Vrijdag 7 november
Mees
Ik ben vrij vroeg wakker en al doe ik heel erg mijn best, het lukt me niet om weer terug in slaap te vallen. Dus met een diepe zucht geef ik het op. Maar ik geef me niet helemaal gewonnen want ik blijf wel in bed liggen. Ik probeer me te herinneren wat ik heb gedroomd vannacht, en niet dat ik dit perse wil weten, want vaak zijn het dromen die ik liever niet zou herinneren omdat het nachtmerries zijn. Ik probeer het te herinneren omdat ik niet meer weet wat ik gedroomd heb en ik ben er ook niet van wakker geworden vannacht. En dat is nieuw!
Maar hoe goed ik mijn best ook doe, ik heb geen idee wat mijn meesterbrein vannacht heeft bedacht om me dit keer de stuipen op het lijf te jagen en me zwetend wakker te laten worden... Of ik begin gewoon dusdanig aan mijn nachtmerries te wennen dat mijn onderbewustzijn niet meer de moeite neemt om er echt wakker van te worden. Zou dit misschien een nieuwe fase zijn? Al ga ik daar niet te enthousiast van uit, aangezien het waarschijnlijk iets eenmalig's is. Maar het feit dat ik voor het eerst wakker word, gewoon normaal wakker door het licht dat in mijn slaapkamer komt, en mijn boek nog steeds half op mijn borst ligt bewijst dat ik niet heb liggen woelen en draaien. Ook ligt Lennox nog daar waar ik haar gister in slaap heb zien vallen. En meestal ligt ze in de ochtend, of in de nacht als ik eerder wakker wordt op het kussen naast dat van mij. Waar ze veilig en buiten bereik van rondzwaaiende ledenmaten ligt. Alsof ze weet dat ik aan haar denk opent ze haar grote ogen en mauwt een keer bij wijze van goedemorgen. "Goedemorgen Len!" Antwoord ik daarom als een debiel terug en kriebel achter haar oren, waardoor ze gelijk op haar rug gaat liggen om me aan te moedigen nog even door te gaan en om het wat grondiger aan te pakken. Al snel verandert haar relaxte houding in een speelse en begint ze fanatiek met mijn hand te stoeien. Wanneer ze uitgespeeld is na een paar minuten volg ik haar met mijn ogen terwijl ze bij het voeteneind van het bed springt en dan valt me nog iets op. Hoe kon ik dat missen? Ik heb namelijk een ongelooflijke tent! En aangezien ik meestal wakker schrik of gewoon weg, bijna uit bed lazer is dit iets wat me in geen jaren meer is overkomen. Natuurlijk werkt alles nog wel, maar niet als ik wakker word omdat pure angst nou eenmaal niet stimulerend werkt. En terwijl ik mezelf een beetje comfortabeler leg, schiet er opeens een beeld door mijn hoofd waardoor mijn handelingen abrupt stil komen te liggen. Heel langzaam schieten er steeds meer beelden door mijn gedachten en begin ik te realiseren dat het waarschijnlijk beelden van mijn droom zijn geweest. Ik heb mezelf nog steeds in mijn hand dus voel hoe mijn lichaam spastisch reageert op de donkere, maar warme bruine ogen die me intens aankijken.
What. The. Fuck!
Ik begin me serieus zorgen te maken dat ik eindelijk mijn grens bereikt heb en een gedwongen opname, waarbij een dwangbuis onvermijdelijk is, niet meer uitgesloten kan worden. Heb ik serieus over haar gedroomd, en wordt ik daarom met morning wood wakker? Geïrriteerd en vloekend tegen mezelf sla ik het dekbed van me af en loop naar de badkamer waar ik de kraan van de douche opendraai. Want ook al heb ik er door de gedachten die door mijn hoofd gaan niet echt behoefte aan, wanneer ik fatsoenlijk mijn dag door wil komen moet ik het 'enorme probleem' eerst oplossen. Dus dat is wat ik doe. En ook al lucht het -vooral lichamelijk op- ik voel me er ontzettend ongemakkelijk bij.
En dat ongemakkelijke gevoel wordt alleen maar erger als ik eenmaal aan het werk ga en Menno en Jamie het over gisteravond hebben en zij ter sprake komt. Jamie verteld me zelfs hoe Marley haar opgespoord heeft via Facebook, waarna Menno vrolijk zegt dat Samantha het zelfde heeft gedaan. Rationeel gezien weet ik ook wel dat ze geen idee hebben wat ik vanmorgen gedaan heb, maar toch voelt het alsof het ieder moment gaat uitkomen. Gelukkig hebben ze na de lunch andere gespreksonderwerpen en is het daarnaast te druk om vrijuit te ouwehoeren omdat we klanten onder ons in de stoel hebben liggen. Dus of we werken geconcentreerd in stilte, of we luisteren zogenaamd aandachtig naar dat wat onze klanten vertellen. En aangezien ik vooral in stilte werk heb ik tijd om voor mezelf een aantal dingen op een rijtje te zetten.
En aan het eind van de middag begrijp ik niet waarom ik me zo druk maakte. Want so what dat ik heb staan rukken nadat ik me haar ogen uit een droom kon herinneren. Dit betekend helemaal niet dat de staat waarin mijn lichaam vanmorgen verkeerde ook daardoor kwam! "Alles weer cool?" Vraagt Jamie als ik naast hem zit en we op weg naar de 'gymzaal' zijn, zoals hij het noemt. "Hoe bedoel je, weer?" Vraag ik fronsend. "Ik weet het niet, je leek een beetje afwezig." Ik zweer je dat Jamie een zesde zintuig heeft als het gaat om gevoelens. Alsof hij het voelt dat je een stronthumeur hebt, depressief bent, vrolijk, boos, geil... ik zweer dat hij het weet! "Ja het is weer cool." Antwoord ik eerlijk, want ik weet dat het geen zin heeft om te liegen. Maar ik weet ook dat hij niet zal doordrammen voor verdere info, dus het maakt me ook niet uit. "Oké!" Is daarom ook alles wat hij zegt en zijn aandacht weer op de weg richt.
Kennelijk waren we niet de enige want het is druk. Maar ik ben gelijk opgelucht als ik zie dat het vooral druk is met testosteron en niet met gierende, vrouwelijke hormonen. Dit betekend dat ik in alle rust mijn ding kan doen. We moeten alle twee grinniken als we eenmaal aan het trainen zijn en Jamie verteld over een cadeau die hij voor Marley aan het regelen is en dat hij zeker weet dat zij iets weet, maar doet of ze achterlijk is. En dat hij zeker weet, dat zij weet dat hij weet, dat zij het weet. Nu heeft Jamie een zesde zintuig, maar voor Marley is het onmogelijk iets verborgen te houden. Hoe ze het voor elkaar krijgt is voor iedereen een raadsel, maar ze weet gelijk als er iets staat te gebeuren waardoor het bijzonder moeilijk is om Marley te verassen. Zolang ik me kan herinneren is dit iets waar mijn ouders tegen aan lopen. Marley was dan ook veel jonger dan ik en Menno toen ze door had dat het allemaal een grote leugen was en wist dat Sinterklaas en de Kerstman helemaal niet bestonden. En daar loopt Jamie, die in het verleden haar al vaker heeft willen verrassen regelmatig tegen aan. Zowel Jamie als ik kijken alle twee op als we gelach horen. Ik laat bijna de stang van het lat pulldown apparaat uit mijn handen schieten als ik zie dat het gelach veroorzaakt word door een blonde griet en… Biergieter Lotte!
