Studentikoos!

DE HOE HET GROTE PLAN IN DE SOEP LIEP SAGA

Naru zat ingeklemd tussen twee mannen in driedelig pak in de drukke metro van Tokyo. De ondergrondse zat stampvol zoals altijd om deze tijd van de dag. Vanaf 's middags vier uur tot een uur of negen was het spits op de metrolijnen. Studenten, werkenden, iedereen probeerde zo snel mogelijk naar huis te komen.

Naru zat te knikkebollen van moeheid. Haar ogen bleven dichtvallen ondanks de moeite die ze deed om wakker te blijven. Tussen haar benen stond een tas vol boeken op de grond. Ze volgde nu een studie aan de filmacademie van Tokyo.

Studeren was heel erg leuk maar ook ontzettend veeleisend. Ze had vier dagen per week college en een dag waarop ze thuis aan opdrachten moest werken. In de weekenden probeerde ze zoveel mogelijk terug naar het stadje Sendo bij Kyoto te gaan om bij Goku te zijn. Dat lukte echter niet vaak. Meestal had ze nog zoveel te doen voor school dat ze haar hele weekend op moest offeren om het af te krijgen.

Goku zelf had ook weinig tijd om naar Sendo af te reizen. Hij studeerde eveneens en zijn studie was net zo zwaar en tijdrovend. Hij woonde op de campus van de universiteit in Matsue. Het was voor hem vier uur reizen naar Sendo. Naru deed er nog langer over om in Sendo te komen. Eigenlijk had het weinig zin om de weekenden naar huis te gaan. Na een dagje konden ze alweer terug.

Dit alles kwam hun relatie niet ten goede. Ze zagen elkaar misschien eens in de maand en dat was voor hen allebei te weinig. Ze belden veel maar een relatie over de telefoon in stand houden was erg moeilijk. Naru begon zich de laatste tijd steeds vaker af te vragen of samen blijven überhaupt nog wel zin had.

Natuurlijk hield ze zielsveel van Goku en wilde ze hem helemaal niet kwijt, toch betrapte ze zichzelf erop dat ze er de energie niet meer voor had om zo door te gaan. Ze kon hem alleen maar missen en dat leidde haar af van haar studie. 's Nachts kon ze moeilijk in slaap komen omdat dat het enige moment op de dag was waarop ze tijd had om aan Goku te denken. Dan telde ze de dagen die verstreken waren sinds ze hem voor het laatst gesproken had en kwam erachter dat ze alweer een week verder waren. Het lege gevoel dat haar dan overnam was verschrikkelijk.

Soms huilde ze omdat ze diep van binnen wist dat ze samen niet meer verder konden. Hoeveel tijd had ze verspild aan wakker liggen en tranen plengen? Dat was het toch niet waard? Haar studententijd zou de mooiste tijd van haar leven moeten zijn en zij lag 's nachts in bed zichzelf in slaap te huilen.

Vol jaloezie hoorde ze hoe haar huisgenootjes 's nachts thuiskwamen van het uitgaan en zag ze hoe iedereen om haar heen van het studentenleven genoot. Zij was zo bezig met school en Goku missen dat ze nog bijna geen nieuwe contacten gelegd had. Ze ging eigenlijk alleen af en toe om met de blondharige Juuhachi-gou, het meisje waarmee ze de verdieping van haar studentenhuis deelde. Juuhachi-gou was een echt feestbeest. Ze ging elke avond stappen en overdag was ze netjes bezig met haar studie en ze had altijd tonnen energie.

Naru was een paar keer mee uit geweest in het centrum van Tokyo en ze had het heel erg naar haar zin gehad. De dag erna was ze echter telkens te moe geweest om naar college te gaan dus had ze besloten dat ze maar niet meer met Juuhachi-gou mee op stap moest gaan.

Het lag niet zozeer aan school wist Naru. Het kwam door het eeuwige sombere gevoel dat Goku bij haar opriep. Ze was er zo ziek van. Waarom moest ze hem nou zo missen? Zonder dat verschrikkelijke gevoel had het allemaal prima kunnen werken. Dan zou ze hem een paar keer in de maand zien en dan zou dat genoeg zijn. Maar dat was het niet. Ze kon het gewoon niet helpen. Ze miste hem verschrikkelijk.

