Hoofdstuk 3: Andoria

Het was avond toen een vrouw wakker werd. Een tijger die op het tapijt naast haar lag stak zijn kop omhoog en liep dan naar de vrouw.

"Redria, je bent in orde", zei de vrouw glimlachend. Ze kwam rechtzitten en streelde het hoofd van de tijger. De tijger spinde wat en ging trots bij haar zitten.

"Waar zijn we", vroeg de vrouw. Ze keek wat rond en zag haar koker met pijlen en de houten boog die ze van haar meester had gekregen. Ze keek opeens naar beneden en wenste dat hij in orde zou zijn. Als die jager op haar jaagde betekent dat iemand haar plannen voorzien had en was er de mogelijkheid dat haar meester in moeilijkheden was. Ze nam haar boog en pijlen en bevestigde die op haar rug. Ze deed langzaam de deur open en ging samen met Redria naar buiten. Ze liep in een gang dat uitgehouwen was uit rots. Het herinnerde haar aan de grot in de verboden berg maar hier waren de wanden niet glad. Ze liep verder en kwam aan een trap die naar beneden leidde. Opeens liep Redria voorruit.

"Redria, wacht", riep de vrouw en liep achter de tijger die door een opening naar buiten liep. De tijger was al uit het zicht toen ze de deur bereikte. Ze ging langzaam naar buiten en zag allemaal mensen rondlopen. Overal waren openingen in de rotsen. Toen ze wat beter keek zag ze dat ze in een canyon was met bovenaan op de top een vreemd huis. Wat verderop was er een groot vuur dat wild branden. 8 personen zaten rond het vuur. Ze leken ongeveer dezelfde als haar. Ze zag opeens dat de tijger naar de personen om de het vuur. De tijger liep naar een man met een lans naast zich. De man streelde het hoofd van de tijger en draaide zich dan om.

"Ah, je bent wakker", riep de man en stond dan langzaam op. Iedereen keek op en zag dan de vrouw staan.

"Waar ben ik", vroeg de vrouw behoedzaam.

"Cosmo Canyon, plek van wijsheid", zei Dean.

"Cosmo Canyon?", zei de vrouw zonder dat ze wist wat de man bedoelde.

"Ja, nooit gehoord van de stad Cosmo Canyon", vroeg Elena. De vrouw knikte nee.

"Wie ben jij eigenlijk en waar kom je vandaan", vroeg Dean. De vrouw keek de man even goed aan en wisselde dan blikken uit met de tijger. Ze knikte en antwoordde dan:"Ik ben Kyala en dat is Redria. Ik kom van het dorp Kioko", zei de vrouw.

"Kioko, daar heb ik nog nooit van gehoord", zei Marlene.

"Wel, dat is niet moeilijk Kioko ligt op een andere wereld", zei de vrouw luchtig. Iedereen keek haar verbaasd aan en ook ongelovig ze heeft gewoon een harde klap tegen het hoofd gehad dachten ze. Kyala zag dat ze twijfelde en zou het bewijs dan maar moeten geven.

"Hebben mensen op deze planeet dan dit", zei de vrouw en de band rond haar middel begon te bewegen en werd tot slot een lange bruine staart. Iedereen keek met grote ogen naar de zwierende bruine staart.

"Vanwaar kom je dan", vroeg Dean uiteindelijk.

"Hm, wij noemen onze planeet Andoria, maar hier ik heb geen tijd voor ik moet weten op welke planeet ik nu ben", zei de vrouw opeens haastig.

"Misschien is het beste dat je wat rustiger aan doet, je was behoorlijk wat uitgeput", zei Dion.

"Wat deed je daar in de bergen van Nibeleheim in de eerste plaats. Iedereen weet dat het daar stikt van de draken. Als het niet aan jouw tijger lag dan waren we niet op tijd om je te redden", riep Florian.

"Jullie…hebben mij gered. Dan dank ik jullie maar ik moet weten op welke planeet dat ik ben, het is van levensbelang", riep de vrouw.

"Je, bent op Aarde", zei Dean.

"We hebben het dan gehaald", zei de vrouw tegen zichzelf.

"Hm, je mag je eigenlijk wel geluk prijzen jongenman", riep De vrouw dan.

Dean keek verbaasd op toen ze dat riep.

"Redria houdt niet zo van vreemden, maar bij jouw heeft ze geen probleem dus prijs jezelf van geluk"

De vrouw floot waardoor de tijger naar haar toeliep.

"Kom, we moeten onze zoektocht naar die krijgers starten", zei de vrouw tegen de tijger.

