Κεφάλαιο 1

Νέα αρχή

Τα ζοφερα χρωματα της νυχτας καθως και το πεπλο της σκοτεινιας εντυσαν τον κηπο του μπαλαμπ...Ηταν μια ησυχη νυχτα οπως ολες οι αλλες...Οι περισσοτεροι μαθητες ειχαν παει στους κοιτωνες τους και ετοιμαζονταν για την επομενη μερα...Σε αλλα δωματια διακρινονταν φωτα...Καποιοι μαθητες ειχαν μαζευτει και επαιζαν διαφορα παιχνιδια...Μικρα ξεσπασματα γελιου εσπαγαν τη νεκρικη σιγη...Αλλοτε ακουγοντουσαν διακριτικα βηματα στους διαδρομους...

"Παμε στο κεντρο εκπαιδευσης...εχει ωραια θεα εκει.''ελεγε ενα κοριτσι στο

αγορι της...

"Σσσσσ....Θα μας ακουσουν.Απαγορευεται τη νυχτα να βγαινουμε απο τους κοιτωνες.''ειπε διστακτικα το αγορι.

''Ελα βρε μωρο μουουου...!!Μην εισαι δειλος!Τι μελη Σι-Ντι θα γινουμε αν δεν εχουμε τολμη?''

''Και τι θα κερδισουμε αν μας ακουσει ο καθηγητης?Πρεπει να 'ναι ξυπνιος.''

''Τι καθηγητης κι αυτος...!''

''Κατι τον απασχολει...Δεν κοιμαται,δεν τρωει,δε συναναστρεφεται πολυ με τους υπολοιπους...''

''Δεν ξερεις τι εχει συμβει?''

''Ξερω...Κριμα...''

''Μηπως μπορουμε να τον βοηθησουμε?''

''Δε νομιζω...Γι αυτο ας το ξεχασουμε και ας παμε στο κεντρο εκπαιδευσης.''

Το ζευγαρι απομακρυνθηκε και χαθηκε στο σκοτεινο διαδρομο των κοιτωνων...Εκεινος ηταν εκει...κλεισμενος στον κοιτωνα του,χαμενος στις σκεψεις του.Ειχε ακουσει τα παιδια αλλα δεν εδωσε σημασια,παρολο που η προθεση τους να τον βοηθησουν του φανηκε ιδιαιτερα ευγενικη,αλλα ασκοπη και ματαιη...Κανεις δε μπορουσε να φερει ξανα τη Ρινοα στη ζωη,το φως στο απεραντο σκοταδι του μυαλου του.Χαρη σ'εκεινη ο Σκουαλ ειχε αρχισει να γινεται πιο εκδηλωτικος,πιο εκφραστικος

και πιο αληθινος...Φαινεται ομως οτι η μοιρα του τον ηθελε αιωνια δεσμευμενο στο κελι της ψυχης του,κλεισμενο στο καβουκι του...

Μονο η Ρινοα και η Ελλον μπορουσαν να τον βγαλουν απο εκει,η παρουσια τους γεμιζε την καρδια του με αισθηματα απεραντης ηρεμιας και αγαλλιασης.Αλλα καμμια απο τις δυο δεν ηταν εκει...Ειδικα αυτη τη βραδια...Ειδικα αυτη τη στιγμη που το χρειαζοταν πιο πολυ απ'ολες.

Γιατι δεν ηταν μια συνηθισμενη βραδια...

''Τρια χρονια περασαν απο την τελευταια μας σημαντικη αποστολη...Η Σι-Ντι δεν ειναι πια μια εκπαιδευτικη σχολη μισθοφορων,αλλα μια σχοληδιδαχης αμυντικων πολεμικων τεχνων.Ο κοσμος δε θα μπορουσε να ειναι ξανα ο ιδιος μετα την ηττα της Ουλτιμισια.

Νεες ηπειροι εχουν δημιουργηθει,αλλα η Σι-Ντι δε μπορει να τις εξερευνησει,γιατιεχει χασει τον αρχικο της σκοπο.

Ολοι ζουν φυσιολογικες ζωες.Ο Ζελλ ειναι πρωταθλητης σε πολλα πρωταθληματα σκειτ-μποουρντ.Ερχεται συχνα και μας επισκεπτεται σε μια προσπαθεια να θυμηθουμε τον παλιο καλο καιρο.Η Σελφι παντοτε αγαπουσε τα τρενα,ετσι τωρα δουλευει σε μια μακρινη γραμμη.Πολυ συχνα μου στελνει καρτες απο τα μερη που ταξιδευει,λες και δεν ειχαμε βρεθει ποτε πριν σε αυτα.Ο Ιρβαιν εχει χαθει...Πιθανον να συχναζει στα μεγαλα λουνα παρκ κυνηγοντας ομορφα κοριτσια,προσπαθωντας να τα εντυπωσιασει με τις σκοπευτικες του ικανοτητες.Η Κουιστις επιτελους με εχει αφησει στην ησυχια μου,μια και ειναι πολυ απασχολημενη δουλευοντας για λογαριασμο του Σιντ.