Haar vrienden uit Sendo miste ze ook ontzettend. Het was vreemd om niet meer elke dag met elkaar op te trekken. Ze waren hun hele middelbare schooltijd onafscheidelijk geweest. Ze zaten bij elkaar in de klas, woonden bij elkaar in de buurt en trokken ook buiten school altijd met elkaar op. Ze waren zo'n hechte groep geweest.

Toen ze hun diploma kregen en een studiekeuze maakten hadden ze het zich allemaal heel anders voorgesteld. Het originele plan was dat iedereen naar een universiteit in Tokyo zou gaan. Ze zouden daar samen een studentenhuis huren en allemaal bij elkaar gaan wonen. Al snel bleek dat dit allemaal niet ging lukken.

Tokyo was de populairste studentenstad van het land. De universiteiten daar namen alleen studenten aan door middel van loting omdat er altijd veel meer aanmeldingen dan plekken waren. Iedereen had zich ingeschreven bij de universiteit van zijn keuze. Slechts drie van de acht vrienden waren uiteindelijk ingeloot. Naru, Vegeta en Yamcha. Ze hadden geprobeerd met zijn drieën een studentenhuis te vinden maar ook dat was in het immense Tokyo ondoenlijk. Er waren teveel studenten en te weinig studentenkamers.

Yamcha was na zeven weken met zijn studie medicijnen gestopt omdat de opleiding te zwaar voor hem was. Hij had graag gynaecoloog (!) willen worden maar zeven jaar medicijnen studeren om dat te bereiken was hem toch teveel gevraagd. Hij had Tokyo verlaten en was terug naar Sendo verhuisd. Hij had gelukkig nog kunnen instromen op de universiteit in Osaka waar Krillin rechten studeerde. Daar zaten ze nu samen en ze reisden elke morgen vanuit Sendo met de trein. Ze hadden een reistijd van anderhalf uur maar dat hadden ze er wel voor over.

Vegeta studeerde criminologie in Tokyo. Zijn universiteit was de enige in het land die de vrij nieuwe studie aanbood dus hij kon niet anders. Naru zag hem af en toe maar sinds Yamcha terug naar Sendo was vertrokken hadden ze niet vaak meer afgesproken. Vegeta was druk met zijn studie, Naru met de hare. Ze gingen hun eigen weg.

Tien en Trunks hadden na de mislukte loting besloten tot volgend jaar te wachten zodat ze een jaar konden reizen. De twee zaten nu ergens in Europa en hielden iedereen van hun avonturen op de hoogte via een weblog. Ze waren al in Italië, Spanje, Oostenrijk, Frankrijk en Duitsland geweest. Hun volgende stop was het kleine landje Nederland waar ze legaal jointjes konden roken.

Kiyomi was helemaal aan de andere kant van Japan in Fukuoka belandt. Daar zat de enige andere universiteit waar ze journalistiek kon studeren. Ze kwam in de weekenden niet naar Sendo. Ze moest met de boot en daarna met de trein en was een volle dag onderweg om thuis te komen. "Ik laat me nog wel overplaatsen." Zei ze telkens aan de telefoon. "Er vallen door het jaar heen altijd studenten af. Ik kom naar Tokyo, Naru. Het komt goed."

Maar het kwam niet goed. Kiyomi had al meerdere keren geprobeerd een overplaatsing naar de universiteit van Tokyo te regelen en ze zat nog altijd in Fukuoka. Naru zag haar alleen nog in de vakanties en die hadden ze niet zo veel. Het was heel anders dan de middelbare school waar je zo ongeveer om de maand een keer vakantie had.

De enige vakanties die ze op de universiteit hadden waren de kerstvakantie en de zomervakantie. Ergens in het voorjaar kwamen nog vijf vrije dagen waarin een aantal nationale feestdagen samenviel maar aangezien twee van die dagen in het weekend vielen kon je het nauwelijks vakantie noemen. Het waren de eerste vrije dagen die eraan zaten te komen dus Naru keek er niettemin naar uit. Kiyomi had beloofd dan wel naar Sendo te komen. Dan konden ze elkaar eindelijk weer eens zien.