"Krijgers?", vroeg Elena.

"Hm, misschien kunnen jullie mij helpen", zei de vrouw en draaide zich terug naar de groep.

"Ik zoek een paar aardlingen, machtige krijgers, die een grote bedreiging hebben kunnen overwinnen", zei de vrouw.

"Wat voor een bedreiging", vroeg Dion langzaam.

"hm, ik dacht dat ze Jenova en Messias hier genoemd werden", zei de vrouw.

Iedereen keek verbaasd op bij het noemen van die twee namen. De twee grootste schurken die hun planeet bijna vernield had, die het ras van de Ancients en de Harmonixers hadden vernield. Ze hadden veel verloren door die twee.

"Heb ik iets verkeerd gezegd", vroeg Kyala bezorgd toen iedereen sip wegkeek.

"wij hebben veel verloren door die twee personen die jij juist noemde", zei Marlene stil.

"Onze ouders, onze vrienden, allemaal dood vanwege hen", zei Elena.

"dan hebben we iets gemeen", zei Kyala waardoor iedereen weer opkeek.

"Mijn ouders en mijn broer zijn ook vermoord door wezen net als die twee", zei de vrouw.

Iedereen keek weer op maar met deze keer zat er angst in hun ogen. Er was weer een wezen net zoals Messias en Jenova. Ze voelen nog steeds het gevecht van toen. Hoeveel ze ook naar Messias smeten maar niets werkte. Uiteindelijk hebben ze dan toch de bovenhand hand gehaald door hun gezamenlijke kracht.

"Weten jullie wie degene waren dat tegen ze vocht", vroeg de vrouw weer.

"hm, ja", zei Karin stil.

"Wij", zei Lee om de zin af te maken.

Kyala keek verbaasd naar de groep. Dit waren de machtige strijders. Ze zien er nog zo jong uit. Zij zelf was natuurlijk ook nog jong maar ze had grote machtige mannen verwacht.

"Je ziet er precies ontgoocheld uit maar bedenk uiterlijk is niet alles", zei Ami.

"Misschien moeten we ons maar is voorstellen, ik ben Dean Scraper en dit zijn Florian Strife, Ami Hirasaki, Elena Hearthilly, Dion Barran, Lee Valantine,Karin Newling en Marlene Wallace. Misschien moet je ons maar is vertellen over dat wezen", zei Dean.

Kyala knikten en voegde bij de groep bij aan het eeuwige vuur en begon haar verhaal over wat ze had afgeluisterd, wat haar familie was overkomen en de dag dat ze hierheen kwam met de oranje materia.

"Mag ik die bol is zien", vroeg Dion. Kyala knikte en gaf hem de materia.

"Mijn meester zei dat het materia noemde", zei de vrouw erbij.

Dion kreeg de bol in handen en bestudeerde het. Hij had nog nooit eerder dit gezien.

"Wel, het lijkt op materia maar het heeft wel een vreemd kleurtje", zei Florian. Kyala keek raar op. Dion zag en haalde een groene bol boven.

"Ze komen in andere kleuren ook", vroeg de vrouw.

"Ja, je hebt verschillende soorten materia's. Dat is een magie materia. Als je hem activeert zal er een speciaal effect gebeuren. Die je nu vast hebt is de ijsmagie", begon Ami.

"Je, heb veel soorten magie materia. Je hebt de vuur, bliksem, ijs, genees, barrier, enz…", zei Elena.

"Maar magie is niet de enigste materia die er zijn. Je hebt dan ook de Summon materia", zei Dion en haalde een twee bol boven deze keer rood. Ze bekeek de bol goed en herkende de gloed. Ze keek naar haar ring en zag dat de steen dat erin zat dezelfde gloed had als de bol. Maar het kon niet hetzelfde zijn was de steen was zoveel kleiner als de materia.

"Wat doen die", vroeg de vrouw.

"As je hierop concetreerd dan laat je een machtig wezen op dat in de bol zit, die je nu vast heb bevat de geest van Shiva de ijsgodin", zei Ami.

"Als je wilt kunnen we het leren hoe je met materia moet omgaan", zei Dean.

"Dat zou leuk zijn", zei de vrouw op een zachte toon.

"Maar ik zou graag weten wat er allemaal gebeurd was met Messias en Jenova", vroeg de vrouw.

Niemand leek graag hierop te antwoorden maar Dion begon als eerste van hoe hij Messias had ontdekt en het ging zo verder waardoor iedereen om de beurt het verhaal zei. Als laatste kwamen ze bij hoe ze Messias hadden overwonnen en de opoffering.

