Mwhahahaha, IM BACK... (OO) Ziet iedereen vluchten..
Samantje: Is ut zo erg? XD
Iedereen: JAAAHAAAA!!
Samantje: (OO) Dus eigenlijk kan ik maar beter weggaan? Loopt er vandoor
Iedereen: MWHAHAHAHAHAHAHA ZE IS EINDELIJK WEG, PARTY !! XD
Iemand zonder hersenen: Hier is de volgende hoofdstuk van Leugens van de duisternis :D
Samantje: Je vergeet de rest van de test!! Oeps... loopt snel weer weg
De gene zonder hersenen: Oh ja... Samantje is niet eigennaar van Beyblade of rest van de hele zooi mensen. .
Samantje verschijnt weer : En als ik dat wel had, dan ging ik de verhalen wereld overheersen MWHAHAHAHA :O.
De bladebreakers min Kai: Door met het verhaal!
--
De leugen van de duisternis!
Hoofdstuk 2: Where Is Daichi?
--
"Daichi!!" riep Tyson als ze het park in liepen. Een paar kinderen keken om en schudde daarna hun hoofd. Overal op de hele wereld is Tyson de populairste jongen behalve hier in zijn buurt, daar ontliep de meeste mensen hem als het maar even kon. Soms kwamen er wel mensen naar hem toe om hem te vertelen dat hij goed kan blade, blabla en die onzin die iedereen hem vertelde. "Daichi, Geef antwoord."
Een paar bladeren ritselde en de eik achter hem kraakte. Geschrokken keek Tyson op, hopend dat Daichi achter hem zo staan. Maar nee, het gene wat hij gehoord had was Kai die in de boom was gaan zitten en met gesloten ogen tegen de boomstam aanleunde.
Dan uit het niks staat een kleine jongen met fel rood haar voor Tyson. "Yow Tyson." Tyson springt omhoog van schrikt wanneer hij Daichi ziet. "Wattis?"
"Niks." Antwoordt Tyson snel wanneer hij de pret lichtjes in de ogen van Daichi ziet. "We wouden vragen of je weer in onze team komt." hij begon te glimlachend, en de schrik van net was volledig vergeten. Daichi keek Tyson raar aan en begint dan op en neer te springen.
"Ik doe mee!! Ik doe Mee!!" galmt het door de park.
Max en Ray kijken glimlachend naar hen nieuwe Teamgenoot. Terwijl Tyson ook mee begint te doen. Max die al bijna suiker hyper was, volgde al snel. Na een paar minuten zitten er al veel mensen naar ze te wijzen en te lachen. Ook veel mensen blijven staan om te kijken of er wat gaat gebeuren. Maar als er niks gebeurd lopen ze weer weg.
Een knal achter hen maakt iedereen omkijken. Een paar vogels die net onder de boom zaten te eten vlogen omhoog. De bladebreakers bezefde dat hen kapitein niet meer in de boom zat.
"Daar gaan we weer." Tyson die niet precies wist wat er gebeurd was, of zijn vriend nou uit de boom was gevallen of gewoon was gesprongen. "Moet we hem niet gaan zoeken?"
Ray staarde nog steeds naar de boom. Een rilling liep over zijn wervelkolom. Wat was er gebeurd? Vast niet zo iets ergs kwam hij tot conclusie. "Nee, hij komt vanzelf wel weer terug."
"Wat jij wilt." antwoordt Tyson verbaasd. "Wanneer gaan we eigenlijk eten?" Iedereen zuchten en dachten allemaal: 'Is dat het enigste waar hij aan kan denken?'
"Straks Tyson, eerst gaan we trainen." zegt Kenny rustig. "Je moet nog veel leren."
"Toch niet weer naar school hé." vroeg Tyson en kijkt bang naar de plek waar zijn school staat.
"Nee Tyson." zucht Kenny. Tyson haalt opgelucht adem en pakt Dragon uit zijn zak.
"Wie durft het op te nemen tegen?" vroeg Tyson in het openbaar. "Of zijn jullie bang?"
