Free en Celia zaten zich uberhard te vervelen in de auto.

'Hoe lang nog?' Zeurde Celia.

'We zijn 5 minuten onderweg!' Protesteerde hun moeder.

'BOEIT NIET! Hoe lang nog?' Voegde Free eraan toe.

'Niet lang meer.'

Het was ongeveer 2 seconden stil, en toen vroeg Celia: 'Hoe lang nog?'

Hun moeder liet haar hoofd op haar stuur vallen?

De meisjes gaven elkaar een high five.

Twins: 1 - Moeder: 0. Yeah!

Na nog 10 minuten gezeur en geklaag van de twee, en gesmeek van de moeder om rust, bereikten ze toch de luchthaven, met nog 15 minuten om in het vliegtuig te geraken.

Technisch gezien prima mogelijk, maar Free en Celia en 'technisch prima mogelijk' gaan niet goed samen.

Alles ging nog goed tot na dat ze hun kaartje hadden ingecheckt.

Want vlak naast de tunnel die naar hun vliegtuig leidde, stond er een grote, glanzende…

'CHOCOLADEWINKEL!' Gilden de twee, en ze vlogen op de angstige verkoper af.

5 minuten, 113 euro, en 19 kilo later (1 kilo was al op, eerst was het 20), konden ze naar hun plaatsen vertrekken.

Maar natuurlijk niet voordat ze een prachtig domino-effect hadden veroorzaakt omdat Free 'per ongeluk' iemand had laten struikelen, van wie Celia 'toevallig' zijn schoenveters aan elkaar had gestrikt.

Maar uiteindelijk zaten ze waar ze moesten zitten, op hun stoel, zich (alweer) uber dood te vervelen.

'Ik snap nog steeds niet waarom we in godsnaam met het vliegtuig moeten, Duitsland is een busrit ver!' Klaagde Celia.

'Ik ben een theepot, rond van buik…' Zong Free 'Dit is mijn oor en die mijn tuit.'

'Als ik kook dan roep ik luid!' Viel Celia in.

'TIL ME OP EN SCHENK ME UIT!' Riepen ze beiden op vol volume.

Het halve vliegtuig keek om, en hun moeder probeerde de stewardess ervan te overtuigen dat ze hen 'nog nooit van haar leven gezien had'.

Maar aan alle mooie dingen *kuchNOTkuch* komt een eind, en na ongeveer een uurtje gingen ze landen.

Celia weigerde eerst haar riem aan te doen, omdat ze vond dat die riem moordneigingen had.

Uiteindelijk deed ze hem toch aan, en begon het vliegtuig te dalen.

Hun mam keek blij dat ze eruitkonden, want ze sprintte naar buiten, greep haar bagage, rende naar de uitgang en stak een hand op voor een taxi.

De taxichauffeur sprak helaas alleen maar Duits (Hoe zou dat toch komen???) en hun moeder kon geen Duits.

'Wie wilde ook alweer in Duitsland gaan wonen?' Zuchtte Free, en ze legde de chauffeur uit waar ze heen moesten, aangezien zijn als enige WEL vlot Duits sprak.

De chauffeur begreep het, en vertrok met een razende snelheid.

Celia en Free keken heel de rit chagrijnig.

Hun moeder probeerde wat te sussen.

'Meisjes, kom nu, jullie kunnen niet voor eeuwig kwaad blijven!'

'Toch wel.'

'Bekijk het van de positieve kant!' Probeerde hun moeder.

Free deed alsof ze nadacht. 'Vind niets, sorry.' Zei ze, net op het moment dat de taxi met piepende remmen stilhield.

De meisjes sprongen uit de auto en liepen regelrecht naar hun nieuwe huis, nog steeds pist.

Hun moeder gooide hen de sleutels toe, die Celia vind, en ze deden de deur open.

Zonder zelfs maar naar het interieur te kijken, liepen ze naar boven om een slaapkamer te kiezen.

Hoe negatief ze ook waren, ze konden niet onder het feit uit dat de eerste verdieping echt GROOT was.

Helemaal aan de andere kant van de verdieping was er een tweede trap.

Nieuwsgierig klommen ze die ook op, en ze kwamen in de meest geweldige kamer ooit.

'O my god.' Zeiden ze exact samen.

