Mag ik even de aandacht! #hele zooi mensen kijkt ineens op# -hehe...Dit hoofdstuk bevat SPOILERS VOOR DMC! Niet hele grote hoor, maar ze zitten d'r wel in! Heel ver verstopt, ergens in het geheime geheim...
So, don't read als je PotC2 nog niet hebt gezien! (Ook al weet ik dat de verleiding groot is… P ) Nee… jij ook niet… #to no one in particular# #hele zooi mensen gaat weer heel chill verder met wat ze aan het doen waren#
En nog vet bedankt voor alle reviews!Qw! Ye're really the best!
Hoofdstuk 2: Oops?
"Ik heb zo raar gedroomd!" Hoorde Anouk iemand zeggen, ze keerde zich om en opende haar ogen. Emma lag naast haar en daarnaast lag Sophie, alle drie op de harde parketvloer.
"Waarom liggen we op de vloer?" Vroeg Sophie verrast, terwijl ze opstond.
"En wie van jullie snurkt er zo?" Vroeg Emma, die ook wakker was geworden. De andere twee stonden nu ook op en keken versuft om zich heen. "Wat is er toch aan de hand, waarom lagen we op de vloer?"
"En wie ligt er op je bank!" Piepte Anouk.
"Je denkt toch niet…" Begon Sophie, maar voor ze haar zin af kon maken draaide degene op de bank zich om en kwam er net iets te laat achter dat de bank daar ophielt en viel met een luide plof op de grond neer, net tussen de bank en de matrassen die ze neer hadden gelegd, met de intentie hierop in slaap te vallen, laat in de ochtend. Een aantal flessen rolden over de vloer.
"Het was allemaal waar!" Gilde Emma, terwijl ze op een vage manier begon op en neer te springen. Ze liepen langzaam naar de man toe en bogen over hem heen.
"Shit man!" Zei Sophie, "het is gewoon waar! Hij is hier echt, als in massief, als in we kunnen hem aanraken!" En om dit te bevestigden pookte ze Jack in zijn schouder, die wakker werd, drie gezichten over hem heen zag hangen en zich daardoor duidelijk de tering schok. Sophie, Anouk en Emma sprongen ook achteruit, want Jack had een hele enge manier van schikken, waardoor ze schokken van Jack's schik. (-huh?)
"Wat moeten we doen!" Vroeg Emma, terwijl haar stem oversloeg. Jack was opgestaan en keek hen nog steeds geschokken aan. Ze keken hem alle drie even aan.
"Dames," zei Anouk plechtig en draaide zich terug naar Sophie en Emma, "onze droom is uitgekomen!" Hierop keek Jack nog banger.
"Maar hoe?" Vroeg Sophie ineens, die een vaag blik trok dat duidelijk hoe-the-fuck-kan-iemand-in-de-wasmand-terecht-komen weergaf. Sterker nog, het gaf zelfs hoe-the-fuck-kan-iemand-van-zo'n-400-jaar-geleden-in-Ems-wasmand-terecht-komen weer!
"Weet ik veel, laten we het vragen!" Stelde Anouk voor, op zo'n Dora manier. Wat echt té out of character was.
"Zeg Jaaaaaaaack?" Vroeg Sophie op een manier waarop een vijfjarige om koekjes had gevraagd. "Hoe kom jij in Emma's wasmand?"
"Wasmand?" Vroeg Jack.
"Ehm… ja, wasmand." Beantwoorde Emma, "dat ding waarin je kleren stopt als ze gewassen moeten worden… je weet wel… wasmand…" Ze probeerde het uit te beelden, op een manier waarop Sophie en Anouk precies snapten wat ze bedoelde, maar Jack alleen maar vager begon te kijken. "Wààààààsmàààànd!"
"Waar jij zo zombie-achtig uit kroop." Vulde Sophie aan.
"Ow, dat… ja, nou dat is een nogal lang verhaal…"
"Alle tijd."
"Mot nergens heen."
"Vertel!"
"Nou, ik stond dus op mijn schip en toen zat ik zo min of meer vast en er kwam een soort van beest aan en toen kon ik me nog net los maken, maar toen draaide ik me dus om en toen was dat beest er al en dat was natuurlijk niet echt goed." Drie paar puppy eyes staarde Jack aan.