Maar ik ben niet de enige die haar opgevallen is. "Is dat Lotte?" Vraagt Jamie en ik kijk hem aan. "Volgens mij wel." Antwoord ik zo nonchalant mogelijk. Maar door mijn antwoord kijk ik bijna automatisch nog een keer haar richting op waardoor ik zie hoe ze op de step stapt en haar heupen iets kantelt zodra ze begint te steppen. Hierdoor geeft ze iedereen achter haar perfect uitzicht op haar billen, en om eerlijk te zijn is het uitzicht lang niet zo slecht… Oké, kappen nu! "Moeten we even gedag zeggen of zo?" Vraagt Jamie en ik kijk hem daarom met grote ogen aan. "Waarom in Godsnaam?" "Ik geloof dat het inderdaad niet nodig is." Concludeert hij grinnekend. Ik krijg het idee dat ze niet weet dat we er zijn, en dat vind ik prima. En dat wil ik ook vooral zo houden. En het is ergens ook vermakelijk wat we zo nu en dan kunnen verstaan. Is het niet wat Blondie zegt, dan is het wel de reactie van Lotte die voor amusement zorgt. En ik begin te begrijpen hoe biergieter Lotte het voor elkaar krijgt om twee keer op een avond tegen iemand aan te lopen. Want ook al beweegt ze vrij gracieus, de verbinding tussen haar hersenen en ledematen lijkt haar soms heel even in de steek te laten. Net lang genoeg om haar soms een beetje te laten stuntelen. Want als reactie op dat wat Blondie's zegt, slaat ze haar handen voor haar ogen. En dat terwijl ze nog aan het steppen is, waardoor ze bijna van de step kukelt. Misschien is het niet erg aardig, maar daar moet niet alleen ik, maar ook Jamie om grinniken. Het is duidelijk dat ze enorme lol hebben en alleen daarom al is het zo vervelend nog niet dat we ze tegen het lijf gelopen zijn. Maar wanneer ik om me heen kijk zie ik dat ze niet alleen onze aandacht hebben. En ook is Blondie het schaarst gekleed, het is Biergieter Lotte waar de meeste ogen op gericht zijn. Wanneer Blondie van de trilplaat afstapt kijkt ze snel onze richting op. "Kom orgasm frustie, dan gaan we nog effe rennen en dan vind ik het wel weer welletjes voor vandaag." En terwijl de woorden haar mond verlaten kruist onze blik, maar Blondie doet of ze achterlijk is en pakt de hand van biergieter Lotte en trekt haar van de step af, waarbij ze wederom bijna haar nek breekt. "Ik ben benieuwd hoe een heftige schaafplek op je kin zou staan!" Zegt biergieter Lotte sarcastisch en weer ontstaat er een glimlach op mijn gezicht.
"Bummer, ik had het wel leuk gevonden als we nog meer uit die stand-up konden halen." Grinnikt Jamie. "Ik had het ook geen straf gevonden inderdaad." Geef ik eerlijk toe. "Ze is echt cool Mees. Misschien moet je de volgende keer eens een praatje met haar maken. En ze heeft een vriend, dus ze is veilig. Wie weet mag je haar wel." Gaat hij serieus verder en ik kijk hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. "Wie zegt dat ik me druk maak of ze wel of niet veilig is?" Vraag ik verdedigend en dat lijkt hem te verbazen. "Niemand." Antwoord hij direct. "Maar daardoor weet je in ieder geval dat ze niet aardig doet omdat ze iets van je wil." Hij heeft gelijk. Als ik weer opkijk zijn ze verdwenen, en ook al was het vermakelijk, toch ben ik opgelucht dat ze weg zijn. Nu kan ik me volledig richten op dat wat ik hier kwam doen; trainen en dat is nu een stuk ontspannender dan daarnet!
Na het douchen gaan we naar het restaurant om nog een biertje te drinken. Als we zitten en er een tapje voor onze neus gezet wordt kijken we elkaar schaapachtig aan als we een inmiddels bekende lach achter ons horen, gevolgd door een pijnlijke kreun. En bijna als reflex kijken we achterom. "Ow mijn God wat doe je, een Meg Ryan?" Vraagt Blondie lachend aan Biergieter Lotte, die kennelijk een eindje verderop aan een tafeltje zitten. "Waarom schopte je?" Vraagt zij vervolgens verbouwereerd. "Omdat hij ons door je gênante kreun nu wel heeft gespot!" Jamie en ik kijken elkaar met opgetrokken wenkbrauwen aan als reactie op die woorden. En als ik weer naar de tafel kijk waar ze zitten, zie ik biergieter Lotte zich omdraaien. Vrijwel direct kijkt ze me recht in mijn ogen aan. Even lijkt het wel alsof ze schrikt, maar als ik bedenk hoe ik tegen haar gedaan heb gister, is ze misschien ook bang voor mijn reactie op haar. Maar ik zie haar ook weer een beetje ontspannen als Jamie haar salueert met een vinger tegen zijn slaap en hem een vriendelijke glimlach geven. En omdat haar reactie op Jamie zo ontzettend anders is, begin ik me echt schuldig te voelen voor mijn gedrag van gisteravond. Maar daar kan ik nu niets meer aan veranderen. Dus als we een paar minuten later willen vertrekken, vraag ik de barman of hij de drankjes van Blondie en biergieter Lotte op mijn rekening wil zetten. Ik hoop dat ik met dit gebaar mijn gedrag van gisteravond een beetje goed kan maken…
Vrijdag 21 november
In de twee weken die volgen begin ik me te realiseren dat het bestaan van biergieter Lotte niet meer te negeren is! Nadat ze het vriendschapsverzoek op Facebook van zowel Marley als Samantha heeft geaccepteerd zijn later telefoonnummers uitgewisseld. Marley appt sindsdien regelmatig met haar. En ook al doe ik als of het me absoluut niets kan schelen, iedere keer als ik haar naam hoor staan gelijk mijn zintuigen op scherp en luister ik wat ze over haar vertellen. Marley is helemaal weg van biergieter Lotte en Jamie heeft me zelfs verteld dat Marley een hechte vriendschap voorspelt. Yep, live's a bitch! Marley heeft nooit echt heel veel vriendinnen gehad, ondanks dat ze juist één van de meest sociale en leukste mensen is die ik ken. En dit komt vooral door mij. En niet omdat ik het tegenovergestelde van Marley, dus heel ásociaal ben en daarom haar vriendinnen weg jaag. Want ook al is het moeilijk voor te stellen, ooit had ik een sociaal leven en een grote vriendenkring waar ik mee om ging en dingen deed die elke jongen op die leeftijd doet. Dat Marley niet veel vriendinnen had betekende echter ook niet dat ze eenzaam op haar kamertje zat. Daar zorgde ik wel voor door haar mee te nemen als ik ergens naar toe ging. Mijn vrienden waren haar vrienden en ze leek het altijd gewoon veel beter te kunnen vinden met jongens. Marley mag er dan wel uitzien als een girly, fijn poppetje, ze is alles behalve dat! En met die jongens liep ze niet tegen de problemen op waar ze met vriendinnetjes wel tegen aan liep!
Tijdens onze middelbare school periode kreeg ik opeens veel aandacht van, en daarom voor meisjes. En dat was voor Marley niet altijd even leuk. Niet dat ze jaloers was op de aandacht die ik kreeg, maar meisjes gebruikte Marley vaak omdat ze mijn zusje was. Een aantal keer is het voorgekomen dat ze haar als een baksteen lieten vallen als de vriendschap met Marley niet voor hen het gewenste resultaat bij mij zorgde. En ook al voelde ik me daar echt schuldig over, ik nam haar vervolgens niet mee uit medelijden, maar omdat ik het oprecht leuk vond om met Marley om te gaan. Want naast het feit dat we broer en zus zijn, is ze ook absoluut mijn beste maatje.
Menno is in veel opzichten heel anders dan ik en Marley en daarnaast een paar jaar ouder. Hij heeft behoorlijk wat jaren gehad met wilde feesten en kan waarschijnlijk als informant voor spuiten en slikken aanschuiven, omdat hij qua drugs bijna alles wel geprobeerd heeft. Daarom was iedereen opgelucht toen hij Samantha op een avond mee naar huis nam. En hij daarmee dankzij haar die feesten en vrienden achter zich liet. Vooral Marley leek blij te zijn met haar komst. Want ook al was Marley 'one of the guy's' ze bleef het jammer vinden dat niemand zich vrijwillig aanbood om mee te gaan shoppen of voor een middagje nagels lakken!
