"Bella! BELLA! Kom op! Word wakker!" hoorde ik Charlie hard roepen. Ik opende mijn ogen en zag Charlie in mijn kamer boven me hangen. De brief lag bij mijn rechterhand en half onder mij dus Charlie heeft hem kunnen niet zien. Pfieuw, gelukkig. Charlie hoeft niets te weten over vampiers.

"W-wa-wat is er gebeurd?" vroeg ik terwijl ik rechtop probeerde te gaan zitten, de brief snel onder mijn bed schuivend.

"Ik weet het niet precies" mompelde mijn vader, "Ik las net de buurtkrant en ineens hoorde ik je vallen. Ik stormde naar boven om te kijken wat er aan de hand was. Gaat het?"

Gaat het? Nee, het gaat niet. Mijn vampiervriendje is van de aardbodem verdwenen, met zijn hele vampierenfamilie, waaronder mijn beste vriendin; ik heb nog net een vampieraanval overleefd en ik ben vrijwel invalide. Dat kan ik natuurlijk niet tegen Charlie zeggen…

"Ja, het gaat wel." zeg ik tegen Charlie. "Oh, gelukkig. Hee, weet je wat ik net in de buurtkrant las? De Cullens zijn verhuisd! Hebben ze jou niks verteld? En vooral die Edwin?" "Het is EdwARD pap, niet Edwin." "Ja, die ja. Wist je dat hij weg ging?" "Nee Char-pap,' snikte ik, "ik zag net een sms'je van Edward."

Ja ja, een sms'je. Ik kan Charlie natuurlijk niet vertellen dat hij door zijn inhumane krachten mijn kamer in is gekomen en een brief heeft achtergelaten waarin van alles staat over vampiers. Charlie zou die brief willen zien en zou daarmee concluderen dat Edward en/of ik gek zijn…

"Daarom viel ik flauw. Ik hou van hem Ch-pap" Charlie pakte me op en legde me op bed. "Ik weet dat je van hem houdt lieverd, maar hij is weg, en voor zover ik weet komt hij ook niet meer terug."

"Pap, weet je toevallig ook waar Edward heen is?" Ik moest het toch weten, hoewel de kans klein zou zijn dat ze echt zijn gegaan naar wat ze zeggen, want misschien gaat iemand uit Forks er heen en zien ze dat de Cullens niet ouder worden en opnieuw in lagere klassen zitten. "Ja, ze zijn naar Los Angeles verhuisd. Esme vond het leven in een klein dorpje als Forks niet fijn en Alice vond dat er te weinig shopmogelijkheden waren. Aah, Alice ga ik wel missen. Carlisle ook trouwens, hij is een geweldige dokter! In LA krijgt hij veel beter verdiend natuurlijk, dus het is helemaal niet zo gek dat hij is verhuisd".

Los Angeles? Dat is wel de laatste plek waar de Cullens heen zullen gaan. Er is daar veel te veel zon en ze zouden daarom nooit naar buiten kunnen gaan. Ze glitteren in de zon! Hmmm, glitterende Edward. Zucht. Ze willen echt niet gevonden worden.

"Bella, het is vandaag zondag, en morgen moet je weer naar school. Met je been in het gips kan je natuurlijk niet autorijden, en nu de Cullens er niet zijn om je naar school te brengen, en ik morgenvroeg moet werken, moet je even iemand vinden om je naar school te kunnen brengen. Kan een van je vrienden dat niet doen? Misschien moet je even rondbellen."

Oh god, Oh god, school, en geen Edward of Alice! Wie kan ik het vragen? Jessica? Nee, Jessica is veel te praterig. Ze wil waarschijnlijk alles weten van en over mij nu Edward weg is…
Angela? Ja, Angela is aardig, rustig, en zal mij wel helpen denk ik. Ik heb niet veel met haar rondgehangen afgelopen tijd, maar nu kan het wel weer, hoop ik.