De kamer was reusachtig. Er stonden prachtige zwarte kasten, er was een stuk dansvloer waar zelfs een barre stond, en er was ruimte voor een enorme stereo, en in het midden stonden 2 grote, zachte…

'BEDDEN!' Riepen de twee weer exact in koor.

Ze namen een aanloop en ploften op de twee bedden.

'Okay, het is officieel, ik kom nooit meer uit deze kamer.' Mompelde Celia.

Free zuchtte instemmend.

Net op dat moment riep hun moeder.

'Free, Celia, kom jullie koffers halen! En hebben jullie al een kamer gekozen?'

De meisjes keken elkaar aan, rolden met hun ogen, en liepen naar beneden om hun spullen te gaan halen.

Ze hoefden maar twee keer naar beneden te gaan om alles mee te nemen.

Nadat alles was uitgepakt, geïnstalleerd en aangesloten, gingen ze eten.

Er was pizza besteld, aangezien er nog niets eetbaars in huis was, tenzij je verf eetbaar vind.

'Morgen boodschappen doen!' Tsjirpte hun mam vrolijk.

De meisjes wilden net gaan mokken over dat zinnetje, toen de bel ging.

Wie zou er in godsnaam nu bij hun aanbellen?

Ze waren hier nog maar (Free keek even op Celia haar horloge) anderhalf uur!

Samen liepen ze naar de deur, Free en Celia met in elke hand een stuk pizza.

De deur ging open en er werd een breed glimlachende vrouw zichtbaar, die ons in rap Duits welkom heette, en ons een schaal koekjes aanbood.

Free grijnsde bij het zien van hun mam, die duidelijk geen woord begreep, en ze maakte de vrouw gauw duidelijk dat hun moeder absoluut geen Duits, maar wel Engels kon, dus de vrouw ging meteen verder in Engels.

'En, oh, wat onbeleefd om me niet voor te stellen! Ik ben Julia, en dit…' Ze draaide zich een paar keer om en trok toen twee jongens bij de arm in beeld. 'Zijn Bill en Tom. Zeg eens vriendelijk 'hallo' tegen onze nieuwe buren!'

De jongens mompelden iets.

Free fluisterde in hun mams oor dat ze hun eigenlijk moest binnenvragen, wat ze dus ook deed.

De vrouw stapte nog steeds druk pratend binnen, gevolgd door de twee jongens die er beide nogal verveeld uitzagen.

Free en Celia dansten naar de dichtstbijzijnde sofa en ploften daar neer.

Ze keken de jongens aan met een blik die duidelijk zei. Ga-gewoon-zitten-en-laat-die-twee-ouders-maar-praten.

Ze gingen dus ook zitten en keken elkaar even zwijgend aan.

Celia kuchte even, en hun blikken gingen terug naar de meisjes.

'Voor ik het vergeet…' Zei Celia 'Mijn naam is Celia. En dit…' Ze wees op Free 'is…'

'Free.' Vulde Free aan. 'Stukje pizza?'

De jongens haalden hun schouders op, en namen een stuk aan.

De twee groepen bestudeerden elkaar even.

Free bedacht even hoe ze eruit moesten zien.

Hun haar was opgestoken in een soort dot, ze hadden zelf goud gespoten All Stars aan, een baggy jeans, en allebei een zwart topje met een zilveren doodskop. Typische hangoutfit.

De twee jongens zagen er anders best wel leuk uit.

De ene had blonde dreadlocks, en de andere zwarte redelijk lange stekeltjes.

Afgezien van hun haar, leken ze wel echt hard op elkaar.

'Zeg, zijn jullie een tweeling?' Vroeg Celia, die blijkbaar hetzelfde had gemerkt.

'Jep.' Antwoordde de zwartharige, Bill of zo. 'En ik ben de oudste.' Voegde hij eraan toe, met een grijns naar, ehm, wat was zijn naam ook weer? Aja, Tom. Met een grijns naar Tom dus.

'Met twee minuten!' Zei Tom verontwaardigd. 'En jullie lijken ook wel hard op elkaar. Toch niet ook een tweeling?'

'Yup,' Zei Free vrolijk. 'En IK ben de oudste!'

'Met twee en een halve minuut!' Herinnerde Celia haar er aan.

De vier grijnsden naar elkaar.

Mooi, het ijs was gebroken.