Hoofdstuk 2 Op bezoek
POV Emma
Er verstreek een halve maand.
Emma ging samen met haar ouders naar het St. Holisto, op bezoek bij Sjors.
Toen Emma vorig schooljaar de Ziekenzaal had verlaten, had professor Anderling haar, Skye en Jack apart genomen en vertelt dat Sjors in een coma lag. Ze deden er op het moment alles aan om hem wakker te krijgen, maar niets had tot nu toe effect.
Sinds ze thuis was, bezocht ze hem elke week. Soms met haar ouders, soms alleen.
"Emma, laat je nog even Snuf uit?" "Ja, mam."
Emma lijnde Snuf aan en liep naar buiten.
Buiten, in het park was het druk. Overal speelden kinderen, want het was mooi weer. Jack was ook buiten. Emma liep naar hem toe en vroeg: "Nog nieuws?" Jack schudde zijn hoofd. Emma zuchtte. "Het is zo stil zonder hem. Skye stuurt geen brieven meer, en Sjors natuurlijk ook niet. Ik krijg alleen maar brieven van Draco en George." "Draco? Het neefje van Skye?" Emma knikte. "Vind je hem aardig?" vroeg Jack. "Hij is best aardig hoor!" zei Emma verdedigend.
Ze maakte Snuf los en die rende er vandoor. Emma ging op een bankje zitten en Jack kwam naast haar zitten.
"Ga je vanmiddag nog naar Sjors?" Emma knikte. "Jij?" Jack schudde zijn hoofd. "We zijn net terug." Het was even stil.
"Jack! Kom je nog voetballen?" riep een jongen die bij een van de doelen in het park stond. Jack stond op en zei: "Succes straks." "Dank je." zei Emma. "Ik zie je wel weer!" Hij rende weg en Emma raapte een tak van de grond. Snuf kwam aangesneld en Emma gooide de tak. Snuf rende er achterna en Emma glimlachte. Ze stond op en liep een stukje door het park, met een speelde Snuf om haar heen. Emma keek op haar horloge en besloot dat het tijd was om terug te gaan. Ze lijnde Snuf weer aan en liep teug naar huis.
Een uur later bevonden Emma en haar ouders zich in het toverziekenhuis. Emma zat op een stoel bij Sjors' bed en ze keek hoe hij sliep. Sjors had een kamer voor zich alleen. Het was geen grote kamer, maar wel vol. Aan het voeteinde van zijn bed, stond een soort tafel met veel kaarten en snoepgoed. Ook op zijn nachtkastje lagen kaarten. Verder stonden in de kamer vier stoelen en veel apparaten. Het was best saai om naar hem te kijken, maar Emma hoopte dat hij wakker werd waar zij bij was. Natuurlijk werd die kans elke dag kleiner.
Haar ouders zeiden dat ze even een boodschap op de Wegisweg ging doen en dat ze later haar weer kwamen halen.
Haar ouders waren nog geen tien minuten weg of Skye verscheen. Ze had Emma blijkbaar niet verwacht, want Skye leek nogal geschrokken.
Emma stond op en liep naar Skye toe.
"Waarom heb je niet geschreven?" "Heb ik wel gedaan." Zei Skye verontwaardigd. "Ja, twee keer." "Dus ik heb je wel geschreven." Zei Skye glimlachend. Emma glimlachte ook. "Weten ze al hoe Sjors in deze coma terecht is gekomen?" vroeg Skye serieus en Emma's glimlach verdween als sneeuw voor de zon. "Of door die steen, of door een beest die op die steen heeft gezeten. Ze hebben dit nog niet vaak meegemaakt. Meestal krijgen ze comapatiënten al weer snel uit hun slaap, maar met Sjors lukt het ze niet." Ze keken beide naar Sjors en Skye zei na een paar minuten: "Ik moet weer weg." "Wat?" zei Emma verbaast. "Ik zie je de hele vakantie niet, en nu zie ik je nog geen vijf minuten en je moet weer weg?" "Ja." Zei Skye. Ze liep naar de deur en liep zonder afscheid te nemen weg. "Niet te geloven." Mompelde Emma en ze liep ook naar de deur. Ze besloot nog even naar de Wegisweg te gaan.
Ze liep door de drukke straten van London naar het cafeetje 'De Lekke Ketel'.
Eenmaal op de Wegisweg, voelde ze zich eenzaam. Overal liepen heksen en tovenaars in groepjes en zij was alleen.
Plotseling botste ze tegen iemand op.
"O, sorry." Zei een jongensstem. Emma keek op en keek recht in het gezicht van een glimlachende George.
"Hoi, George." Zei Emma blij. "Hey, Emms. Lekker aan het winkelen?" "Nee, eigenlijk ben ik nogal alleen." Zei Emma triest. "Waar is Skye dan?" Emma haalde haar schouders op. "Weet ik niet. Ik spreek haar bijna niet meer." "Nou, ze heeft vast haar redenen." Zei George geruststellend. "Ik hoop het." Zei Emma. George glimlachte en samen liepen ze een stukje over de Wegisweg.
"Nog iets gedaan in de vakantie?" vroeg George. "Ja, naar Zweden geweest." "Was het leuk?" "Ja, best wel." Zei Emma. "En jij?" "Wij logeren bij Sirius." vertelde George. "Ah." zei Emma en het was even stil.
"Wil je ook komen?" vroeg George uiteindelijk. "Eh, ja oké, als het van mijn ouders mag." George knikte en dacht na. "Zullen we een keer afspreken?" vroeg hij opeens. Emma begon te blozen, en dacht even na. "Ja, lijkt me leuk." zei Emma nog steeds blozend. George keek haar lief aan. "Wanneer?" vroeg hij. "Kan je morgen?" George knikte. "Dan haal ik je morgen om één uur op, oké?" vroeg hij. Emma knikte.