"Dit is de foto die we acht jaar geleden hebben getrokken", zei Elena en gaf de foto aan Kyala.

"Het spijt me, ik zie dat het een zeer moeilijke strijd was", zei Kyala.

"Waarom kwam je eigenlijk naar deze planeet", vroeg Karin.

"Ik kwam jullie hulp vragen om af te reken met de indringer op mijn planeet, ik ben de enige die weet wat hij is dus ik moest iets doen en toen ik over jullie hoorde. Wel ik moest het proberen te vragen, als jullie niet willen begrijp ik ht wel maar zo'n monster bedreigt onze planeet en wij zijn niet zo krachtig", begon Kyala.

Iedereen keek even naar de grond. Ze wisten niet of ze dit weer aankonden. De laatste keer hadden het maar juist gehaald wie zegt dat ze het weer konden.

"hm, spijt me dat ik jullie tijd heb verstoord", zei Kyala en wou vertrekken.

"Ik help je wel", zei Dean en stond recht. Kyala glimlachte en stond ook recht.

"Dank je."

"Is nikske, daarbij zal dit mijn droom vervullen om eindelijk naar een andere planeet te gaan", zei Dean en glimlachte terug. Iedereen keek even verbaasd naar de twee.

"Hm, je denk toch echt niet dat ik je alleen laat gaan", zei Florian.

"Wat ga je zonder de beste zwaardhand doen!"

"hm, en zonder mij om die zwaardhand in toom te houden", zei Elena met een grijns.

"Dit kan wel leuk worden, een nieuwe planeet", zei Ami.

"Ik wil die plek wel is zien dat je de verboden berg noemt", zei Dion.

"Wij gaan zeker mee, er is toch niets meer op aarde dat wij niet gezien hebben", zei Karin waarbij Lee ook knikte.

"En ik ga ook mee", zei Marlene luid. Iedereen verschoot en keek de vrouw opeens aan.

"Wat!", riep de vrouw opeens.

"Euh, Marlene, ik wil niet klagen maar je hebt nog nooit in een echt gevecht geweest", zei Florian.

"hm, ik was toch goed genoeg in het gevecht met die draken", riep ze kwaad. Iedereen slikte even en knikte dan maar.

"Daarbij ik heb veel geoefend thuis dus niet klagen, ik zal niet in de weg lopen", rzei de vrouw.

"Dat was dat lawaai altijd", zei Dion opeens.

"hehehehe, sorry daarvan", zei ze met rode wangen.

"oké dat is dan geregeld, hoe gaan we nu naar die planeet geraken", vroeg Elena

"Wel, ik ga in de bibliotheek van Cosmo Canyon maar op onderzoek uit naar informatie over deze materia misschien vind ik wel iets hoe we deze kunnen gebruiken", zei Dion en liep direct weg.

"Zal ik je nu anders leren hoe je met materia om moet gaan", vroeg Dean aan de jager.

"Ja, dat zou leuk zijn", zei Kyala en de twee gingen ergens apart staan.

"Leuk stel vind je niet", zei Elena toen de twee weg waren.

"Ja, dat wel", zei Ami.

"Zeg ik ga andere kleren als ik mee ga, want in deze kan ik me niet zo makkelijk bewegen", zei Marlene en stond op.

"Ik ga wel mee", zei Elena waarna Karin en Ami ook mee gingen.

"En wat moeten wij nu doen", zei Florian toen hij nog alleen met Lee zat.

"Misschien Dion helpen bij zijn onderzoek", stelde Lee voor.

Florian keek hem even met een opgeheven wenkbrauw aan.

"We kunnen ook dat gevecht van 8 jaar geleden is afmaken", zei Florian met een glimlach.

"Maar geen transformaties", zei Florian al direct.

"Of ik dat nodig heb om jouw t verslaan", zei Lee en de twee gingen ergens apart staan.

Na een tijd ging iedereen slapen behalve Dion die ene hele nacht doorwerkte. De eerste zonnestralen raakte de canyon. Toen de mensen langzaam wakker werden. Lee en Karin waren zoals gewoonlijk de eerste wakker en Florian was als gewoonlijk de laatste wakker. Iedereen kwam langzaam naar buiten en hielden hun handen voor hun ogen voor de felle zonnestralen die zichtbaar werden. Ze verzamelde zich aan het eeuwige vuur dat nu minder indrukwekkender leek als bij nacht. Ze zagen dat twee personen nog mistte. Dion en Dean, Dean was gisteravond door Dion erbij geroepen zonder een reden te zeggen.