Naru was zo in gedachten verzonken dat ze bijna haar stop miste. Ze vocht zich tussen de op elkaar gepakte massa mensen door met haar tas als een wapen voor zich uitgestoken en stapte het overvolle perron op. Ze was blij dat de dag er bijna op zat. Als ze thuis kwam zou ze een warme douche nemen, haar huiswerk maken en daarna meteen naar bed gaan.

Gesterkt door dat vooruitzicht sprong ze op haar mountainbike en zocht in hoge vaart haar weg door de straten van Tokyo. Na tien minuutjes bereikte ze het studentenhuis waar ze woonde. Haar kamertje was op de eerste verdieping. Het was klein maar gezellig ingericht. Haar futon had ze achter een zachtroze papieren kamerscherm verborgen zodat haar slaapplek enigszins van de rest van de kamer gescheiden was. Nog voordat Naru haar jas uit had, werd er op haar deur geklopt.

"Hiya Naru-chan!" Riep Juuhachi-gou opgewekt toen ze haar blonde hoofd om de deur stak. "Hoe was het op school?"

"Saai." Naru gebaarde haar binnen te komen, gooide haar jas over de bureaustoel en plofte op het kleine bankje in de hoek neer. Juuhachi-gou nam naast haar op de leuning plaats en keek haar smekend aan met haar grote blauwe ogen. "Ga je vanavond mee wijntjes drinken? Je ziet eruit alsof je wel wat afleiding kunt gebruiken."

Naru twijfelde. Ze had nog een hele hoop te doen voor school en ze moest morgen vroeg op voor college. Het zou niet verstandig zijn om vanavond wijn te gaan drinken. Ze zouden waarschijnlijk niet voor middernacht terug zijn. Opeens had ze er genoeg van. Genoeg van school en genoeg van altijd maar alles perfect willen doen. Wanneer ging ze eens leren genieten? De studie was zwaar en het hele Goku verhaal was kut maar er was ook nog zoiets als een leven leiden.

"Zettai." Zei ze daarom ook resoluut. "Zullen we dan eerst ergens wat gaan eten?"

Juuhachi-gou vloog haar blij om de nek. "Gezellig!"

Op dat moment ging Naru's gsm. Ze graaide in haar tas en las op de display dat het Goku was die haar belde. Het verdriet kroop alweer omhoog. Ze zuchtte. Daar had ze nu helemaal geen zin in. Ze liet het rode telefoontje terug in haar tas vallen en greep haar jas.

"Zullen we gaan?"

Juuhachi-gou sprong uitgelaten op en volgde haar zingend de deur uit.

Kiyomi worstelde zich door nog een hoofdstuk van het enorme boek op haar schoot. Af en toe boog ze zich over de pagina's heen en markeerde belangrijke stukken tekst met een roze highlighter. Op de achtergrond had ze zacht Ayumi's laatste cd op staan.

Na een tijdje merkte ze dat ze al vijf keer dezelfde zin had gelezen zonder er een woord van mee te krijgen. Met een gefrustreerde kreet smeet ze het enorme boek door haar krappe studentenkamertje. Het boek kwam met een luide klap op de vloer terecht.

Ze liet zichzelf achterover op haar bed vallen en wreef zuchtend door haar vermoeide ogen. Was er iets saaier dan leren? vroeg ze zich ongelukkig af. Ze grinnikte in zichzelf. Krillins verhalen kwamen in de buurt. Maar nee, zelfs die waren niet zo saai als uren achter elkaar de gortdroge stof uit een studieboek tot je nemen.

In plaats van verder te gaan met leren wat ze eigenlijk zou moeten doen, besloot ze haar chagrijnige vriendje maar eens te bellen. Ze had hem al dagen niet gesproken.

Vegeta klonk moe toen hij na drie keer overgaan opnam. "Prinsesje."

Kiyomi smolt bij het horen van zijn stem. Wat miste ze hem! "Dag boze man. Alles ok?"

"Nee. Studeren is kut." Mopperde hij. "Heb je al geleerd voor je tentamens?"

