De ober komt naar buiten en ik bestel nog een biertje voor ik terug naar de zaak ga. Ik pak mijn iPhone om te kijken of ik nog mail heb van de zaak en open daarna mijn whatsapp. Ik stuur een bericht naar Emilie en vraag heel cryptisch hoe haar afspraak is gegaan die ze bij Ronaldo's had, het restaurant waar ze zojuist uit liep. Als ik net op verzenden klik zie ik twee vrouwen Ronaldo's uit lopen. Als ze voorbij het terras zijn draaien ze naar elkaar toe en geven elkaar een hand. De vrouw die met haar gezicht naar mij gedraaid staat is een wat oudere dame met donker opgestoken haar. Opeens herken in haar als een bekende schrijfster.
Het meisje dat voor haar staat en met haar rug naar mij toe, trekt mijn aandacht. Ze heeft een kort, licht spijkerjasje aan met de knopen van haar mauwen open en een slag omgevouwen. Daaronder heeft ze een zwarte jurk of rok aan die tot haar enkels komt en draagt simpele zwarte teenslippers. De jurk/ rok is erg vrouwelijke en staat ongelooflijk sexy omdat hij vrij strak om haar lichaam zit en ze echt een waanzinnig goed figuur heeft, ze is niet groot maar heeft wel lange benen. Maar wat me vooral opvalt is haar donkere, lange haar. Zelfs van deze afstand zie ik dat het enorm dik, gezond en licht golvend aan de onderkant is en het glanst in het licht van de zon. En het is vooral erg lang, het komt zeker tot op haar onder rug, bijna tot aan haar billen. Haar billen... Ook die zien er vanaf deze afstand uit om van te kwijlen.
Alleen al dit beeld van dit meisje zou er voor zorgen dat ik me absoluut zou omdraaien mocht ik haar op straat passeren en er een glimp van opvangen. Of op haar af zou stappen, zou ik haar tijdens het uitgaan met haar rug naar me toegekeerd tegenkomen. Er gaat een mantra door mijn hoofd "draai je om, draai je om, draai je om." omdat ik zo nieuwsgierig ben hoe haar gezicht eruit ziet. Maar tot mijn grote teleurstelling trekt ze aan de gesp, die over haar borst kruist, waardoor ze iets uit haar tas kan pakken, een zonnebril zie ik, nadat ze hem opzet en loopt ze uiteindelijk door met haar rug nog steeds naar mij toe.
Voor ze het portier van de zwarte Mini opent kijkt ze snel mijn richting op in verband met het verkeer, maar door de zonnebril en de afstand die nu alleen maar groter is geworden zie ik nog steeds niets van haar gezicht. Ze stapt in, doet haar raam open nadat ze de motor heeft gestart en zie dat ze iets typt op haar telefoon en hem naast haar neer legt. Ik hoor Acedemia van Sia uit haar speakers komen om vervolgens als ze, verassend behendig en snel, uit de nauwe parkeerplek weg rijdt, omgezet te worden naar Fururism van Muse.
Dan kijkt ze links over haar schouder, en gooit haar stuur om zodat ze kan keren. Ik probeer extra goed op te letten als ze me passeert, maar door de weerkaatsing van de zon op haar vooruit en de snelheid waarmee ze voorbij rijdt zie ik nog steeds niets van haar gezicht. Nog nooit, nooit heb ik zo naar een meisje zitten gapen als ik naar haar zojuist heb gedaan. Ik raak bijna een soort van in paniek als ik me bedenk dat ik er nooit meer achter kom wie ze is. Misschien kan ik naar Ronaldo's gaan en vragen of ze weten wie ze was. Net als ik wil op staan om mijn biertje te betalen en naar om de overkant te lopen voel ik mijn telefoon trillen. Ik kijk en zie dat het Emilie is.
E: Hey, Hoe weet jij dat ik daar een afspraak had, was jij daar ook? heb ik je helemaal niet gezien :(
R: was daar ook niet, zat aan de overkant met een journalist van Mak Magazine op het terras en zag je naar buiten komen ;)
E: DAMN, want als je bij Ronaldo's had gezeten, dan had je Bo ook gezien... Die is langer gebleven om de details voor haar opdracht met de auteur te bespreken...