"Misschien moet iemand is gaan kijken", zei Florian en richtte zich tot Elena.

"Je bedoelt dat ik moet gaan kijken zeker", zei Elena en stond op. De moment dat ze wou vertrekken zag de Dean en Dion aankomen. Ze kwamen van buiten de stad terwijl iedereen dacht dat ze in de bibliotheek waren. Ze kwamen er bijzitten met wallen onder hun ogen.

"En, heb je wat gevonden", zei Elena toen zich achter Dion zette en zijn schouders wat masseerde.

"Ja, zo te zien was deze materia, Trasport materia genoemd, origineel van hier afkomstig", begon Dion.

"Wat? Maar hoe is die dan in Andoria terecht gekomen", vroeg Ami.

"Wel, dat staat nergens in de boeken maar mijn gedacht is dat de Ancient al naar andere planeten reisden, voordat Messias en Jenova kwamen. Er moet iets gebeurd zijn toen ze naar Andoria gingen dat ze niet meer terugkonden ofzo", verklaarde Dion.

"En, heb je een manier gevonden om terug te geraken", vroeg Kyala bezorgd.

"Ja, we hebben een Kirondo nodig, een soort van tablet met allemaal planeten op, een adreslijstje. Het probleem is dat ik totaal geen idee heb waar die zich bevind als die nog maar bestaat", zei Dion.

"Dus er is geen kans meer om thuis te raken", zei Kyala en keek naar de grond.

"Dat heb ik niet gezegd."

Iedereen keek verbaasd op toen Dion dat zei.

"Wel, zo te zien heb je de tablet nodig om ergens heen te gaan, maar als hetzelfde gebeurde als bij Kyala was het onmogelijk misschien dat ze terug kwamen. Maar ze kwamen terug dus denk ik als je een verband hebt met een planeet, zeg de planeet waarop je geboren bent, hoef je alleen die planeet in gedachte te houden en op de materia te concentreren", verklaarde Dion

"Dus dan zou ik ons terug naar Andoria kunnen brengen", zei Kyala

"Correct, maar er is nog één ding dat ik me afvraag. Wat is er gebeurt dat de vorige houders van deze materia niet liet terugkeren", zei Dion.

"hm, misschien hebben zij problemen gevonden in Andoria die zij niet verwachtte", zei Kyala. "Er zijn veel gevaren daar die je dood kunnen zijn als je niet oplet. Maar met mij zul je geen gevaar lopen."

"Oké, maar hoe gaan we zoveel personen mee krijgen ik weet niet dat die materia dat gaat aankunnen", vroeg Ami.

"Wel, daar komt ik in te pas", zei Dean.

"Met Dion's hulp heb ik de materia aan mijn schip bevestigd, Dus we stijgen op en vliegen met ship en iedereen erin naar Andoria dankzij de materia", zei Dean opgewonden.

"Is dat mogelijk, zou het schip niet beschadigd worden, het is een wild ritje", vroeg Kyala.

"Wel, als we willen gaan zullen we het risico moeten nemen, denk je ook niet en daarbij Scraper kan wel tegen een stootje", zei de piloot met een glimlach.

"Oké, wie zegt dat hij meegaat staat nu recht en gaat zich klaarmaken", zei Florian en voordat hij iets kon zeggen stond iedereen al op. Iedereen ging naar de opslagplaats van Cosmo Canyon. Na de oorlog van 8 jaar geleden hebben ze voor de verandering hun materia hier gelaten als eerbetoon voor hun ouders en vrienden. Het werd tijd dat ze weer hun keuzes gingen maken welke ze gingen meenemen.

Iedereen ging voor de oude keuzes weer. Florian koos voor de materia's: Ultima, ijs, schild en Knights Of Round. Ami voor tijd, ijs, bliksem en leviathan. Dion voor ijs, aarde, barrière en Shiva. Elena voor vuur, bliksem, genees en Ramuh. Voor Lee was het vuur, contain, vergif en Ifrit terwijl voor Karin het komeet, vuur, bliksem en phoenix was. Dean koos weer voor ijs, genees, vuur en Bahamut. Marlene koos voor barrière, ijs, aarde en de machtige Zero Bahamut. Kyala keek even rond ze was verbaasd dat ze materia mocht meenemen maar ze wist totaal niet welke te kiezen en hoe iedereen het verschil kende, voor haar waren het allemaal dezelfde bollen. Dean kwam haar helpen met te zeggen welke wat was en dus koos ze voor de materia's genees, aarde, bliksem en Neo Bahamut.

