwam wel echt over en over seks heb ik eigenlijk nog nooit gedroomd. Wel een mooie man. Ah kom Bijou zo moet je niet denken het gaat net weer goed met Kay. Na die ruzie van gister moet je hem gewoon vergeven. Hij is nou eenmaal niet zo'n romantisch figuur die altijd op tijd komt. En over tijd gesproken tijd om te gaan anders mis je je metro.
Eenmaal in het museum kom ik die kwal van een baas tegen hij is zo'n engerd kijkt altijd naar me borsten. Hij heet Mohammed Fher. Ik moet hem dus meneer Fher noemen. Ik groet iedereen in het museum en kom Marijke tegen. "Hai meid hoe gaat het! Nog gepraat met Kay?" "Ja het is weer ok we gaan vanavond uit eten in idols je weet wel dat Chinese restaurant." "Ooooohw wat gaaf ik wil daar ook nog een keertje heen gaan wij samen nog een keer? Als gezellige meidenavond?" "Ja is goed we kijken nog wel ok?" "Ok doei." We spreken altijd wat af alleen komt het er nooit van dat weet ik wel. In de gang kom ik meneer Fher tegen. "Goedemorgen meneer Fher." Meneer Fher groet mij. "Goede morgen Bijou." Kijkt naar beneden groet mijn borsten. "Bijou ik wil je zo in mijn kantoor spreken." "Ja meneer." "En neem koffie mee." Kijk dat haat ik dus he! Ongelooflijk je studeert 4 jaar om koffie te mogen schenken. Ik zet koffie en wil er bijna in roggelen maar ik hou me in. Eenmaal in het kantoor zet ik zijn koffie voor zijn neus neer. "Ga zitten." Dat doe ik dus maar. " Ik heb goed nieuws voor je. Je weet natuurlijk dat ik morgen naar Egypte ga voor een tentoonstelling in het Hilton hotel. Ik zou gaan met een van de beste mensen in dit museum maar helaas is een van en ziek geworden en nu ben ik dus genoodzaakt om jou mee te nemen." Eerste reactie; arrogante kwal dat je er bent! Tweede reactie waarom zou ik in godsnaam naar Egypte willen om met hem in een hotel vast te zitten voor 24 uur per dag."Meneer ik kan niet ik heb afspraken hier." "Bijou het is jouw keus maar denk goed na want er kan misschien een plekje komen op een andere afdeling met een beter salaris na deze trip. Ik wil het vanavond weten dag Bijou."
Ik sta hier al 15 minuten te wachten op Kay wat is het toch ook een lul hij is altijd te laat en we hebben het er nog over gehad. Daar is hij ook niets zeggen gewoon normaal doen de tafel is nog vrij. Na een liefdevolle groet van mijn een een lullig hoi van Kay gaan we naar binnen en bestellen we ons eten. "Is het niet mooi hier?" "Kay?" "Jah het is mooi." "Kay er is iets ik merk het aan je zeg het me maar. Eerlijkheid is belangrijk in een relatie." "Ja, Bijou ik heb je iets niet verteld in ons gesprek ik zie iemand anders." Wat? Dit kan hij niet menen hij gaat me dumpen in het restaurant? Wacht hoeft niet misschien heeft hij spijt en wil dat ik het hem vergeef. "Ik wil ermee stoppen. Met ons." Kut, wat moet ik nu doen ik wil huilen wil hem verrot schelden maar ik doe het niet we zitten in het restaurant. Waarom zegt hij dit nu hier? Waarom is hij niet gewoon naar mijn huis gekomen? Snapt hij niet dat dit hartstikke zwaar is? Ik wil weg. Ik wil nu weg! " Wat doe ik dan hier?." Vraag ik met een trillende stem. En ik ren snel weg. Hij probeert me nog tegen te houden maar ik duw hem weg. Ik wil niet dat hij mijn tranen ziet. Ik ren het hele stuk naar mijn appartement. Zoek alle foto's van Kay en mij op en gooi ze uit mijn raam. Er komt een raar gevoel over mij heen. Ik kan nu doen wat ik wil niets houd mij hier. Ik loop naar de telefoon tik het nummer van het kantoor in. "Meneer Fher? Hallo, ik ga mee."