Zo snel als hij kon, keek Tony of hij nog een pols voelde. "Gelukkig, ze leeft nog!" Dacht hij. Zo snel hij kon hij het alarmnummer.
"Anthony DiNozzo, NCIS, Ik heb hier mijn collega met een steekwond in haar buik, en haar hoofd bloed, ze is bewusteloos. Ik wil hier nu een ambulance" schreeuwde hij in zijn telefoon. Hij gaf zijn adres door en de persoon aan de andere kant van de lijn, liet weten dat er zo snel mogelijk iemand aan kwam.
Daarna belde hij Gibbs.
"Ja, Gibbs" hoorde hij al snel
"Tony hier, Ziva is net voor mijn huis neergestoken, en ik denk erg hard op haar hoofd geslagen. Ze is bewusteloos, en een ambulance is onderweg!"
schreeuwde hij in paniek.
"Rustig aan Tony, ik kom naar het ziekenhuis en wacht jullie daar op"
" Oke, tot zo baas"
Ondertussen probeerde Tony de steekwond zo veel mogelijk dicht te drukken met het vest dat hij aan had. Zo hield hij het bloeden een beetje tegen hoopte hij.
Eindelijk in het ziekenhuis aangekomen, stond Gibbs al op hun te wachten.
"hoe is ze?" Vroeg hij.
"Stabiel, maar ze moet nog geopereerd worden, ze heeft een lichte inwendige bloeding, ze is ook nog steeds bewusteloos. Ze heeft wel veel bloed verloren. Ik blijf vanacht bij haar, ik kan thuis toch niet slapen, en Ik wil er zijn als ze wakker wordt en als degene die dit haar aangedaan heeft nog terug komt"
"Oke, is goed" reageerde Gibbs "Maar er staat een bewaker voor haar kamer, want jij bent nog te zwak om jezelf en haar te beschermen"
"Oke"
Ziva verdween in de operatiekamer, en Gibbs ging terug naar de Navy Yard, waar nog heel veel papierwerk op hem lag te wachten.
Tony kon maar niet stilzitten in de wachtkamer, telkens stond hij weer op, liep heen en weer, ging weer zitten, en stond vervolgens weer op, om nog meer heen en weer te lopen. Zo ging het twee uur lang door.
"Familie van Ziva David? "riep de dokter door de wachtruimte. Tony stond direct op. " Jij bent familie?" Vroeg de dokter. "Uhm nee, maar ik ben haar collega" "sorry, maar ik mag alleen familie binnen laten" reageerde de dokter. "Uhm, ik ben ook haar vriend" zei tony daarop, niet wetende of dit zo slim was om te zeggen, maar hij moest en zou haar zien. "Oh, nou komt u maar mee dan. Ze is stabiel, maar heeft veel bloed verloren. Ze zal binnen een paar uur wel wakker worden."
Tony zat de hele nacht aan haar bed, zijn hand in die van haar. Ze zag er vreselijk uit, maar toch bleef ze het mooiste wat hij ooit gezien had, dacht hij bij zichzelf. Hij kon haar ogen niet van haar afhouden.
Hij schrok op van een lichte kreun, die kwam van Ziva. Hij keek op en zag dat ze langzaam haar ogen opende, en gaf haar een klein kneepje in haar hand.
"Tony?" zei ze bijna fluisterend.
"Ja, ik ben er, rustig maar"
"Waar ben ik? Wat is er gebeurd?
"Hey, je bent voor mijn huis neergestoken. En geslagen, met een of ander hard voorwerp. Hoe voel je je?"
"Mijn hoofd doet zeer, oww, en mijn buik ook" ze voelde aan haar hoofd dat bijna helemaal in het verband zat, en keek naar haar buik, waar een hele grote pleister over de steekwond heen zat.
