A/N Jaja, hier is het tweede hoofdstuk alweer... Dat is een voordeel van ziek zijn.. Je verveelt je snel en gaat dit soort dingen doen.. :D Voordeel voor jullie wel te verstaan.. Ik heb persoonlijk een hekel aan ziek zijn. Maar het heeft me dus wel de kans gegeven te updaten. (Naast het feit dat het gewoon zaterdag is vandaag... XD)
Ja ja. Note: Alle rechten zijn van John Flanagan. Dit is slechts mijn nederige fanfiction op zijn prachtige creatie.
Ok. Hier gaan we dan!
Hoofdstuk 2
Toen Will binnen kwam stond hij even stil. Hij had de vreemdeling met een deken op de bank gelegd en zag nu pas hoe klein de gedaante was. Hij trok de deken weg van het gezicht en keek recht in de open ogen van een klein meisje. Ze kon niet ouder zijn dan 12.
Verbaasd keek hij naar de heldere groene ogen die intelligent terug staarden. Haar lange zwarte wimpers trilden, en even leek het alsof ze zou flauwvallen, maar ze wist het overweldigende zwart terug te dringen. Met een zacht geluidje hapte ze naar adem en ze opende haar mond als om iets te zeggen. Er kwam echter geen geluid uit.
Will stond nog steeds te staren, maar bij het zachte geluidje kwam hij tot bezinnen en haalde hij snel een beker water op. Ze had vast dorst.
De grote groene ogen volgden hem zonder te knipperen en Will begon zich enigszins ongemakkelijk te voelen.
Het meisje probeerde zelf te drinken, maar haar hand trilde te erg om de beker vast te houden. Will hielp haar overeind en hield haar de beker voor. Duidelijk tot haar ongenoegen, maar Will zette door.
'Wie ben je?' vroeg Will met een zachte en geruststellende stem. Hij zag hoe het meisje haar ogen afwendde en duidelijk twijfelde over wat ze wel en niet kon vertellen.
Will knikte haar bemoedigend toe en glimlachte. 'Het is oké. Je bent hier veilig. Ik zal je beschermen.' Maar in plaats van de opgeluchte blik die hij verwachtte, werden haar ogen nog groter dan ze al waren. Maar het kwaad was al geschied.
Het meisje sloeg nogmaals haar blik neer. Aan haar hangende schouders te zien had ze duidelijk een probleem, maar Will begon te denken dat ze niet wou dat hij haar hielp.
'Wil je misschien liever met een vrouw praten?' vroeg hij, zijn hoofd een tikkeltje schuin.
Het meisje keek snel op en schudde haar hoofd. Een antwoord gaf ze echter niet.
Will zuchtte lichtjes. Ze had tijd nodig wist hij. Tijd om te wennen, tijd om haar gedachten te ordenen. Hij knikte in zichzelf en ging op het randje van de bank zitten.
'Het is al goed. Blijf hier maar. Ik zal je niet dwingen. Als je wil gaan mag je gaan. Ik wil je alleen maar helpen. Rust even uit. Boven is een kamer, ik zal de deur open laten. Daar kun je slapen. Morgen zien we wel verder.
Goed?' vroeg hij, haar vragend aankijkend. Het meisje knikte, haar ogen dwaalden weg van de zijne en haar handjes hielden de deken stevig vast.
'Dan ga ik nu ook slapen,' zei Will. Om haar te laten zien dat ze niks van hem te vrezen had. 'Ik lig in de kamer ernaast, dus als er iets is mag je het best zeggen.
Het meisje reageerde niet.
Will stond met een zucht op en zei: 'Ik laat de olielamp hier staan, neem die maar mee naar boven als je dat fijn vind. Zo niet, zou je dan zo vriendelijk willen zijn hem uit te doen zodra je gaat slapen?'
Het meisje knikte bijna onmerkbaar en Will draaide zich om.
'Welterusten.'
Hij verwachtte geen antwoord en liep naar boven. Daar deed hij de deur voor het meisje open en ging vervolgens naar zijn eigen kamer. Daar trok hij zijn Jagerskleding uit en ging hij in bed liggen. Slapen deed hij echter nog niet. Hij luisterde. Luisterde of het meisje naar boven zou komen.
Een krakende traptrede deed hem opschrikken. De stilte galmde door het huis en Will besefte dat hij in slaap moest zijn gevallen. Terwijl hij deed alsof hij sliep luisterde hij. Na een tijdje hoorde hij het zachte geschuifel van het meisje.
Bij zijn kamerdeur stond ze stil. Bijna had Will zijn adem in gehouden, maar beseft net op tijd dat hij dat juist niet moest doen. Hij dwong zichzelf regelmatig adem te halen. Met zijn ogen dicht en zijn oren op scherp beoordeelde hij de situatie.
Had hij het meisje verkeerd ingeschat? Nee. Ze zou hem niks aandoen. Hij zou wakker zijn voor ze dicht genoeg bij hem in de buurt kon komen.
Hij besloot af te wachten. Misschien wou ze alleen maar iets vragen.
De deur ging met een zacht krakend geluid open. Er scheen licht zijn kamer in, ze moest de olielamp nog aan hebben, besefte Will.
Het meisje zette een stap naar binnen, nog een. En nog een. Toen stond ze stil. Ademen, Will! Vermande hij zichzelf, toen hij voor een tweede keer bijna zijn adem in had gehouden.
Toen draaide het meisje zich weer om en liep stilletjes de kamer uit, de deur zachtjes achter zich sluitend. Will hoorde haar zachte voetstappen tot aan haar eigen kamer en opende zijn ogen bij het krakende geluid van het bed.
In het donker lag Will stil na te denken. Had ze hem toch iets aan willen doen? Maar waarom zou ze dan omkeren? Zou ze door hebben gehad dat hij niet sliep? Nee, dat was niet logisch. Zou ze zich hebben bedacht? Maar waarom? Dit zou de perfecte kans zijn geweest.
Nee, dacht Will, ze had hem iets willen vragen, maar wou hem niet wakker maken.
Will zuchtte onhoorbaar. Dat klonk ook niet goed. Nee, het meisje was voor een heel andere reden naar zijn kamer gekomen.
Zijn ogen verwijdden zich enigszins toen hij besefte dat het meisje inderdaad een andere reden gehad kon hebben. Het meisje was bang. Ze had waarschijnlijk gewoon willen zien dat hij inderdaad sliep. Zo wist ze zeker dat hij het goed met haar voor had. Zo had ze de zekerheid dat hij niet op haar zat te wachten in haar kamer.
Maar waarom zou ze daar zo bang voor zijn? Hij had toch gezegd dat ze niks van hem te vrezen had?
Will zuchtte en draaide zich om, een gaap onderdrukkend. Wat zou ze hebben meegemaakt dat ze zo bang was?
A/N Dat was het al weer. Ik ben niet zo heel goed in beginnen en iets eindigen.. Hopelijk is dit een beetje toonbaar.. ^^' Wat vonden jullie ervan? Er gebeurde niet zo heel veel.. Is het saai? Er gaat snel genoeg wat gebeuren hoor.. :D Ik ben namelijk heel gemeen. (Bwahahahah.. XD) Ik vind t namelijk leuk om de momenten te beschrijven wanneer er iets ergs gebeurt met Will. Sorry Will! Je gaat het niet makkelijk krijgen!