En dan opeens gaat mijn hart sneller kloppen, het zal toch zeker niet... Of toch wel?.
R: Wat had Bo aan?
E: Rob! Je beseft hoe raar dat klinkt? :P
Ik reageer niet en na een paar seconden zie ik dat ze begint te typen.
E: okeeeee! Ze droeg een lange zwarte jurk met een spijkerjasje eroverheen...
Ik kan de grijns die ik op mijn gezicht heb niet in bedwang houden. En ik kijk een fractie van een seconden naar de blauwe lucht om de goden te bedanken voor het bizarre toeval.
E: Waarom vraag je dat?
R: JEZUS! Emilie, waarom heb je niet verteld dat ze er zo bizar, en dan bedoel ik BIZAR goed uit ziet!? Ik heb hier als een kwijlende hond naar haar zitten gluren!
E: whaha, dat meen je niet? Ik begrijp dat ze dus indruk op je heeft gemaakt!
R: absoluut en dat alleen nog maar met haar achterkant :(
E: dus je hebt ongegeneerd naar haar kont zitten kijken?
Ik moet lachen, want ik bedoel; wie kijkt er niet naar billen? En zeker als ze zo opvallend stevig, rond en perfect zijn! En met een grijns typ ik terug;
R: HA HA! Nee Em, ze stond met haar rug naar me toe, wat denk je wel niet van me?
E: alsof je mij wijs kan maken dat je naar haar achterhoofd, rug en hielen hebt zitten kijken?
R: vrees inderdaad dat ik dat niet kan!
E: haha, als ik het niet dacht! Maar ik zal wel wat regelen, ik whapp haar en de rest straks gelijk om te vragen wanneer iedereen kan, misschien zaterdag?
R: Yep! Is goed!
Ik haal de ober aan en betaal mijn biertje en ga terug naar kantoor. Als ik binnen stap zie ik Alison naar me kijken met een enorme grijns op haar gezicht die niet veel goeds voorspeld. Ze wijst naar mijn bureau en zegt opgewekt; "Hey Rob, contract licht ondertekend op je bureau! Hoe was je interview?" "Bedankt Al, ik zeg champagne!" Zeg ik met een grijns. "Als we dat doen iedere keer nadat je een dikke deal hebt gesloten vrees ik dat we alcoholisten worden!" Grapt Alison. En ik moet lachen.
Ik heb gelijk door dat er meer is. Aan de manier waarop ze naar me kijkt. "Waar is Sam?", vraag ik als achter mijn bureau ga zitten en mijn beeldscherm van vergrendelen haal. "Sam is naar een bezichtiging aan de Rustenburgerstraat. Ben benieuwd. Ow en Mam vroeg of we woensdag kwamen eten, komt dat voor jou uit?" Kate belde zeker iedere dag wel een keer naar de zaak om te vragen hoe het ging. "Ja hoor, ik heb nog geen plannen Steve en Emi ook?"
"Ja, Emi whappte me net nog om te vragen of Sam ik en zaterdag mee naar de stad gingen en dat ze Bo ook zou vragen. Ik begreep dat je haar billen vanmiddag hebt bewondert!" Alison kan bijna haar lach niet inhouden bij de laatste zin. Ik zucht en kijk naar mijn scherm. "Ja ik heb haar gezien en nee ik heb niet álleen naar haar kont zitten kijken." Zeg ik en grijns als ik de nadruk leg op "alleen". Alison grinnikt. "Als het een mooie kont is waarom ook niet?" Ik knik mijn hoofd in bevestiging van haar veronderstelling. De rest van de middag verloopt verder als anders. Net als dinsdag en woensdag.