Kiyomi zuchtte getergd. "Ik was bezig maar het is baka. Ik kan me niet meer concentreren. Het is toch niet normaal dat er boeken van duizend pagina's bestaan? En ik moet de helft leren voor één tentamen."

Vegeta grinnikte. "Heb jij ook zo'n boek? Ik heb die van mij uit protest tot salontafel gedoopt. Ik raak dat ding met geen vinger aan."

Kiyomi moest lachen. Dat was echt weer iets voor de tegendraadse Vegeta. "Ik zat erover te denken hem ritueel te gaan verbranden maar een salontafel is ook geen gek idee. Heb je Naru nog gezien?"

"Nee. Ik ben te druk. Ik kom mijn kamer alleen nog uit voor colleges. De rest van de tijd zit ik opgesloten in dit hok met al die fijne studieboeken. Mijn tentamenweken beginnen volgende week. Die van jou ook?"

"Zijn al begonnen. Ik heb vanochtend tentamen taalbeheersing gehad. Volgens mij heb ik het wel gehaald."

"Goed zo. Heb je de weblog van die kale nog gelezen? Ze zitten zich nu in Oranda suf te blowen. Gewoon op straat hé? Dat mag daar schijnbaar."

"Serieus? Dat is vet! En wij maar ploeteren om geleerde mensen te worden terwijl zij daar hun hersenen naar de klote helpen. Dat wil ik ook!" Ze zuchtte nogmaals. "Gelukkig hebben we bijna vrij. Kan ik je eindelijk weer zien."

Er was een korte stilte aan de andere kant. "Ik kan niet naar huis komen." Bracht Vegeta uiteindelijk voorzichtig naar voren. Hij wist dat ze dit helemaal niet zou willen horen.

Kiyomi wist zeker dat ze het niet goed verstaan had. "Wat?"

"Het spijt me, prinsesje. Ik heb die dagen gastcolleges van een of andere Amerikaanse baka. Die vieren geen Showa no hi enzo."

"Maar dat kan toch niet?" Riep Kiyomi in uiterste verbazing. "Heel Japan is vrij met Gooruden uiku! Dat kunnen ze niet maken!"

"Mijn universiteit is Amerikaans. Ze hebben maling aan onze feestdagen. Meestal krijgen we wel vrij omdat mensen toch niet op komen dagen tijdens feestdagen maar deze baka had alleen die dagen tijd om naar Japan te komen. Het zijn verplichte colleges. Ik krijg er punten voor. Anders was ik echt niet gegaan. Ik mis je heel erg prinsesje."

Kiyomi wist niks te zeggen. Ze had Vegeta voor het laatst met kerst gezien. Dat was maanden geleden! Ze voelde dat ze boos begon te worden ook al kon hij er niks aan doen. Wanneer moest ze hem dan zien? In de zomervakantie? Dat duurde nog maanden!

"Je kunt wel hier komen." Vervolgde Vegeta hoopvol. "Ik wil je heel graag zien."

"Nee dat kan niet." Snauwde Kiyomi. Ze kon het niet helpen. Ze had zich er zo op verheugd om naar huis te gaan en hem weer te zien. "Naru komt ook naar huis."

"Naru kan dan toch ook in Tokyo blijven?"

"Goku komt ook naar Sendo. Iedereen is dan in Sendo. De hele wereld draait niet om jou, Vegeta! Jij moet zo nodig naar zo'n Amerikaanse baka universiteit! Kuso!"

"Ik kan er toch ook niks aan doen!" Riep Vegeta kwaad terug. "Doe niet altijd zo onredelijk! Dan kom je niet hier. We zien elkaar toch al nooit. Wat maken die paar maanden langer dan nog uit?"

"Inderdaad! Het maakt ook niks uit! Het gaat toch al helemaal nergens meer over tussen ons! Ik ben er echt klaar mee! Al dat gezeik!" Kiyomi haalde diep adem om de tranen uit haar stem te weren. "Ik ga ophangen. Ik moet nog leren."

Zonder nog op zijn antwoord te wachten klapte ze haar gsm dicht. Met een wanhopige gil gooide ze de telefoon tegen de muur kapot en barstte in tranen uit.