"Ik wil wel!!" Een meisje van ongeveer 19 jaar kom achter een boom aangelopen. Haar licht blauwe haren gaan op en neer wanneer ze naar hen toe loopt. Ze heeft groene ogen met stukjes grijs er in. Ze draagt een wijde grijze sportbroek en een donker blauwe topje. "Als jij durft tenminste." Ze glimlacht, het is een verleidelijke glimlach, waar veel jongens voor zouden vallen..
"Kom maar op." riep Tyson hyper en rende naar voren. Hij greep de ripcord stevig vast en keek het meisje veel hopend aan. Het meisje deed het zelfde, maar ze keek Tyson niet aan. Ze bekeek de groep juist.
"1... 2... 3.. LET IT RIP." riep Dizzy vanuit de computer. "Dat heb ik altijd al een keer willen roepen."
Twee blade schieten de arena in. De witte blade schiet om de groene blade heen. Langzaam vermindert zijn vaart. De groene blade knalt tegen de witte blade aan en schiet weer weg.
"Go Zani." Gilt het meisje en de groene blade vliegt weer op Dragon af. Een grote blauwe vogel komt vrij. Ze spert haar mond open en een klagerend gezang stroomd door het park. De vogel vliegt de lucht in terwijl water van zijn vleugels druipt.
"Go Dragon." schreeuwde Tyson zo hard als hij kan.
De machtige winderige draak komt weer tevoorschijn. Draait zijn nek om en dan begint hij rondjes te spinnen. Een tornado zorgt ervoor dat ze de blades niet meer kunnen zien. Er vliegen hier en daar water spetters. Het geluid van een knal laat de bomen even trillen. Langzaam komen er twee blades te voorschijn. De groene blade wankelt terwijl de witte helemaal stil ligt.
"En de winnaar is.." verder kwam Kenny niet! "Hoe heet je eigenlijk?" Het meisje keek glimlacht naar Kenny.
"Kaily." antwoordt het meisje. "Jullie zijn toch de Bladebreakers?"
"Jep, dat zijn wij." antwoordt Max trots en keekt om zich heen. "Tenminste we missen er nu 1." Tyson die achter Max stond draaide met zijn ogen. "Typisch." mompelde hij.
"Dat had ik al door." glimlacht Kaily en ze begon Max aan te staren, haar glimlach vervaagde langzaam en haar gezicht verharder. "Waar is hij?"
Ray staarden haar nu ook aan. Hij zag dat haar gezicht verharderde. Hij wist dat het gek klonk maar ze leek zo op Kai. Je zou bijna denken… hij schudde zijn hoofd. Het kon niet waar zijn anders hadden ze het geweten. Of wouw hij dat ook verzwijgen net zoals al het anderen?
Tyson draaide met zijn ogen. "Ik kan geen gedachten lezen dus wie bedoel je?"
''Kai. Wie anders? Hij is de enigste die er nu niet is van de Bladebreakers" antwoorden ze vermoeiend leek het maar zo of waren ze echt zo dom? Even keek iedereen elkaar aan. Waarom zouden hen dat weten? Niemand wist waar Kai heen ging, wanneer hij plotseling verdween!
''Niemand weet dat Kaily." zei Ray. "Waarom wil je dat eigenlijk weten?"
Iedereen keek Kaily aan. Max slikte moeilijk, hij had het gevoel dat hij naar Kai staarden. De gezichtsuitdrukking waren nu precies het zelfde als die van Kai. Of was er iets anders wat je aan Kai liet denken?
"Dat zijn mijn zaken, mensen." zei Kaily en ze begon weer te glimlachend. "Maar ik ga nu." Zonder iets te zeggen draait ze zich om en loopt ze weg.
"Wacht." Kaily stopte en draaide zich om. Daichi bleef gelijk stilstaan en fronste. Wat was er gebeurd met dat lieve meisje? Hoe kwam het dat haar hele houding was veranderd? Kaily stond hun aan te kijken met ogen die alleen haat uitstraalde. Haar glimlach zag er nu sarcastisch uit. Ze had niks meer weg van Kai of van de Kaily van der net!