Als we woensdagavond aan het na tafelen zijn bij mijn ouders en plezier hebben van de verhalen die verteld worden, word Emilie afgeleid door haar telefoon. Ze leest iets op het scherm, grinnikt en begint te typen. Als ze vervolgens keihard lacht kijkt iedereen haar verbaasd aan. Ze schud haar hoofd en brengt de telefoon aan haar oor. "Hai, met mij. Het kan toch niet zó erg zijn? ..." Vaag hoor ik een zachte stem aan de andere kant van de lijn en een paar minuten is Emilie met grote ogen aan het luisteren wat de ander zegt.
"Serieus? Lees eens wat voor dan! ..." Weer is ze even stil en roept opeens "OW MIJN GOD, dat is walgelijk!" En ik hoor iemand aan de andere kant van haar lijn heel hard "dank u" zeggen en ik grinnik. "Nee dat hoeft niet hoor," beantwoord Emilie een vraag die wij niet mee krijgen "ik draag het morgen wel over aan Joyce, die kan wel wat hebben op dat gebied." zegt Emilie lachend en luisterde weer een paar seconden als de ander praat.
"Nee hoor Bo, geen probleem, ik snap dat je er onpasselijk van word en je een grens hebt en deze hier trekt. En we zijn tot de voorwaarde gekomen dat je kan aangeven wat je grens is en we het werk zouden overdragen aan Joyce." Bij het noemen van haar naam verstijf ik. Heeft ze serieus nu, op dit moment Bo aan de telefoon?
Het meisje met het ongelooflijk mooie lange haar en zij met dat goddelijke lichaam waar ik de afgelopen dagen als een perverse viezerik over heb gefantaseerd? En wat bedoeld ze met het "aangeven van je grens". Is ze kieskeurig als het gaat om wat ze leest en bewerkt? Emilie ziet me kijken en knipoogt naar me en lacht weer om iets wat er aan de andere kant word verteld.
"OW echt? Misschien kan zij het edit-ten." Zegt Emilie en brengt haar wijsvinger naar haar mond om aan te geven dat we stil moeten zijn. Dan haalt de telefoon van haar oor en zet hem op de luidspreker als ze hem voor haar op tafel legt. Ik hou mijn adem in, in afwachting van de stem die ik nu elk moment zal gaan horen. "Ja dat is misschien wel een idee inderdaad." Grinnikt de stem ( van het meisje met het lange haar en lekkere billen).
"Ik snap het probleem niet zo, ik vind het wel mee vallen hoor meiden." Klinkt een derde stem, met een duidelijk Amsterdams accent, op de achtergrond uit de speaker. "Jeetje mam, als je het niet heel erg vind?" "Wat ben je toch een preutse, Bo." Zegt, schijnt nu, haar moeder. Misschien kan ik haar wel van die preutse kant afhelpen, zegt de perverse duivel op mijn rechter schouder. Ik schud snel onopvallend mijn hoofd om mijn vieze gedachten te wissen.
"Uuuhm, mijn oprechte excuus als jou definitie van mijn preutsheid bepaald word door het feit, dat ik niet de voorkeur geef, aan het lezen van zeer gedetailleerde SM en uuuhm... anale seks scènes." Zegt ze, een beetje ongemakkelijk maar bloedserieus en Emilie zegt zonder volume "ik hou er zo van" en lacht net als ik en de redt aan tafel en ik hoop dat ze wijst op de manier waarop moeder en dochter dit punt discussiëren en op haar seksuele voorkeur. Al moet ik bekennen dat ik echt wel open sta voor experimenten op seksgebied, maar ik heb mijn grenzen.
En die beginnen absoluut bij deze definitie van preutsheid. Ik hoor Bo een hap lucht nemen. "Emelie, ik sta toch niet op de luidspreker?" Vraagt ze geschokt. "Uuuuhm, yep!" Lacht Emilie. "Hoi Bo." Zegt Alison opgewekt. "Ik, en de rest hebben via Emi al zo veel over je gehoord, dat het echt heel fijn is een stem bij deze persoon te hebben." Zegt Alison oprecht. "Oké, ik hoop dan maar dat ik nu niet het vermoeden heb bevestig dat ik een heel raar mens ben met deze tactische binnenkomer?" Vraagt ze voorzichtig. En ook al klinkt ze serieus bezorgt, iedereen moet weer lachen. "Nee hoor, je hebt bevestigd dat je inderdaad erg leuk bent." Geeft Alison toe.