"EN TOEN!" Vroeg Sophie.
"Toen, nou, toen kreeg ik mijn hoed terug, maar erg veel had ik er niet aan wanteh… dat beest bleek nogal honger te hebben en toewedikogeten."
"Wat?"
"Toewedieogeten." Legde Emma uit en kwam er toen achter dat dat nog steeds niet erg veel verklaarde.
"Precies." Zei Jack.
"Wat voor 'n beest dan? Was het een kwal? Of zeewier? Of een inktvis? Of een zeeleeuw?" Vroeg Sophie.
"Een zeeleeuw?"
"Ja, een zeeleeuw!" Ze keken allemaal Jack weer aan, die nogal ongemakkelijk kuchte.
"Het was meer een nogal grote octopus."
"Yay! Jack is toewedikogeten door een octopus!" Riep Anouk en begon een vaag dansje te doen, "wacht. Wat ís toewedikogeten door een octopus?"
"Dat leg ik jullie later nog wel uit!" Zei Jack, die over de matrassen heen naar de keuken liep. Emma keek ineens naar alle flessen op de grond en pakte er een op.
"Dit was de hele voorraad van mijn ouders dus." Zei ze, "jep, alle vierhonderzevenenzestig flessen zijn hier."
"Waarom krijg ik het gevoel dat je moeder hier niet blij mee gaat zijn?" Vroeg Anouk.
"Hoe kom je erbij? Het was altijd haar droom om een dronken piraat uit de wasmand die toewedikogeten door een octopus is in huis te hebben! Tuurlijk vind ze dit leuk!" Vertelde Emma en viel toen nogal verlagen op het matras neer en mompelde iets dat niet echt verstaanbaar was.
"Wat?" Vroeg Sophie.
"Maar wat maakt mij dat uit!" Riep Emma en sprong weer op van het matras, over stemmingswisselingen gesproken. "Jack is hier!"
"Wat?" Vroeg iemand vanuit de keuken.
"Dat is geloof ik wel een populair woordje of niet?" Vroeg Anouk.
"Wat?"
"Ja, dat dus…"
"Ow, dat."
"Wat?" Mengde Sophie zich in het gesprek.
"Wat."
"Wat!"
"Dat!"
"Wat dat?"
"…hou op." Onderbrak Anouk.
"Wat?" Vroegen Emma en Sophie in koor. Op dat moment klonk er een hoop kabaal door het huis, van kletterende pannen en zo nog wel wat voorwerpen, waarvan ze niet zeker wisten of ze wilde weten wat ze waren (geweest). Jack kwam terug vanuit de keuken, nogal verstrooid.
"Wat is dit?" Vroeg hij en hield het koffiezetapparaat omhoog, of in ieder geval een gedeelte ervan.
"Dat is- was een koffiezetapparaat, Jack." Legde Emma uit, "maar nu zal ie het wel niet meer doen."
"Ow." Hij gooide het over zijn schouder weg, waardoor het tegen een schilderij kletterde, waardoor dat eveneens op de vloer kappot viel.
"En dat was zekers geen duur schilderij."
"Mooi, want ik haat het als dure dingen stuk gaan." Zei Jack glimlachend en liep weer terug naar de keuken.
"Oops?" Vroeg Emma, toen ze zag wat er van de woonkamer geworden was. Er lag een (kapot) koffiezetapparaat, een (kapotte) magnetron, een (kapot) schilderij, een redelijke verzameling flessen, chips zakjes, snoepjes etc. en de overblijfselen van een mixer, een broodrooster en natuurlijk de magnetron (die we niet mogen vergeten). Ook lagen er nog redelijk wat kleren, een paar pionnen en dobbelstenen.
"Zombies zijn niet echt handig om 's nachts in huis te hebben, denk je wel?" Vroeg Sophie.
"Nee, niet echt." Antwoordde Emma.
"Ik heb een oplossing!" Zei Anouk, op zo'n cliché, we're-facing-death-and-I-know-what-to-do-manier. "We gaan… opruimen…"
DUM
DUM
DUMMMM!
"Opruimen?" Vroeg Sophie doodsbang.
"Ja… opruimen…"
TBC
Ja, das egt weer een huge cliffhanger! Jij review stuur, ik verder schrijf savvy?