"Wat moet je?" riep ze fel. Ze waren allemaal verbaasd dat iemands houding zo kon veranderen in een draai omslag.
"ik wil ook een keer blade tegen je." zegt Daichi die zich niet zo makkelijk liet afslaan.
De gezichtsuitdrukking van Kaily verandert weer. De haat in haar ogen verdwenen en haar glimlach werd weer liever, vrolijker.
"Sorry jongen, nu niet." antwoord ze dan. "Kom morgen hier maar weer heen om 1 uur." Ze draaide zich om maar voor dat ze wegliep riep ze nog. "En neem nu heel je team mee. Daichi." over haar schouder.
"Dat zal wel lukken." antwoordt Daichi nadenkend. Zijn hersenen werken op top snelheid. Hoe kreeg hij Kai hier heen?
"Gaan we nou nog eten?" Tyson kijkt iedereen aan. Een glimp van hoop zie je duidelijk geschreven staan. Iedereen vroeg zich af of hij echt wel honger had na al die maaltijden!
"Goed idee maat." antwoordt Max.
"Heb ik toch altijd." zegt Tyson.
Max en Ray staren elkaar een tijdje aan en je hoort Daichi nog zachtjes fluisteren: 'Denk je'.'
"Je maakt hopelijk een grapje." zei Ray. Iedereen begon keihard te lachen behalve Tyson die verbaasd naar de anderen staarden.
Na een paar minuten, zaten ze aan een vierkanten tafel, die eigenlijk te klein is voor al het eten die nu besteld was. Een grote bak patat ligt voor Max neus, daarnaast ligt een half opgegeten frikadel. Daarnaast en voor de neus van Ray lag een klein bakje patat, eigenlijk het zelfde als Kenny. Tyson en Daichi delen samen een familie zak patat. 4 half opgegeten frikadellen liggen verspreid over de tafelblad.
"Zo hebben jullie honger?" Vraag een vrolijke stem achter ze. Ray draait zich langzaam om en duwt in zijn beweging Kenny bijna van zijn stoel. Kenny pakte snel de tafeblad vast om zijn evenwicht te behouden en keek toen boos naar Ray.
"Kaily? Wat doe jij hier?" vroeg Max verbaasd die recht tegenover Ray en Kenny zat.
"kijken of me broer hier was." zegt Kaily schouder ophalend terwijl ze de tafel rond kijkt. "Maar hij zit in ieder geval niet bij zijn teamgenoten. Misschien is jullie band toch niet zo groot als me grootvader altijd dacht. Jammer hij had jullie graag nog een keer gezien." Ze mompelde de laatste tegen zichzelf. "Maar ja…!"
"Hoe bedoel? Kennen we hem dan?" vroeg Ray voorzichtig. Teamgenoot… maar iedereen was er toch van zijn team? Of… Hij voelde de bloed naar zijn hoofd stijgen. Hij was zijn kapitein vergeten, maar die had toch geen zus?
"Ik denk het wel, of je moet je eigen kapitein niet kennen. Maar dat lijkt me niet eens zo moeilijk als het om hem gaat." Kaily zuchten diep. "Ik moet hem iets over opa vertellen."
"Is hij eindelijk gestorven?" klonk een toonloze stem achter haar. Kaily verstijfde en draaide zich om. Haar ogen verbrede zich langzaam. "K…K…Kai?"
--
Mwhahahahahahahahahahahahahahaha, klifhanger
Tyson: Ik vraag me af wat Voltaire dit keer wilt.. misschien geeft ie wel gratis snoep!!
Samantje: Wat doe jij hier dan? GA JE SNOEPJES HALEN!!
Hihihi... volgens mij mag de Demolition boys me niet meer... XD
De Demolition Boys: komen aan rennen met hooivorken WE WILLEN VRIJHEID..!! JIJ BORIS2!!
Samantje: Slik.. M...m..maar ju..llie z..zijn v..vrij!
Alle werk stopt YEAAH!! WE ZIJN VRIJ!! OP NAAR HUIS :D:D
Samantje: Fronst Nee he, moet ik weer iedereen gaan vangen voor de volgende hoofdstuk... Wens me geluk.. XD