Ομως εκεινη...δεν ειναι πια μαζι μας...

Δε μπορουσαμε να κανουμε τιποτα.Η Ουλτιμισια ειχε αφησει τα χναρια της πανω της,προσπαθωντας να καταλαβει ξανα το σωμα της.Εκεινη

αντισταθηκε,αλλα οι δυναμεις τους ηταν ισες...Σαν σημερα...το πρωτο και το τελευταιο μας φιλι,μετα την ομορφη γιορτη για τη σωτηρια του κοσμου...

Ολοι εκτος απο εμενα εχουν ξεχασει...Δεν εκπαιδευτηκα για να καταληξω ενας βαρετος καθηγητης...Θεωρητικη εκπαιδευση,πρακτικη...

Δε θα μπορουσα να το ανεχτω αλλο πια.Θα μπορουσα να τα παρατησω και ναγυρισω μια νεα σελιδα αφηνοντας το παρελθον πισω μου

οπως εκαναν κι οι υπολοιποι...''

Δεν αντεχε αλλο.Βρισκοταν στα ορια της καταρρευσης,αλλα δε θα επετρεπε με τιποτα στον εαυτο του να κατσει και να συνεχισει να κλαiει τη μοιρα του,κατι πουτον εκανε να μισει τον εαυτο του.Ισως απο αδυναμια ειχε αποφασισει να δεχτει τη θεση του καθηγητη που του ειχε προσφερει ο Σιντ,γιατι αλλιως θα επρεπε να εγκαταλειψει τον Κηπο...Και μετα,τι θα γινοταν?Δεν ειχε αλλη αγαπημενη ασχολια περα απο τη μαχη και την περιπετεια.Ενας καθαροαιμος πολεμιστης σαν εκεινον δε θα μπορουσε να ζησει χωρις δραση...

Ηλπισε οτι η νεα του θεση ως καθηγητη θα του εδινε αυτη την ευχαριστη προκληση...

Αλλα η ανακοινωση του Σιντ οτι δε θα υπηρχε πια πραγματικη εκπαιδευση ηταν για εκεινον σα να του στερουσαν το οξυγονο...

Δεν ειχε ομως αλλη επιλογη,επρεπε να το ανεχτει προκειμενου να αποκλεισει το ενδεχομενο να φυγει...

Γιατι ο Ζελλ ειχε ενα μερος που μπορουσε να αποκαλεσει σπιτι του,την πολη Μπαλαμπ οπου τον περιμενε η θετη μητερα του...

Η Σελφι κι ο Ιρβαιν σαν ελευθερες ψυχες μπορουσαν να ζησουν μονοι τους.Εκεινος ομως...

Ενιωθε οτι ανηκε στον Κηπο,οτι αυτος ηταν τo σπιτι του και το αγαπουσε,γιατι ο Σιντ και η Εντεα τον ειχαν σαν παιδι τους,τον ενιωσαν σαν παιδι τους σε αντιθεση με το βιολογικο του πατερα,που τον εγκατελειψε πριν καν γεννηθει...

Ο Λαγκουνα,ο οποιος φανταζε τοσο συμπαθητικος και γοητευτικος στα ματια των αλλων, για εκεινον ηταν μοναχα ο ανθρωπος που αποδειχτηκε να'ναι ο βιολογικος του πατερας...Αν και το εμαθε πριν λιγο καιρο,δεν πηγε ποτε να του μιλησει,δεν ηθελε να το κανει.

Δεν ηξερε καν οτι ειχε πατερα,θα μπορουσε λοιπον να τον αποδεχτει σα να μη συνεβη ποτε τιποτα,τοσο απλα?

Που ηταν ο Λαγκουνα στα πιο σημαντικα χρονια της ζωης του?

Που ηταν ο Λαγκουνα οταν η Ρειν,η μητερα του Σκουαλ,πεθανε στη γεννηση του?Πουθενα.

Ετσι για το Σκουαλ,ο Λαγκουνα ηταν αδυνατο να μπορεσει να αναπληρωσει τα συναισθηματικα κενα μιας ολοκληρης ζωης μεσα σε τρια χρονια.

Ομως δεν ειχε αλλη επιλογη...

Επρεπε να φυγει απο τον Κηπο,να κανει μια νεα αρχη.Αυτος δεν ηταν πια ο Κηπος που ειχε αγαπησει.Δεν ειχε πια κατι αλλο να του προσφερει περα απο μια σιγουρη μα οκνηρη ζωηδιχως προκλησεις και κινδυνο.Ετσι ειχε παρει την αποφαση του.

''Αυριο θα παραδωσω την παραιτηση μου στο Διευθυντη Σιντ.Θα ελευθερωθω σπο τα δεσμα μου και θα ξεκινησω μια νεα περιπετεια.Σιγουρα κατι θα υπαρχει στις νεες ηπειρους.Θα ειμαι εκει συντομα να το ανακαλυψω.''