Charlie was net naar beneden gelopen om de telefoon te halen voor mij, zodat ik niet op en neer hoefde te lopen met mijn been in het gips. Ik besloot snel de brief onder een vloerplank te verstoppen zodat Charlie hem niet zal kunnen vinden. Wanneer ik de losse plank omhoog deed legde ik snel de brief eronder en net op dat moment kwam Charlie weer mijn kamer in. "Hier, de telefoon. Succes."

Ik toetste snel het nummer van Angela in en nadat de telefoon 3 keer over was gegaan werd er opgenomen.

"Hallo, met Angela.'
"Hoi Angela, met Bella. Hoe is het?'
"Niet zo goed, ik heb buikgriep. Maar hoe is het met jou? Ik hoorde dat je in een hotel van een trap en door een ruit heen was gevallen!'
"Ja, dat is waar, maar ik ben al weer uit het ziekenhuis, en ik was eigenlijk aan het hopen dat jij mij morgen met de auto op zou kunnen halen voor school, omdat ik mijn been heb gebroken en niet kan rijden, maar als je ziek bent lukt dat natuurlijk niet.'
"Misschien kun je Mike bellen om het aan hem te vragen?'
"Oké, zal ik doen Ang. Heel veel beterschap!'
"Oke, dank je, jij ook!'

Ik hing op.

Natuurlijk kan ik Mike wel vragen. Mike wil mij altijd helpen. Soms is die aandacht vervelend, maar nu is het wel handig!

Toen ik met Mike belde zei hij gelijk dat hij me morgen wel op kan halen. Gelukkig maar! Anders had ik met krukken naar school moeten lopen. Yuck!

Ik besloot de telefoon maar naar beneden te brengen en dan gelijk aan het avondeten te beginnen. Het was al 6 uur en ik had honger!

Beneden aankomende vond ik Charlie slapend op de bank met een leeg bierblikje op de grond. Typisch Charlie. Ik gooide snel het blikje in de vuilnisbak en hobbelde naar de keuken.

Ik besloot spaghetti te maken. Ik bakte gehakt en kookte de spaghetti en deed de saus en knoflook bij het gehakt. Terwijl dat bezig was besloot ik de tafel te dekken en Charlie wakker te maken.

Charlie strompelde net de keuken in toen ik het eten op tafel zette. "Dat ruikt lekker Bells!", zei hij. "Dank je Cha-ehm-paps". "Heb je al iemand gevonden die je morgen naar school brengt?" vroeg hij. "Ja, Mike haalt mij morgenochtend op en brengt mij aan het eind van de dag weer naar huis." antwoordde ik. "Mooi, Mike Newton, toch?" Ik knikte mijn hoofd,"Oké, dat is een goede jongen. Nette ouders ook."

Toen we klaar waren met eten ruimde ik de tafel af, waste af en ruimde alles op.

"Pap, ik ga naar boven om mijn huiswerk te maken en mijn schooltas in te pakken voor morgen, en daarna ga ik slapen.' 'Oké, welterusten en succes morgen op school. Ik ben al weg voordat jij wakker wordt."

Ik stommelde naar boven en ging gelijk aan mijn wiskunde huiswerk maken.
g log 1 = 0 , want g0 = 1
g log g = 1 , want g1 = g
g log 1/g = -1, want g-1 = 1/g

Stomme logaritmen!

Toen ik wiskunde af had pakte ik mijn tas in voor morgen, deed ik mijn pyjama aan en ging naar bed.

De hele nacht lukte het niet om te gaan slapen omdat mijn bed gewoon veel te warm was zonder Edward om me af te koelen. Ik had mijn raam open en alleen maar een sprei over me heen, maar het was nog steeds veel te warm. Uiteindelijk zette ik een cd op met rustige pianomuziek en viel ik langzaam maar zeker in slaap.

A/N:Ik ben nu met die wiskunde bezig en het is heel irritant!
Dank aan LoveSugar, die mijn eerste reviewer ooit is! Door jou ben ik sneller gaan schrijven!
Groetjes,
Annemarieke