En omdat Marley en Samantha het zo goed met elkaar konden vinden trokken we steeds vaker met elkaar op. Via Samantha leerde we vervolgens haar broer Jamie kennen. Jamie die ook al vrij snel mijn beste vriend is geworden. En ook al vond ik het eerst echt niet tof dat mijn beste vriend een paar maanden later iets met mijn zusje kreeg, ik zag hoe dol ze op elkaar waren. En ik gun Marley het aller beste en ik geloof absoluut dat Jamie dit voor haar is. Hij heeft echt alles voor haar over en ik geloof niet dat hij het in zich heeft om haar ooit verdriet of pijn te doen. Toch gebeurde het daarna nog wel eens dat meisjes met Marley aanpapte in de hoop dat ik ze zou zien staan, ondanks dat ik toen inmiddels ook een vriendin had. Een vriendin waar Marley overigens nooit echt de band mee heeft gehad zoals met Samantha. Niet dat ze elkaar niet mochten, want ondanks dat het anders was als met Samantha, hebben we wel echt een leuke tijd gehad. Tot alles begon te veranderden…
Ik schud mijn hoofd om de richting waarin mijn gedachten dreigen te gaan, en ik richt me weer op de pin-upgirl waar ik op dit moment mee bezig ben. Vandaag heb ik een redelijk goede dag en wil deze niet alsnog verzieken door mijn donkere brein. Al kan ik mezelf niet helemaal helpen en bedenk dat dit vast de reden is waarom Marley niets over biergieter Lotte direct aan mij vertelt. Ook al weten ze niet wat er precies gebeurd is die avond dat ik haar leerde kennen, ik weet wel dat ze weten hoe ik in het algemeen reageer op vrouwen. Niet namelijk! Of ik verjaag ze uiteindelijk door iets onaardigs te zeggen. Want als ik niet gelijk duidelijk ben wordt ik vaak niet meer met rust laten. Been there, done that! Maar dat is in ieder geval iets waar ik bij biergieter Lotte niet bang voor hoeft te zijn. Want dat ze me absoluut niet mag is duidelijk. Toch weet ik zeker dat Marley haar dus danig graag mag dat ze haar wil beschermen tegen haar broer! En ergens kan ik haar ook niet kwalijk nemen. Maar ook al verteld Marley me niets, omdat ik iedere dag met Jamie en Menno werk krijg ik het allemaal wel mee. Door het geouwehoer van die twee lijken ze soms net een stel wijven in een kapsalon!
"Oeeh, het valt wel tegen zeg." Opeens word ik weer uit mijn gedachten gehaald door Margreet waarbij ik op dit moment precies over haar ribben bezig ben. "Wil je even stoppen?" Vraag ik, want ik weet hoeveel pijn het doet op deze plek. "Nee er over zeuren helpt al, het gaat wel. Ga maar door, dan hebben we het gehad." Met een glimlach richt ik me weer op mijn naald en ga zoals ze gevraagd heeft verder. "Als je jezelf bedenkt dan hoor ik het wel." Zeg ik nog voor ik de naald weer over haar huid laat glijden maar het enige wat ze doet is knikken. Margreet is inmiddels een vaste klant van me. De pin-upgirl die ze wilde, moest min of meer wel in haar zij omdat ze niet veel huid meer over heeft waar het ook mooi tot zijn recht zou komen. En ze is mijn laatste klant, dus ik vind het niet erg dat ze er voor kies om me door te laten gaan. Ik ben dol op mijn werk en het is echt mijn passie, maar na een drukke en lange dag als vandaag ben ik toch blij als het er bijna op zit. Niet dat ik mijn werk ooit echt neerleg, want relaxen doe ik onder andere door te tekenen en de opdrachten die ik heb liggen uit te werken. En dat is wat ik van plan ben om te doen als ik klaar ben met de tatoeage van Margreet. Ik ben nog twintig mintuten bezig, maar dan staat hij! Een beetje wiebelig, omdat we bijna vier uur bezig zijn geweest, loopt ze naar de spiegel om het eind resultaat te bekijken. En als ik een aantal foto's heb gemaakt verzorg ik de tatoeage en laat haar uit. Als ik mijn werkplek heb schoongemaakt ga ik naar boven om daar nog wat te werken aan de schetsen die ik heb liggen. Lennox is duidelijk blij dat ik zo vroeg binnenstap en komt mauwend op me afgestormd. Daarom pak ik haar op en speel eerst een beetje met haar om de tijd dat ze alleen is geweest goed te maken. Als ze het beu begint te raken en zich richt op een balletje waar ze vervolgens als een malle achteraan gaat, sta ik op en ga aan tafel zitten. Ik pak de schets die ik bijna af heb en begin aan de aanpassingen, die ik besproken heb met de klant. Wanneer ik na een uur klaar ben en ik de volgende erbij wil pakken, zie ik dat deze nog beneden ligt. Dus ik sta op en maak aanstalten om hem te gaan halen. Als ik bij de trap ben hoor ik Marley beneden praten en nog een vrouwenstem die me vaag bekend voorkomt maar niet gelijk een belletje doet rinkelen. Maar als ik de deur open en de shop binnen stap zie ik Blondie, de vriendin van biergieter Lotte op de tafel van Jamie liggen. Vanuit mijn ooghoek zie ik iets bewegen en kijk opeens recht in twee grote, bruine ogen…
Vrijdag 21 november
Lotte
Dat ik me rot voel de afgelopen twee weken is nog zacht uitgedrukt! Thomas belde uiteindelijk nadat ik na het sporten met Jessica naar huis ben gegaan en op het punt stond om te gaan slapen. En ik dacht nog wel dat het goed was om hem een beetje met rust te laten. Hoe fout ik dat had! Woest was hij dat ik zomaar weg was gegaan en vervolgens een hele dag niets meer van me had laten horen. En toen hij me dit allemaal aan het verwijten was en me vroeg waar hij het aan verdiende om zo behandeld te worden, ondanks dat ik wist dat hij al genoeg aan zijn hoofd had de laatste tijd, begon ik me echt schuldig te voelen. Want waarom deed ik inderdaad zo koppig terwijl ik weet hoe gestrest hij is door zijn werk? Hoe kon ik zo egoïstisch zijn? In plaats van er voor hem te zijn en hem te steunen laat ik hem als een baksteen vallen en voor wat? Omdat hij humeurig was en me niet de aandacht gaf die ik wilde? Hoe vaker ik dit door mijn hoofd laat gaan, hoe rottiger ik me er over begin te voelen. En ook al lijkt de storm inmiddels te zijn overgewaaid, hij heeft voorgesteld dat we wat meer afstand nemen. Tijdelijk, tot alles wat rustiger wordt. Binnenkort moet hij een aantal weken naar Manchester, en hoopt dat hij dan de deal kan sluiten waardoor de werkdruk een stuk minder zal worden. En ergens ben ik blij dat hij dan alleen de weekenden thuis zal zijn, want nu ontwijken we elkaar bewust. Maar als hij naar het buitenland moet, en we dus niet bij elkaar zijn door zijn werk, is dat heel anders. Ik hoop dat zijn trip ons alle twee daarom goed zal doen, zodat we over deze 'hobbel' kunnen en alles weer wordt zoals het was! Althans dat hoop ik…
En waar ik ook onrustig van wordt en maar niet van me af kan zetten… Hot-head!
Absoluut ongewild spookt hij zo nu en dan -zeg maar gerust best vaak- door mijn hoofd. Ik kan nog steeds niet geloven dat Jessica het over hém had toen ze me vertelde dat iemand steeds naar me zat te gluren. Wat dacht hij, of wat was hij aan het bedenken? Een nieuwe manier om me te beledigen misschien? De grootste verrassing kwam misschien nog wel toen we wilde afrekenen en het niet leek te kloppen. Het bedrag was veel te laag. Toen de barman vertelde dat er al voor de drankjes was betaald, was ik ervan overtuigd dat hij verkeerd was. Maar het was Hot-head die betaald had voor onze drankjes. En nog steeds weet ik niet goed wat ik daar van moet denken. Was het echt goed bedoeld, of zodat we weer quitte staan? Het feit dat ik niet kan pijlen wat zijn bedoelingen zijn vind ik onwijs irritant. Daarom geef ik mezelf niet meer op mijn kop geef als ik hem met Marley vergelijk en echt tot de conclusie kom dat het inderdaad moeilijk te geloven is dat hij haar broer is. Ze zijn namelijk zo verschillend. Marley is ontzettend aardig en gewoon geweldig. Al hebben ze wel hun genen gemeen als het om uiterlijk gaat, want ook al is hij echt niet aardig, hij is de definitie van mannelijke perfectie! Misschien is zijn botte karakter wel gewoon een afweermechanisme die hij van moeder natuur heeft gekregen om zijn bizar heerlijke, knappe, panty droppende uiterlijk te compenseren. Alsof hij door zijn perfecte looks, lichaam en haar te veel goede eigenschappen had en er iets tegenover moest staan om het in balans te brengen. "Poef! Dan maken we wel een eikel van hem!"