"Had Emi je al gevraagd om mee wat te gaan drinken zaterdag?" Emilie knikt naar Alison en Bo antwoord; "Ja dat heeft ze en ik denk dat ik zaterdag wel kan, ik moet nog even kijken." Zegt ze opeens een beetje verlegen en mijn hart klopt sneller dan het net al deed! "Natuurlijk kan je zaterdag, doe niet zo vaag Bo. Ze is er zaterdag bij hoor jongens!" Zegt haar moeder. "Het zal je goed doen weer eens de deur uit te gaan." Weer lacht iedereen.
Want het is duidelijk dat Bo niet in kan gaan tegen haar moeder. "Nou uuuuh, jullie horen het. Hoi, ik ben dus Bo, achtentwintig jaar en heb een moeder die nog steeds mijn leven wil bepalen, ondanks dat ik allang het huis uit ben en op eigen benen sta, aangenaam." Zegt ze sarcastisch. Weer lacht iedereen en horen we nu ook haar moeder grinniken. Emilie heeft tot nu toe gelijk, Bo ís leuk.
Mijn nieuwsgierigheid naar hoe ze eruit ziet is nu alleen maar groter aan het worden al ben ik inmiddels op een punt gekomen dat het me niet meer zo veel uitmaakt. Op dat moment klinkt er een heel zware en vooral harde blaf door de speaker en iedereen schrikt een beetje van de onverwachte onderbreking. "Saar, ik schrik me kapot!" Roept de moeder van Bo. "Ja sorry Emilie, ik geloof dat dit mijn teken is om op te hangen en te voorkomen dat ik mezelf nog meer voor paal zet." Zegt ze verontschuldigend. En vink het volgende pluspunt van Bo op denkbeeldige lijst aan als ik besef dat ze waarschijnlijk een hond heeft.
"Geen probleem hoor," grinnikt Emilie "geef Saar maar een dikke knuffel van me. En ik spreek je morgen wel." En weer horen we, alleen dit keer veel zachter een blaf op de achtergrond. "Dag mevrouw Zwaan." Zegt Emilie. "Ach meis, noem me niet zo alsjeblieft! Noem me Vonny, zoals iedereen dat doet." Zegt ze op een vriendelijke toon.
"Oké Vonny, fijne avond." "Jij ook Emilie, het was leuk je even gesproken te hebben." Dan schraapt Bo haar keel en vraagt; "Wij spreken elkaar morgen nog Emilie?" "Ja dat is goed hoor, jij ook nog een fijne avond. OW en Bo?" "Ja, Emilie?" Vraagt ze een beetje onzeker. "Pas straks bij het uitlaten van Saar op voor overstekende SM en anale seks." Hierop moet Bo lachen. "Geloof me als ik je zeg dat ik erg goed zal uitkijken." En mijn god, die lach! Ik krijg een warm gevoel van het geluid van haar lach, en ik betrap mezelf op de enorme grijns die ik op mijn gezicht heb.
Als Emilie ophangt kijkt ze om zich heen en zegt; "ik zei toch dat ze hartstikke leuk is, heb ik te veel gezegd of niet?" "Nee absoluut niet, ik kan niet wachten tot zaterdag." Zegt Alison opgewonden. "Dus ze heeft een hond?" Vraag ik als Emilie me aan kijkt, in de hoop dat ze mijn vraag zal bevestigen. "Ja en wat voor een! Ze lijkt serieus echt op een wolf. En is enorm, een beetje angstaanjagend zelfs. Maar is zo ongelooflijk lief. Bo en Saar zijn ook zelden zonder elkaar te zien."
