Opmerking: voor de zekerheid, de Rin is dit verhaal is een puur fictief karakter onsprongen aan mijn creativiteit, ze heeft geen enkele relatie met de Rin uit Kakashi's oude team. Deze fanfic dateert uit 2007 en komt mogelijk niet overeen met de manga.

Dat we veranderen betekent niet dat we niet meer hetzelfde zijn…

Met een rol in haar handen verliet Rin het hoofdkantoor van de ANBU. Ze was nog maar 30 minuten geleden het dorp weer binnengekomen na een missie van twee maanden. Ze was uitgeput, maar een nieuwe opdracht wachtte alweer op haar. De puf om de rol te openen had ze nog niet gevonden, maar ze wist dat het snel zou moeten gebeuren. Op z'n vroegst werd het alleen morgen. Thuis begroette ze haar moeder. Deze was helemaal verbaasd om Rin te zien. Rin reageerde er nauwelijks op, haar moeder was de laatste tijd altijd verbaasd als ze het huis weer betrad. Sinds de problemen van de laatste maanden was het onvoorspelbaar hoe lang ze ongeveer bezig zou zijn. Het was eigenlijk een vreemd idee om weer thuis te zijn, pas enkele weken was alle ophef afgelopen en nu begonnen de herstelwerkzaamheden. Haar nieuwe missie zou daar vast en zeker iets mee te maken hebben.
Na een korte maaltijd stapte Rin onder de douche. Het was heerlijk om het warme water over haar huid te voelen lopen. Het was immers zo lang geleden. Hoelang kon ze zich niet herinneren. Het was in ieder geval veel te lang geleden.
Opgefrist bewoog ze zich weer naar buiten. Haar moeder was bezig met de tuin. Even overwoog Rin om haar een handje te helpen, maar besloot dat ze eigenlijk wel even wat tijd voor zichzelf verdiende.
'Wanneer ga je weer weg?' vroeg haar moeder informerend.
'Op z'n vroegst morgenochtend.' Antwoordde Rin ongeïnteresseerd. Voor haar moeder was het een zekerheid om dit te weten, maar Rin zelf wilde er liever nog even niet aan denken. Ze wilde even vrij zijn van het dagelijks leven, even genieten van de vrijheid.
Terwijl haar gedachten afdwaalden leidden haar voeten haar door de stad. Er was niets veranderd, helemaal niets, zoals ze had verwacht. Academiestudenten renden door de straten, maakten plezier. Iedereen wist wat er de afgelopen maanden was gebeurd, maar de jongere kinderen leken het gemakkelijk te vergeten. Zijzelf was er te zeer in betrokken geraakt om het goed te kunnen vergeten en daarnaast was ze ook niet meer zo jong en onbezonnen. Ze was nu zestien en had enkele weken nog de verantwoordelijkheid gehad voor de veiligheid van de hele wereld. Want als maar één groep zou falen in zijn missie, dan… ze schudde haar hoofd. Aan zulke doembeelden wilde ze niet meer denken. Alles was immers afgelopen, de wereld was gered.
Ze keek weer op toen ze zag waar haar voeten had gebracht hadden. Het meer… Ze glimlachte, er zaten zoveel herinneringen verbonden aan deze plek. Vooral omdat ze hier altijd kwam op de dag dat ze van haar missie's terugkeerde. Als in een automatische liep ze naar de steiger, waar ze tot haar verbazing iemand zag zitten. Oude flarden van haar herinneringen zeiden dat ze de jongen kende, maar zijn precieze naam bleef haar onbekend.
Stilletjes nam ze naast hem plaats en keek hem met een zijdelingse blik aan. Hij reageerde niet op haar. Ze haalde haar schouders op en trok haar schoenen uit. Langzaam liet ze haar voeten in het koude water glijden en sloot haar ogen. Dit was nog eens genieten.
'Wie ben jij?' Rin opende haar ogen en keek opzij in de zwarte ogen van de jongen naast haar.
'Rin Hyachi.' Antwoordde ze zonder aarzelen. Even zei het gezicht van de jongen niets, maar langzaam zag ze zijn ogen groter worden. Beverig kwam zijn hand dichter bij haar gezicht en raakte zachtjes haar wang aan. Rin keek hem een beetje verbaasd aan.
'Rin.' Fluisterde hij. Ze pakte zijn hand vast.
'Ja?' vroeg ze zachtjes. De jongen reageerde niet, tot plots… met een plons belandden ze beiden in het water. Geschrokken kwam Rin weer boven water en keek naar de jongen.
"Sasuke!" Zonder nog een wordt de spreken viel ze hem om de hals. Hoe was het mogelijk dat ze hem niet herkend had. Hij was degene waar de hele oorlog van de laatste maanden om was begonnen en nu… Een oneindige glimlach stond op haar gezicht. Ze kon het zich weer herinneren. Vier jaar geleden had ze Sasuke hier ook ontmoet. Toen had ze aan de aanvang gestaan van alle problemen en was ze achter Orochimaru aangestuurd om informatie te verzamelen. Ze was met succes teruggekeerd. Op die dag dat ze terugkwam had ze Sasuke hier ontmoet, ze hadden een watergevecht gehad.
'Ik herinner het me weer.' Fluisterde ze in zijn oor. Sinds die ene dag was hem nooit echt vergeten. Langzaamaan was ze gaan beseffen waarom hij zo populair was bij alle meiden hier in het dorp. Als ze een normale academie studente was geweest, dan had ze het vier jaar geleden al geweten. Maar dan was ze vast niet zo dicht tot Sasuke gekomen.
Ze klommen weer op de steiger, beiden totaal doorweekt, maar geen van beiden maakte er een probleem van. Stilletjes keken ze elkaar aan. Wat moest je nu doen op zo een moment.
Rin wendde haar gezicht uiteindelijk af toen haar maag protesterende geluiden maakte.
'Zullen we ergens wat gaan eten.' Stelde Sasuke voor. Rin keek op en knikte. Ze pakte zijn hand vast en glimlachte. Opnieuw bromde haar maag en Sasuke grinnikte. 'waar wil je heen?' Rin haalde haar schouders op, het maakte haar niet uit.
'Kies jij maar.' Fluisterde ze. Hij knikte en trok Rin dichter tegen zich aan.
'Zal ik doen.' Antwoordde hij zachtjes en drukte een kus op haar lippen, die met genoegen door Rin werd beantwoord.