Ik rol met mijn ogen om mijn eigen gedachtes en richt me weer op het whatsapp bericht dat ik naar Marley wil sturen. We hebben laatst een dubbeldate lunch gehad met Jessica, Marley en Samantha en ik heb in geen tijden zo veel plezier gehad. En volgens Samantha is Jessica de vrouwelijke versie van Menno; grof, oversekst en heeft totaal geen idee wat je wel en niet kunt zeggen! En dankzij die ingrediënten lijkt Jessica het voor elkaar te hebben. Marley heeft namelijk een afspraak voor haar geregeld voor een tattoo die ze al heel lang wil. Menno heeft een eigen shop en daar werkt Jamie ook. En omdat Jessica alleen foto's van Jamie's werk gezien heeft, herkende ze hem niet in de sportschool laatst. Het toeval is dat Jessica al maanden geleden gemaild heeft voor een afspraak met Jamie, zelfs al over en weer contact met hem heeft gehad. Maar omdat hij het heel erg druk heeft, duurt het zeker nog wel drie maanden voor ze terecht kan. Althans, zonder de hulp van Marley!
"Marley, je beseft dat ze aardig tegen je doet omdat Jamie je vriend is en je dit kunt regelen voor haar?" Zeg ik daarom en daar moeten ze alle drie om lachen. "Dat maakt niet uit, ik ben blij dat ik haar hierbij kan helpen, en Jamie vind het al helemaal niet erg."
"Weet je het echt zeker, want ze kan heus wel een paar maanden wachten!" Jessica's mond valt open als ze zogenaamd geshockeerd een hap lucht neemt dus ik kijk haar aan. "Wat?" Vraag ik dit keer serieus en als ze ziet dat ik het meen zucht ze een keer diep en kijkt dan naar Marley. "Ze heeft gelijk. Ik kan wel wachten, dat is niet erg. En het is het wachten waard." Tevreden met het resultaat ga ik wat meer onderuit in mijn stoel zitten en sla mijn armen over elkaar. Als het puntje bij het paaltje komt heeft ze best manieren! "Onzin! Kun je vrijdag, rond een uur of zes? Dan heeft hij geen afspraken meer staan dus kan hij je gewoon helpen." Antwoord Marley als ze van haar telefoon opkijkt, waar ze zojuist nog druk op aan het typen was. Wanneer we elkaar die middag gedag zeggen, spreken we af dat ik mee kom als Jessica zich laat tatoeëren en dat we daarna nog ergens wat gaan drinken. Met een klein beetje tegenzin stem ik toe, want zo goed ken ik ze nu ook weer niet en Jessica gaat niet mee als mijn back-up omdat ze andere plannen heeft die avond. Ook Thomas had geen zin en ook geen tijd, dus ik sta er alleen voor. Maar inmiddels is het vanavond zover en heb ik er echt zin in. Marley bruist namelijk van de positieve energie en dit werkt aanstekelijk. Na onze lunch heb ik vrij regelmatig via Whatsapp contact met haar gehad en ik maak me helemaal geen zorgen meer. Er is nog één ding waar ik me een klein beetje zorgen over maak. Één persoon om precies te zijn! En na een paar dagen en nog net op de valreep heb ik toch voldoende moed verzameld om haar er via de Whatsapp naar te vragen.
Lotte: Marley, ik heb een vraagje over vanavond!
Het duurt een paar minuten voor ik reactie krijg maar hoor dan mijn telefoon en zie een bericht van haar.
Marley: Hai, lief. Ja natuurlijk, wat wil je weten?
Ga ik dit echt doen, ga ik hier echt naar vragen met de mogelijkheid dat ik haar beledig of boos maak. Maar ik mòet het weten, want ik word er bloednerveus van. Dus na een paar keer diep in en uit geademd te hebben begin ik te typen.
Lotte: Wie zal er allemaal zijn vanavond en wie gaan er mee naar de stad?
Marley: Moi uiteraard, Jamie, Menno, Jessica en jij natuurlijk :)
Gelijk voel ik mezelf ontspannen omdat hij niet in het rijtje staat. En niet dat ik er ook maar iets aan zou kunnen veranderen als hij mee zou gaan, maar dan zou ik er wel op voorbereid zijn. Maar ik heb me gelukkig druk om niets gemaakt. En ik voel het kriebelen omdat ik zo uitkijk naar mijn avond.
Lotte: Leuk! Ik heb echt ontzettend veel zin in vanavond :)
Type ik er snel achteraan in de hoop dat ze het verder los laat. Het is niet mijn bedoeling om achter zijn rug om over hem te kletsen en zijn zus inlichten over zijn lompe gedrag. Zo gemeen ben ik niet. Daarnaast is het haar broer en wil ik niet on respectvol overkomen.
Marley: IK OOOOOK :D
Marley: Tot straks, X
Lotte: Tot over een paar uurtjes, X
Gerustgesteld stop ik mijn telefoon weer in mijn jaszak zodat ik uit de auto kan stappen voor mijn laatste afspraak vandaag. En ik baal een beetje want het loopt nogal uit waardoor ik me moet haasten om op tijd bij Jessica te zijn omdat ik haar nog moet ophalen, nádat ik heb gegeten. En omdat ik zo laat ben rij ik langs Domino's en werk onderweg in de auto naar Jessica de twee pizza punten naar binnen. Opgewonden over haar toekomstige tatoeage staat ze al klaar en hoef ik niet eens uit te stappen. Ik heb vijftien hele minuten om thuis snel een schoon shirt aan te trekken en mijn vest in te ruilen voor een colbertje. Ook werk ik mijn eyeliner bij en doe een beetje mascara op. De poging om mijn haar iets te temmen, geef ik al snel op en besluit het simpel te houden, door een losse vlecht te vlechten voor we naar de shop vertrekken. Die hoe achterlijk het ook is omdat ik dit niet wist, vlak bij Jim is. "Ik heb er zo veel zin in. Bedankt Lot!" Zegt Kim enthousiast. "Waarom bedank je mij? Je moet Marley bedanken, die heeft het voor je geregeld." Antwoord ik grinnikend. "Ja maar als jij geen nieuwe vriendjes had gemaakt, had ik vanavond mijn tattoo niet gehad." Grijnst ze en ik rol met een glimlach mijn ogen. "Het is echt super lief van haar dat ze dit doet, want ze had het helemaal niet hoeven doen!" Verduidelijk ik nog een keer, want ergens voel ik me een heel klein beetje bezwaard en hoop ik maar dat Marley niet denkt dat we misbruik maken van het feit dat Jamie tatoeëert. "Absoluut. Beloof me dat je vanavond een rondje namens mij geeft, als extra bedankje." En daar moet ik een beetje om lachen. "Ja, want dat wordt echt gewaardeerd als je dat doet!" Grinnik ik sarcastisch. "Hoe bedoel je?" Vraagt ze fronsend en dan bedenk ik me dat ik haar nooit het hele bots- verhaal heb verteld. En eigenlijk was ik dit ook niet van plan omdat het zo gênant is. Wat er gebeurde, maar vooral hoe hij reageerde. En toen we de drankjes niet hoefde af te rekenen omdat hij dit al gedaan had, was ik zo overrompeld dat ik toen ook niets uitgelegd heb. Dankzij onze lunch met Marley en Samantha weet ze inmiddels wel wie Mees is. Natuurlijk wilde ze gelijk over tafel gooien dat hij naar me heeft zitten gluren volgens haar, maar met mijn blik heb ik haar gelukkig de mond kunnen snoeren. Want ik weet dat ze overdreef en het helemaal niet waar was.