Ze kijkt een moment bedenkelijk voor ze verder gaat en kijkt dan opeens heel droevig als haar glimlach helemaal van haar gezicht verdwijnt. "Bo heeft een ongelooflijke rot tijd achter de rug en sinds deze gebeurtenissen is Saar heel erg belangrijk voor haar geworden en andersom! Saar is op een bepaald moment door alle ellende heel erg ziek geworden, zo erg dat ze niet meer naar buiten wilde en zelfs aan een infuus moest omdat ze niet meer wilde eten en drinken.
Bo weigerde om Saar op te geven dus heeft er echt alles aan gedaan om te zorgen dat ze weer beter werd. En dat is haar gelukt. Ze waren tijdens de moeilijkste periode van hun leven op elkaar aangewezen en dit heeft gezorgd voor een echt bizar hechte band tussen die twee. Soms zie je ze elkaar aan kijken en dan voel je het gewoon. Na een heel moeilijke periode is Bo haar werk als editor weer freelance beginnen op te pakken zodat ze vanuit huis kon werken en dus bij Saar kon blijven."
Weer was het een moment stil en ik vraag mezelf af wat deze moeilijke periode is geweest waar Emilie het over heeft tot Kate vraagt; "En sinds vier maanden is ze bij jullie in dienst, maar hoe zit het nu met Saar dan?" Een vraag waar ik zelf ook wel benieuwd naar ben. "Mijn vader wilde haar al een paar jaar heel graag als editor in het team hebben, omdat ze echt ontzettend goed en vooral heel snel in haar werk is.
Onze vaders zijn oude studie vrienden en zo kent mijn vader haar en vervolgens haar werk. Uiteindelijk ging ze in op zijn aanbod, wij moesten wel aan één voorwaarden voldoen voor ze eindelijk akkoord ging; dat áls ze op kantoor verwacht word, of naar afspraken met klanten moet ze Saar mee mag nemen. Aangezien mijn vader Lucy, toen ze nog leefde, ook àltijd overal mee naartoe nam was dit natuurlijk geen enkel probleem. Sterker nog ik denk dat ze alleen maar meer punten heeft gescoord bij hem." Zei ze en haar glimlach was weer zichtbaar.
Ik wist dat haar vader tot een paar jaar terug ook een hond had, en waar haar vader ging, ging zijn Terriër Lucy ook. "Maar goed, hoe vreselijk het ook is geweest wat ze heeft mee gemaakt, ze heeft de draad weer opgepakt en ik geloof dat het echte heel erg goed met haar gaat. Maar ze kan best wat hulp gebruiken en ik denk oprecht dat een avondje plezier haar absoluut goed zal doen. Ook omdat ze al meer dan eens heeft laten doorschemeren dat ze hier heel erg aan toe is.
Heel veel oude vrienden durven haar niet in de ogen aan te kijken, bang dat ze in huilen uit barst en zich geen raad weten met de lading die ze draagt." Emilie zucht weer en kijkt een voor een iedereen glimlachend aan tot ze bij mij stopt en zegt; "Ze wil weer een normaal sociaal leven en gewoon plezier hebben." Ik glimlach naar haar en ze glimlacht terug. En dan kijkt ze naar Sam en vraagt; "ik begreep dat je een aantal kopers voor je nieuwe pand had?"
Het lijkt alsof ze het onderwerp bewust veranderd. En omdat ze niet verteld wat er precies met Bo gebeurt is vraagt er ook niemand naar. Waarschijnlijk omdat dit niet aan Emilie is om te vertellen. "Ja klopt, een aantal geïnteresseerde inderdaad." En zo praten we nog wat over het werk en het aankomende weekend. "Wie wil er koffie?" vraagt mijn vader uiteindelijke en staat op. Iedereen drinkt nog een bak koffie en als ik zie dat het half negen is zegt Alison dat zij en Sam naar huis gaan en ik volg hun voorbeeld.
Op weg naar huis kan ik aan niks anders dan aan Bo denken en de dingen die Emilie over haar verteld heeft vanavond. Eenmaal thuis kijk ik nog wat televisie voor ik uiteindelijk om kwart over elf naar bed ga.