"Misschien is het nu het beste dat we er wat meer meenemen als voorzorg", stelde Florian voor.

Marlene pakte de rugzak waar ze de Missing Score van haar vader in gestoken had en deed er een aantal materia's in. Enkel vuur, ijs, bliksem, tijd magie materia en ook de Titan, Odin, Astaroth en Hades materia. Ze deed de zak dicht en zette dan het wapen aan haar hand. De meeste vroeg zich toch af hoe dat Marlene zo'n wapen kon hanteren en waarom dat ze het zo gemakkelijk over haal arm krijgt. Ze legde uit dat pappie haar geleerd had hoe ze met de Missing Score overweg moet. Toen hij besloot m burgemeester te worden had hij de Missing Score laten hermaken zodat je hand erin moet steken en met een speciaal handgreep stevig moest vasthouden. Met de andere hand moest je dan steunen en vuren. Na de dood van haar vader had ze in het geheim getraind zodat ze er mee overweg kon.

Iedereen vertrok naar het schip nadat ze boodschappers de taak hadden gegeven om brieven te versturen waarin alles uitgelegd werd waarom ze weg zijn. Iedereen stapte het grote rode schip in. Dean ging direct op de piloot stoel zitten maar deze keer was er een nieuwe stoel naast hem bevestigd. Voor de stoel zat de Oranje materia bevestig in het paneel van het schip. Dean deed het teken dat Kyala naast haar moest komen gaan zitten. Ze op de stoel zitten en keek verbaasd naar de het besturingspaneel. Ze had dit nog nooit eerder gezien. Redria kwam langzaam tussen de twee stoelen zitten en liet haar staart langzaam heen en weer zwiepen. Toen iedereen zat liet Dean het schip langzaam stijgen.

"Nu is het uw beurt Kyala", zei hij op een zachte toen waarna de vrouw knikte.

Ze raakte de materia aan beeldde Andoria voor haar in en begon te concentreren. De materia reageerde snel en begon oranje op te lichten. Het omringde het volledig schip en werd maar steeds feller. Buiten zaten de mensen vol verbazing naar het licht te kijken. Het slokte het helen schip gewoon op. Tot slot was er een felle flits waardoor het schip volledig verdwenen was.

Iedereen in het schip hield zich stevig vast aan de stoel want de Scraper schudde zo hard heen en weer dat iedereen van hun stoel vloog. De tijger had zich neergelegd en klampte met zijn nagels in de vloer. Voor hun was er een tunnel van licht waardoor ze vlogen. Het ging steeds van links naar recht van boven naar onder. Sommige begonnen zich misselijk te voelen en deden hun ogen dicht. Opeens hoorde Dean iets kraken en dan ontploffen. Hij hoopte dat het niets ernstig was. Het licht minderde en de schuddingen ook. Het licht werd eerst zeer fel en toen waren ze over een soort van vlakte waar amper gras groeide.

Kyala lachte en riep direct dat ze thuis was.

"SHIT", riep Dean toen het schip weerd begon te beven.

"Wat is er", riep Florian die vooraan zat.

"De motoren zijn ontploft we storten neer"zei Dean.

"Iedereen neem de parachute onder jullie stoelen en springen!"

Iedereen knikte en pakte langzaam de parachute. Een paar waren eruit gesprongen toen er weer iets ontploften en vreselijk schudde. Marlene viel bij de schudding waardoor Karin achter haar aansprong gevolgd door Florian en Elena. Iedereen was eruit behalve Dean en Kyala.

"Kom, we moeten weg", riep Kyala.

Dean knikte en wou op staan toen er vanachter iets ontplofte en de uitgang met vuur blokkeerde.

Redria werd onrustig, ze kond niet zo goed tegen vuur.

"Wat nu", riep Kyala.

"Daar, ik zal proberen een buiklanding in die zee proberen", riep Dean.

Dean probeerde de Scraper nog te besturen wat zeer moeilijk was. Het lukte hem het schip op de zee te laten steven.

"Houw je vast", riep de piloot.

Het water vloog omhoog toen de Scraper landde en dan langzaam zonk. Dean en Kyala sloegen de voorruiten direct kapot en sprongen eruit gevolgd door Redria. Ze zwom naar de kant en zagen de Scraper langzaam naar de bodem van de zee zinken. De twee vielen achterover van vermoeidheid en bleven liggen.