Maar ondanks dat ik het gênant vind wat er gebeurd is, besluit ik haar toch te vertellen hoe mijn ontmoeting met hem is geweest. Dus ik vertel haar wat er gebeurde en vooral hoe hij die tweede keer reageerde. Terwijl ze me aan kijkt slaat ze een hand voor haar mond als ze me stopt waardoor we stil staan. En dan moet ze heel hard lachen! "Ow mijn God! Zei je dat écht! Ik ben gewoon een beetje trots op je Lot!" Zegt ze nog steeds lachend. "Het was toch nergens voor nodig om zo onaardig tegen me te doen? En trouwens die tweede keer kwam hij om de hoek vandaan gestormd, niet ik." Verdedig ik mezelf, omdat ze me ongegeneerd staat uit te lachen. "Is het wel eens in je opgekomen dat hij het misschien helemaal niet bedoelde zoals jij het opvatte?" Vraagt ze als we weer verder lopen. "Het was duidelijk om me te beledigen Jessica. En waarom weet ik niet, maar hij kan me niet uitstaan." "Nee je hebt gelijk, hij haat je! Daarom kon hij zijn ogen niet van je afhouden in de sportschool." Antwoord ze sarcastisch. Maar ik had namelijk al een vermoedde dat ze overdreef toen ze me dat voor het eerst vertelde, maar ik wist dat het absolute onzin was wat ze zei toen uitkwam dat híj het was die zogenaamd steeds naar me aan het kijken was. Ze heeft hem misschien twee of drie keer zien kijken en maakte er vervolgens 'non-stop' van. Zo naïef ben ik nu ook weer niet! Daarnaast zou ik geen idee hebben waarom hij zo naar me zou moeten kijken. Want kom op, de man is Adonis himself en ik ben een saaie versie van the girl next door. Gewoon normaal en niets bijzonders en daardoor het tegenover gestelde van hem. Oké, ik ben een tikje anders dan 'gewoon' omdat ik een licht getinte huid heb en daardoor niet Hollands oog. Maar ook al had ik niet zeker geweten dat hij me niet kan uitstaan, zou ik het alleen al niet geloven omdat hij way out of my league is! Ik ben blij wanneer we bij de shop zijn aangekomen en dit gesprek over is. Want ik wil het helemaal niet over hem hebben. Vanavond wil ik plezier maken en vooral het hele gedoe met Thomas heel even vergeten. Al is het maar een paar uurtjes.
De voorgevel van de shop bestaat uit een groot raam waar zwarte jaloezieën voor hangen die voorkomen dat de shop één grote etalage is. En met grote witte sierletters staat er in het middel van het raam het logo en de naam van de shop ' Studios". Marley ziet ons en loopt, correctie; huppelt naar de deur zodat ze deze van het slot kan halen om ons binnen te laten. Ik weet niet of ze altijd zo reageert als ze bezoek verwacht, maar ze doet me een beetje denken aan een hyperactieve hond die van enthousiasme tegen je aanspringt omdat hij zo blij is om je te zien. Zodra de deur open gaat pakt ze mijn pols en trekt me min of meer naar binnen en doet daarna bij Jessica het zelfde.
"Kom binnen, kom binnen!" Zegt ze enthousiast zodra we binnen staan en nog voor we iets kunnen zeggen of doen vliegt ze om mijn nek voor een liefdevolle knuffel. "Ow, ik heb zo veel zin in vanavond." En wederom krijg ik geen kans om iets te zeggen omdat ze me los laat en Jessica een zelfde ontvangst geeft. "En Jamie heeft er ook zin in, ik hoop jij ook Jessica?" Jessica is, net als ik een beetje overrompeld, maar er verschijnt wel een enorme grijns op haar gezicht. "Ja zeker, ontzettend. Ik kan bijna niet wachten tot hij gaat beginnen." Antwoord ze grinnikend zodra Marley haar los heeft gelaten. "Dat komt mooi uit, want ik ook niet." Alle drie draaien we ons naar Jamie die inmiddels achter ons is komen staan. Op dat zelfde moment komt Samantha naar me toe en veel ingetogener dan Marley legt ze simpel haar hand op mijn boven arm en knijpt zacht als begroeting. We kijken elkaar met een glimlach aan en wacht netjes tot Jamie en Jessica aan elkaar voorgesteld zijn door Marley. "Jamie, dit is Jessica. Jessica, Jamie." Ze schudden elkaars hand als Marley ze aan elkaar introduceert en tegelijk "aangenaam" zeggen. Helemaal krijg ik het voorstel rondje niet mee omdat Menno me net op dat moment ook begroet. "Candy! Tof dat je er bent." Zegt hij met een grijns en daar moet ik om grinniken. Hij doelt op Candy Dulfer vanwege het optreden waar we elkaar hebben ontmoet. "Hey Hulk!" Antwoord ik terug en daar moet hij zo hard om lachen dat hij zelfs zijn hoofd naar achter gooit. "Oké schatje, nu ben ik, en ik voel een Henny Huisman momentje opkomen. Jessica, dit is je verloren tweelingbroer Menno. En Menno dit is Jessica, het zusje waar je al die tijd niets van wist." Ze kijkt van Menno naar Jessica alsof ze zeggen wil "tadaa" en iedereen moet een beetje lachen als 'broer en zus' elkaar overdreven en zogenaamd geëmotioneerd omhelzen. "Aaah en ik heb altijd al een grote broer willen hebben, en die bleek ik gewoon al die tijd al te hebben!" Zegt Jessica als ze net doet of ze haar tranen met haar vingers weg dept. En Menno volgt haar voorbeeld op en doet het zelfde, waardoor iedereen weer moet lachen. Yep, ze lijken duidelijk op elkaar!
"Willen jullie wat drinken? Iets fris, bier of wijn?" Vraagt Marley als we de kennismakingen achter de rug hebben. "Ik lust wel een biertje!" Antwoord Jessica en kijkt vervolgens met opgetrokken wenkbrauwen naar mij. "Uuuh, heb je ook gewoon water?" Vraag ik een beetje onzeker, want zo veel heb ik niet gegeten dus als ik nu al ga drinken ben ik dronken voor we in de stad aangekomen zijn. "Ja natuurlijk, geen probleem. Kom!" En met dat pakt ze mijn hand en neemt me mee door een poortje en achter de toonbank. Dan gebaart ze me om te gaan zitten op de comfortabel uitziende bank die tegen de muur staat. Menno en Samantha komen naast me zitten terwijl Marley de drankjes haalt. Jamie vraagt aan Jessica met hem mee te lopen naar zijn werkplek. Doordat ze eerder al mail contact met Jamie heeft gehad, wist hij ongeveer al wat ze wilde. En aan Jessica's reactie is duidelijk dat ze zijn ontwerp geweldig vind.
