Heey mensen hier,

Ik heb besloten een vervolg op het afgelopen seizoen van De Vijf & Het magische zwaard te schrijven. (De Strijd om het Zwaard)

Geniet ervan!

Hoofdstuk 1.

"Lalalalaa…" Een vrolijk geneurie klonk al vroeg op de dag door de gang ten huize Anubis.

Een deur ging open en een hoofd met warrig bruin hoofd kwam naar buiten piepen.

"Wat moet dat zo vroeg…" De jongen moest zijn zin onderbreken om een geeuw te onderdrukken.

Verbaasd staarde hij het meisje dat vlak voor zijn neus stond aan.

"Zo Sterre… Waarom ben jij zo vrolijk?"

Ze haalde glimlachend haar schouders op. "Ik heb gewoon het gevoel dat nu éindelijk alles voorbij is!"

Ze omhelsde hem en trok zich toen verlegen terug.

"Uhm.. Ik.. Ik was op weg naar de badkamer.." Ze draaide zich om en liep door naar het einde van de gang.

Raphael glimlachtte.

Toen Anastacia Sterre's geneurie hoorde, probeerde ze zelf ook mee te doen. Maar helaas, haar mooie stem was verleden tijd. Misschien was het wel beter zo.

Het maakte het allensinds makkelijker om het verleden te vergeten.

Haar vrienden hadden haar allang vergeven voor haar verraad. Ze waren eigenlijk veel te goed voor haar.

Nu was gelukkig alles weer goed.

Ze was gelukkig samen met Thomas en had de meest geweldige vrienden die er bestonden!

Wat moet je nog meer hebben?

Een jongen probeerde geconcentreerd een druppeltje van een miniscuul flesje in een reageerbuisje bij een andere vloeistof te gieten.

"Boe!" klonk opeens een stem luid en vrolijk in zijn oor.

"Hoooh!" zei de jongen boos, maar toen hij zag wie het was glimlachte hij.

Het meisje met de rossige bruine krullen lachtte. "Jij verschrok je!"

Pim zuchtte toegevend. "Okee ja, maar je hebt wel mijn experiment verpest!"

"Oooh… Sorry. Wil je even op mijn schouder uithuilen?" Cato begon te lachen.

"Nee, even serieus, sorry. Wat was je aan het doen?"

Pim haalde glimlachend zijn schouders op. "Ik was gewoon de reactie van 2 verschillende stoffen aan het testen. Maar blijkbaar heeft het geen resul…"

Zijn stem stokte. Uit het reageerbuisje kwamen allemaal dampen en het zag eruit als of het elk moment ging ontploffen.

"Duiken!" En trok Cato mee onder de bureau. Maar meer dan een doffe knal was niet te horen.

Cato gniffelde. Wat een ontploffing… Hoor je het sarcasme? Haar ademhaling werd rustig en toen besefte ze pas hoe ze hier met Pim zat.

Enkele seconden lang verloren ze het besef van tijd in elkaars ogen, en net op het moment dat ze hun hoofden naar elkaar toebogen, sloeg de deur met een klap open.

"Hoe zitten jullie daar nou?" vroeg de verbaasde stem van Hester. Pim en Cato konden enkel antwoorden met een lachbui.

Een donkere jongen rekte zich geeuwend uit. De rode vlekjes aan de rand van zijn mondhoeken verrieden dat hij deze nacht weer eens had zitten eten.

Nog steeds geeuwend keek Marcel op z'n polshorloge.

Amper een seconde later stond hij langs zijn bed. "Verslapen!" Dacht hij vermoeid.

Terwijl hij zijn broek aan het aandoen was liep, of beter hinkelde want 1 been zat nog niet in de juiste broekspijp, de gang op.

Hij was zo druk in de weer dat hij recht tegen de badkamer deur opliep, Marcel schrok op en vernauwde zijn ogen tot spleetjes. "Dude, wat sta je hier in mijn weg te doen?"

Hij schudde zijn hoofd. "Die deuren van tegenwoordig!"

En hij haastte zich, ondertussen dat hij zijn trui over zijn hoofd trok, naar school.