"Sorry Jessica, ik heb helaas geen glas, en alleen plastic bekertjes." Zegt Marley met een treurig gezicht als ze Jessica het flesje geeft met daarop een plastic bekertje. "Ow joh, uit het flesje is het veel lekkerder, dus totaal geen probleem." Antwoord Jessica met een glimlach. "Als je blieft." Zegt Marley als ze vervolgens naast me op de leuning van de bank gaat zitten en me het bekertje water geeft. "Jullie zitten hier nog niet zo heel erg lang met de shop toch?" Vraag ik aan Menno nadat ik nieuwsgierig om me heen heb gekeken. "Nee klopt, nog maar een paar maanden. Maar hoezo, ruik je de verf nog?" En hij snuift een keer in de lucht als of hij bang ik dat ik zijn vraag ga bevestigen. "Nee maar mijn vader woont hier in de buurt, en ik was verbaasd dat het me eerder niet opgevallen was. De shop bedoel ik dan." Antwoord ik met een glimlach en ik zie hem gelijk een beetje relaxen. "Dat meen je?" Vraagt hij verbaasd, al is het meer retorisch. Toch knik ik. Menno vertelt me dat er eerst een fysiotherapeut in dit pand zat. En vaag kan ik me inderdaad herinneren dat die hier eerst zat. Ook verteld hij me dat er heel veel gedaan moest worden om het eruit te laten zien zoals het nu doet. "Bloed, zweet en tranen heeft het ons gekost, maar het resultaat mag er wezen vind ik zelf." Verteld hij trots. En terecht, want het ziet er echt mooi uit. Schoon, maar niet klinisch en heel stijlvol met de witte muren en de schetsen en kunst die er in zwarte lijsten hangen. Op de grond ligt een blank gelakte houten vloer en het is duidelijk dat ieder een eigen werkplek heeft, omdat ze van elkaar verschillen in details en accessoires. Ook zie ik bij Jamie een ontzettend mooie portret tekening van Marley in een van de lijstjes hangen en bij Menno eentje van Samantha. De werkplek het verst achterin kan ik niet zo goed zien vanaf de plek waar ik nu zit, en ik vraag me af van wie die is. Want ik weet niet beter of ze werken samen. Misschien hebben ze een extra werkplek voor nog een collega of gast tatoeëerders. Dat ze dit wel eens in shops doen is me niet onbekend.
Net wanneer ik er naar wil vragen roept Jessica mij, Marley en Samantha om onze mening over de schets en de precieze plek waar ze hem wil hebben te vragen. En ik begrijp nu waarom ze dit heel graag bij Jamie wilde laten doen. Hij staat namelijk bekend om zijn mega strakke Mandala tattoo's en het design dat hij voor Jessica heeft getekend is echt mega gaaf. Niet te groot, niet te klein en perfect voor de binnenkant van haar elleboog. Hij heeft twee schetsen gemaakt en ze vraagt aan ons welke het mooist is. Als ze er uit is omdat we alle drie de schets aanwijzen waar ze zelf ook het meest door aangetrokken werd, doet Jamie de laatste voorbereidingen en geeft aan dat als ze er klaar voor is hij kan beginnen wat hem betreft. Zodra we weer op de bank zitten barst Marley los over haar shop trip met Samantha. Als ze uitgerateld is, moet beloven dat ik een volgende keer mee ga. En daarop horen we Jessica grinniken, waardoor we haar richting op kijken. "Wat, is dat een stomme vraag?" Vraagt Marley verbaasd, en kijkt van mij naar Jessica voor opheldering. "Ik zou het knap vinden als je haar mee krijgt, want ik krijg het meestal niet voor elkaar." Antwoord Jessica vervolgens lachend en nog voor ik haar de mond heb kunnen snoeren. "Hou je niet van winkelen?" Vraagt Marley een beetje teleurgesteld en ik voel me bijna een soort van schuldig. "Ow, jawel. Maar ik heb er alleen niet zo veel tijd voor." Probeer ik haar daarom een beetje gerust te stellen. Ik kijk snel naar Jessica om te zorgen dat ze verder haar mond houdt. Want zij weet dat ik er inderdaad niet van hou. Sterker nog, ik heb er echt een hekel aan. Maar dat ga ik Marley niet vertellen omdat ik niet gelijk iets wil afkraken waar zij duidelijk heel blij van wordt. Maar gelukkig houdt Jessica haar mond. Jessica is niet achterlijk, en daarnaast kennen we elkaar zo goed dat een simpele blik naar elkaar vaak genoeg is. Ik weet dat ik haar kan vertrouwen en op haar kan rekenen als het moet. Meestal dan… Want opeens moet ze lachen en kijken we daarom allemaal weer haar kant op.
"Weet je nog die keer, dat je de deur uit ging in een oude baggy spijkerbroek. En dat in combinatie met een Parka from Alaska en die stomme muts op? Ow! En ze maakte haar hobo outfit af met een paar Uggs!" Wat deze herinnering bij haar getriggerd heeft is me even onduidelijk, maar iets heeft er voor gezorgd dat ze er opeens aan moet denken. En de manier waarop ze het verteld is aanstekelijk, want iedereen kan het denk ik voor zich zien en moeten ook lachen. En ik kan wel doen of ik me geneer, maar het kan me vaak werkelijk niets schelen hoe ik er uitzie. Of hoe ik er volgens Jessica ooit uitgezien heb. "Ow kom op! Dat was voor mijn werk." Verantwoord ik mezelf daarom grinnikend en daarop rolt zij nu met haar ogen. "Vertel me als je blieft dat je de broekspijpen in je Uggs had gepropt?" Vraagt Samantha lachend en ik knik schuldbewust. "Het was koud en nat, dus het was de perfecte outfit voor die dag." Verdedig ik mezelf weer en daarop moeten ze allemaal wederom lachen. "Wat doe je voor werk Candy?" Vraagt Menno zichtbaar nieuwsgierig en even schiet het door mijn hoofd om een heel stom antwoord te geven. Zoiets als een functie in de bouw of zo, maar ik bedenk me en geef serieus antwoord. "Ik ben fotograaf en werk soms dus ook buiten in ongelooflijk koud en regenachtig weer." Drie paar wenkbrauwen schieten verbaast omhoog en kijken me aan omdat ik hiermee duidelijk de aandacht heb getrokken. "Cool, dus als ik pasfoto's nodig heb kan ik bij jou terecht?" Vraagt Menno vervolgens en daar moet ik een beetje om lachen. "Ja dat zou inderdaad kunnen." Antwoord ik grinnikend terug. "Werk je freelance of ben je in vaste dienst voor een bepaalde werkgever?" Vraagt Samantha. "Als freelancer inderdaad, en voor verschillende opdrachtgevers." Ik zie dat ze oprecht geïnteresseerd is en dat spoort me aan. "Cool, en wat fotografeer je zoal, of verschilt dat echt per opdrachtgever?" Vraagt ze vervolgens. "Het verschilt ja. Maar ik doe voornamelijk fashion shoots omdat ik daar simpel weg de meeste opdrachten voor krijg."
"Gaaf joh!" Antwoord ze en kijkt dan met een enorme grijns naar Marley die aandachtig naar ons aan het luisteren is. "Heel gaaf inderdaad." Voegt Marley enthousiast toe. "En wat doen jullie?" Vraag ik, want stiekem ben ik nieuwsgierig naar wat ze voor werk doen. Samantha vertelt dat ze al jaren werkt als redactrice bij ZAPP van de NPO. En is dus mede verantwoordelijk voor het bedenken en maken van kinderprogramma's. En Marley werkt sinds een paar jaar als designer bij een groot bedrijf dat van alles op het gebied van interieur ontwerpt en produceert. Alle twee banen waar veel mensen alleen maar van kunnen dromen.
"En woon je hier zelf ook in de buurt of alleen je vader?" Vraagt Marley als ik een paar seconden even stil ben om te kunnen verwerken wat ze me vertellen. Want ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet een klein beetje onder de indruk ben. "Ik woon bij mijn vader." Antwoord ik terwijl ik knik. "En -als ik dingen vraag die je niet wil beantwoorden moet je het zeggen hoor- maar ik ben gewoon geïnteresseerd." Gaat ze een beetje onzeker verder, maar ik kan me niet voorstellen dat ze me iets zou vragen waar ik geen antwoord op wil geven. "Maak je geen zorgen, ik heb geen geheimen." Verzeker ik haar daarom. "Nou, het viel me namelijk op dat je het over je vader had daarnet. Maar wat is het verhaal van je moeder? Woont zij daar ook?" Nu snap ik waarom ze voorzichtig was. En dat waardeer ik echt. Daarom geef ik ook eerlijk antwoord. "Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog heel jong was, en sindsdien is mijn vader alleen. Mijn moeder woont in Zuid met haar man Ray en ik ben, toen ik vijftien was en mijn moeder Ray net had leren kennen, bij mijn vader gaan wonen." Ondanks dat Marley de vraag stelde, knikken ze alle drie als reactie op mijn antwoord. "Maar ze heeft je niet weggestuurd of zo toch?" Vraagt ze een beetje ongerust dus gelijk schud ik met een glimlach mijn hoofd. "Nee zeker niet. Al heb ik niet heel erg mijn best hoeven doen om haar over te halen en stond ze verassend snel achter mijn beslissing om bij mijn vader te gaan wonen. Nu hoefde ze geen rekening met mij te houden, en konden ze ongestoord de verliefde tieners uithangen." Ik zie dat het haar oplucht en ze moet alle drie lachen om wat ik zeg.
De tijd vliegt voorbij en ik voel me meer en meer ontspannen en we over gaan op wat luchtigere onderwerpen. Het is ontzettend makkelijk om je snel op je gemak te voelen bij deze mensen. En zo nu en dan moeten we om Jessica lachen, die zich ongelooflijk ligt aan te stellen terwijl Jamie aan haar tatoeage werkt en er zo nu en dan een pijnlijke kreun van hun kant komt. "Woooow, kom kijken Lot, het wordt echt heel gaaf." We worden zeker een uur later onderbroken door Jessica, dus ik sta op om met Marley en Samantha naar de tatoeage te kijken. En net als we zijn opgestaan opent er een deur en sta ik gelijk aan de grond genageld. Ik voel mijn hart tekeer gaan zodra ik zie dat hij het is! Hij kijkt naar rechts, daar waar Jamie met Jessica bezig is en ik zie hem kort fronsen en dan kijkt hij onze kant op. Zijn ogen schieten naar Menno, Samantha en Marley tot hij mij aankijkt. Ik weet niet zo goed wat ik verwacht, maar ergens ben ik gelijk bang dat hij iets heel onaardigs gaat zeggen. Want hij is duidelijk heel erg verrast om ons te zien. Zou hij het vervelend vinden dat we er zijn? Dat ik er ben? En hij kijkt mij ook langer aan dan hij bij de rest heeft gedaan.
"Hey!" Mompelt hij een beetje wanneer hij uiteindelijk weer naar Jamie en Jessica kijkt en ik zie hem een diepe zucht nemen en loopt naar ze toe. Gelijk zie ik ook hoe zijn hele houding verandert als zijn schouders lijken te ontspannen. "Ik wist niet dat je nog bezig was." Zegt hij zacht als hij kort naar de arm Jessica kijkt. "Dat ziet er stak uit Jamie." Zegt hij met een knik naar de tattoo. "Thanks man!" Is alles wat Jamie zegt terwijl hij ongestoord verder gaat. Jessica's ogen vinden snel en kort die van mij tot ze weer naar Hot-head kijkt en hem een grote grijns geeft. "Met dank aan je zus, want anders had ik nog heel lang geduld moeten hebben." Zegt ze terwijl ze haar blik laat zakken op de binnenkant van haar elleboog. Door haar woorden kijkt Hot-head Marley's kant op en heel kort vind onze blik elkaar weer voor hij terug naar Jessica kijkt. "Jamie is absoluut de beste Mandala man." Antwoord hij vriendelijk. En gelijk ben ik een beetje verward. Want waarom kan hij tegen haar wel gewoon aardig doen en niet tegen mij? Zie je dat het niet zijn normale aard is! Wat heb ik in Gods naam gedaan, behalve het botsing incident, dat hij me zo haat? Heb ik zo'n slechte vibe dat ik gelijk het bloed onder zijn nagels vandaan haalde? "Ik uuuh, ik kwam eigenlijk om… uuuh wat te werken." Mompelt hij een beetje ongemakkelijk terwijl hij kort naar de werkplek achterin wijst. "Cool man!" Antwoord Jamie als hij opkijkt om hem aan te kunnen kijken. Als Hot-head naar achter loopt kijkt Jamie Marley aan en even lijkt het erop dat ze een onder onsje hebben waar de rest helemaal niets van mee krijgt. Maar kennelijk is het ets leuks, aan de grijnzen op hun gezicht te zien. Maar veel aandacht geef ik het niet, want ik zie hoe Hot-head bij de achterste werkplek gaat zitten en op het bureau begint te rommelen en een map te voorschijn haalt. Hij zoekt even en vind denk ik wat hij moet hebben wanneer hij er een schets uithaalt en deze op het bureau neerlegt en de map weer opbergt. Ow mijn God! Hij werkt hier ook, en dat is zijn werkplek!
Opeens besef ik dat mijn lichaam iets aan het doen was, opgestaan was om iets te doen. Dus een beetje gegeneerd loop ik alsnog naar Jessica en Jamie zodat ik kan zien wat hij tot nu toe heeft gedaan. En ik hoop dat ik het kan verbergen want ik kijk wel maar registreer niet wat ik zie. Ondanks dat ik vertel dat het er super mooi uit ziet. Maar mijn hersenen lijken zich alleen te kunnen focussen op dat wat ik vanuit mijn ooghoeken zie. Met alles wat ik in me heb moet ik voorkomen dat ik niet zijn kant op kijk. Al kost het me echt moeite, want naast het feit dat ik zijn ogen nu op mij gericht voel en ik wil weten of mijn gevoel klopt, ziet hij er ook echt bizar goed uit. Veel en veel beter dan ik me kon herinneren. Met zijn wilde haar en licht gestoppelde kaak, die er ondanks dat, wel heel zacht uit lijkt te zien. Even vraag ik me af hoe het zou voelen als ik er met mijn vingers over zou strelen… WOW Lotte! Chill out…! Ik voel mijn eigen wangen kleuren door de gedachtes die door mijn hoofd gaan. Totaal ongepaste gedachtes gezien het feit dat ik niet op die manier aan hem mag denken! En ben ik vergeten wie hij is? Ik zie hoe Jessica me een beetje fronsend en bezorgt aankijkt, want inmiddels kent ze het verhaal en het gevoel dat hij me geeft. Uuuh en dan het ongemakkelijke gevoel dat hij me geeft. Want de gedachtes die ik daarnet had zou ik nooit, maar dan ook nooit uitspreken.
"Het is echt onwijs mooi Jes!" Zeg ik om haar en mezelf af te leiden van dat wat er zojuist gebeurd is. "Inderdaad, heel, heel mooi!" Vult Marley aan die inmiddels naast me is komen staan en haar arm door die van mij gestoken heeft. En gek genoeg voelt het goed dat ze dit doet. Alsof ze me stilzwijgend op die manier beschermd tegen haar lompe broer en hiermee aangeeft aan mijn kant te staan. "Hou je zelf van tatoeages Lotte?" Vraagt Jamie en gelijk moeten ik en Jessica een beetje grinniken. "Néh. Dat is niets voor mij!" Antwoord ik serieus, maar dan voel ik mijn telefoon gaan en als ik zie door wie ik gebeld wordt weet ik ook dat ik moet opnemen. "Sorry, ik weet dat het niet netjes is maar…" Verontschuldig ik mezelf maar Marley gebaart dat het onzin is en dat ik moet opnemen. Gelukkig duurt het gesprek niet lang, dus sta ik binnen een paar minuten weer op van de stoel waarop ik ben gaan zitten en wil weer naar de rest toe lopen. En als ik opkijk kijk ik direct in zijn ogen, van waar hij naar me zit te kijken. Hij kijkt me in eerste instantie met een beetje samengeknepen ogen aan, alsof hij diep in gedachten is gezonken, maar als onze blik kruist zie ik zijn gezicht ontspannen en zou ik zweren dat ik een soort van glimlach zie. Mijn gestaar wordt onderbroken door Jessica die kennelijk tegen me aan het praten was en op antwoord wacht. "Uuuh, ja alles in orde. Iets met de lokatie, maar het is al opgelost." Nog voor ze kan reageren heb ik al weer mijn telefoon in mijn handen omdat hij wederom overgaat. Alleen dit keer omdat ik een whatsapp bericht van Thomas heb.
Thomas: Waar ben je?
Fronsend lees ik het berichtje en reageer gelijk.
Lotte: Met Jessica in een tattoo shop. Dat wat ik verteld had…
Thomas: Ik weet van niks Lotte! Hoe laat ben je hier?
Even ben ik verward door wat hij typt, want ik heb hem verteld wat ik ging doen vanavond.
Lotte: Ik slaap thuis vanavond. Of wil je dat ik vanavond naar jou kom, al weet ik niet hoe laat het gaat worden?
Heeft hij zich bedacht en vergeten dit te zeggen, heb ik iets gemist?
Thomas: Dus dit is zoals het tegenwoordig gaat?
Ik staar waarschijnlijk als een debiel naar mijn telefoon, want ik begrijp totaal niet waar hij het over heeft.
Lotte: We hebben dit toch zo afgesproken?
Thomas: Niet met mij in ieder geval. Maar veel plezier Lotte, ik spreek je wel weer wanneer je tijd voor mij hebt.
Na het lezen van zijn reactie schud ik verward snel mijn hoofd. "Wat is er?" Vraagt Jessica, die waarschijnlijk aan mijn gezicht ziet dat er iets is. Dus kijk ik van mijn telefoon op. "Niks." Lieg ik en met een diepe zucht stop ik mijn telefoon weer weg omdat ik niet van plan ben om op zijn laatste bericht te reageren. "Loopt hij weer tegen je te bitchen?" Vraagt ze met een opgetrokken wenkbrauw als ik naast Marley ga zitten en Jessica negeer. "Je hoeft dat echt niet te pikken hoor Lot. Misschien ziet hij dan eens in hoe vervelend het is." Dit is echt zo'n moment waar ik me afvraag of ze er gewoon schijt aan heeft of simpel weg niet begrijpt dat het niet tof is wat ze zegt. "Wie zegt dat ik niet in een Dom verander als ik bij hem ben, en het licht uit zijn ogen sla met mijn riem?" Daag ik haar daarom uit en daar moet iedereen lachen. Maar gelijk valt iedereen ook weer stil als we gegrinnik van achter in de shop horen. Ik volg de blikken van de andere, op die van Jessica na omdat het niet door heeft. Ik zie hoe Hot-head ongestoord lijkt te tekenen, maar hij was toch echt de persoon die ik hoorde grinniken. Als de rest niet net zo verbaasd zou zijn geweest hierdoor, zou ik serieus gedacht hebben dat ik het me ingebeeld had. Maar dit had ik niet, hij moest echt grinniken en het lijkt om dat wat ik zei.
Gelukkig is het ontzettend gezellig en wordt er veel gelachen waardoor ik bijna zou vergeten dat hij in de zelfde ruimte aanwezig is. Bijna! Na een paar uur is Jamie klaar met de tatoeage van Jessica en staat hij! En wederom begrijp ik waarom ze het perse bij hem wilde doen, want hij is echt mooi. We drinken samen nog wat, en dan vertrekt Jessica als haar date voor de deur staat om haar op te halen. Ze betaald Jamie, veel minder dan afgesproken, en zegt dan iedereen gedag met een omhelzing en drie zoenen. Alleen naar Hot-head steekt ze een hand op vanaf een afstand omdat hij niet opstaat en blijft waar hij is.
Maar als Jessica eenmaal weg is en we allemaal weer zitten komt hij naar ons toe gelopen. Gelijk gaat mijn hart sneller kloppen als hij een stoel pakt en deze omdraait waardoor hij er achterstevoren op zit. Één arm legt hij over de breedte van de rugleuning, en van zijn andere arm alleen zijn elleboog en legt een hand onder zijn kin. Hij zit schuin tegen over me dus het kost me ontzettend veel moeite om hem te negeren en niet naar hem te kijken. En misschien verbeeld ik het me, maar ik zou zweren dat ik zijn ogen wel op mij gericht voel. Na twintig minuten hou ik het niet meer en als ik weer bijna zeker weet dat hij naar me aan het kijken is, kijk ik. Of het is stom toeval, of mijn gevoel klopt, want onze blik kruist. Inmiddels ligt zijn hand niet meer onder zijn kin, maar ligt nu meer in zijn nek. Maar wat me vooral opvalt, gelijk opvalt, is zijn blik. Want die is niet vijandig, zelfs niet onaardig. Hij is juist vriendelijk en… zachtaardig. Opeens realiseer ik me dat ik mijn adem inhouw en dat mijn longen vragen om zuurstof, dus ik adem diep in wanneer ik weer van hem weg kijk. En omdat ik er totaal niet op gerekend had verward het me een klein beetje. "Wie wil er nog wat drinken?" Vraagt hij opeens en staat op terwijl hij van iedereen antwoord op zijn vraag krijgt. Als laatst kijkt hij met opgetrokken wenkbrauwen naar mij. En omdat ik hem alleen als een schaap aankijk vraagt hij het nog een keer. "Wil je ook nog wat drinken?" Doe eens normaal Lotte! "Ow uuuh… Water als je blieft." Brabbel ik terug. "Zit je bij de AA?" Gelijk ben ik even bang dat zijn vriendelijkheid maar van korte duur was en hij me weer gaat beledigen. En waarschijnlijk omdat ik fronsend naar hem kijk op dat wat hij me vraagt zie ik zijn geamuseerde blik veranderen en lijkt hij een beetje geschrokken. "Sorry, het was een stom grapje. Je bent de enige die geen alcohol drinkt." Verklaard hij en lijkt mijn reactie te pijlen als hij zichzelf er duidelijk uit probeert te redden. Ik kijk snel naar het tafeltje voor me en zie dat hij gelijk heeft. Samantha en Marley drinken wijn en Jamie en Menno hebben een biertje. "Als je belooft niets te zeggen tegen mijn mede AA-ers… Dan graag wijn in plaats van water." Gelijk zie ik hem een beetje ontspannen en er ontstaat een glimlach op zijn gezicht. Voor het eerst zie ik hem glimlachen en ik bedenk me dat hij dit vaker moet doen, want het staat hem bijzonder goed. Ow my! "Ik beloof het. Als jij niet doorverteld dat je uit een plastic bekertje moet drinken." Antwoord hij weer serieus. "Deal!" Is alles wat ik zeg en dan draait hij zich om en loopt naar de grote koeling om er uit te halen wat hij nodig heeft.
Als ik per ongeluk naar de rest kijk valt me gelijk op dat het er op lijkt alsof ze heel erg hun best doen om niet naar me te kijken. Samantha heeft iets aan haar nagel, Menno een draadje aan zijn shirt en Marley en Jamie kijken gefascineerd naar haar telefoon! Wat heeft dat te betekenen? Deed ik iets raars? We blijven zeker nog een uur tot we besluiten om te vertrekken. En ook al voelt het nog steeds een beetje onwennig dat hij er is, het is niet meer zoals eerst. Had Jessica dan toch gelijk, en heeft hij inderdaad geen hekel aan me? En had ze gelijk toen ze zei dat hij het misschien helemaal niet bedoeld heeft zoals ik dacht toen hij die opmerking maakte, de tweede keer dat we tegen elkaar op liepen? Als ze inderdaad gelijk heeft, dan ben ik hem echt mijn excuus verschuldigd, want ik heb de meest onaardige dingen over hem gedacht. Maar daar kan ik moeilijk sorry voor zeggen. 'Hey ik wilde nog even sorry zeggen omdat ik je in mijn gedachten heb weggezet als een lul!' Ik geloof niet dat dit gebruikelijk is. En toch voel ik me er een beetje schuldig over.
Ook zie ik dat ze allemaal erg op hem gesteld zijn, dat zal ook niet voor niets zijn toch? Maar ondanks dat alles ben ik toch opgelucht als duidelijk wordt dat hij niet mee gaat naar de stad. Wel vertelt hij Marley dat ze hem moeten bellen als we naar huis gaan zodat hij iedereen thuis kan brengen en er geen taxi gebeld hoeft te worden. Ook staat hij erop dat hij ons naar de stad brengt. Ik begin te beseffen dat mijn beeld van Hot-head totaal niet juist was. Maar de naam die ik hem in mijn gedachten heb gegeven blijft ondanks dat toepasselijk. Alleen de betekenis veranderd. Want ik doelde eerst op het feit dat het zo'n heethoofd was. Maar Hot-head is gezien zijn verschijning nog steeds toepasselijk…
Want hij is absoluut 'Hot'…
