HOOFDSTUK 3

Het was al ruim een week geleden sinds ik de mooie en charmante Benjamin Verhoeve had ontmoet. Nadat we vrijdag zo plotseling weg waren gegaan – wat volkomen Selma's schuld was, zij moest zo nodig met een jongen bekken die een jaloerse vriendin bezat – had ik regelmatig aan hem gedacht. De zaterdagavond erna, toen we weer de dansvloer van La Femme onveilig maakten, had ik continue rondgekeken of ik hem ergens kon vinden. Hetzelfde gold voor de donderdag en vrijdag die daarop volgde. Toen Selma afgelopen zaterdag voorstelde om weer te gaan stappen had ik eigenlijk geen zin gehad. Maar met het idee in mijn achterhoofd dat ik hem misschien weer zou zien was ik toch maar mee gegaan. Maar niets, zero, nada, noppes. Gelukkig heb ik Selma niets verteld over het feit dat hij continue in mijn gedachten rond dobbert, anders had ze waarschijnlijk bij iedereen naar hem gevraagd. Nu, zondagmiddag, lag ik uitgeteld op de bank, te zappen langs alle programma's van kanaal 1 t/m 30. Niets leek mijn interesse te wekken. Ik was ook moe. Het uitbundige stappen van de afgelopen week, gecombineerd met mijn werk – waar het nu overigens steeds drukker werd – was gewoon even teveel geworden. Ik hoorde gestommel op de trap en keek op mijn horloge. Kwart over 1, het zou eens tijd worden dat dronken droppie Selma haar bed uitkwam. Ik pakte een kussen en luisterde naar de traptreden. Elke trede in ons huis had zijn eigen geluid en zo kon ik precies uitrekenen wanneer Selma's slaperige hoofd om de hoek zou verschijnen. BAM! Vol in de roos! "HE!" riep Selma verontwaardigd, ik kon alleen maar grijnzen. Snel dook ik weg toen het kussen op zijn vlucht terug naar de bank was, wat eigenlijk onnodig was. Het kussen landde een meter voor me op de grond. "Had je weer lekker veel gezopen hè, gister?" "Pff.. Hou op, schei uit. Ik heb een kano dat wil je niet weten!" Ik moest lachen, als Selma hoofdpijn had – vooral als dat kwam door de drank – noemde ze haar hoofd altijd een kano. "Eigen schuld… Au!" het kussen dat op de grond had gelegen had op mysterieuze wijze mijn hoofd weten te bereiken. Selma was nog beter bij de les dan ik gedacht had. Selma plofte naast me neer op de bank. "Hebben we nog wat te eten in huis?" vroeg ze terwijl ze over haar buik wreef. Ik haalde mijn schouders op. "Als je genoegen neemt met een ei en oud brood wel." Selma trok een gezicht. "Morgen ga ik boodschappen doen." Zei ik en zapte weer verder. "Ohja, dat wilde ik nog zeggen!" begon Selma even later enthousiast. "Je raad nooit wie er morgen naar de zaak komt!" Aangezien Selma als makelaar werkte, het een goedlopend bedrijf was én dat ze er zo enthousiast over was, was het waarschijnlijk een bekend persoon. "George Clooney?" vroeg ik droog, kijkend naar de programma's die langs flitsten. Ik kreeg een stomp in mijn zij. "Als dat zo was, was ik morgen getrouwd, geloof me!" zei ze zelfvoldaan. "Nee, die ex van dat meisje die bevriend was met de dochter van die televisie presentator!" zei ze in één adem. "Oh die!" zei ik met mijn wenkbrauwen opgetrokken, haar niet begrijpend. "Ja je weet wel, die van euh.. Nouja in ieder geval moet ik hem de Bronzenwijk laten zien. Hij heeft wel geld dus! Jeetje hoe heet ie nou!" Ik keek even zijlings naar Selma, ik zag dat ze diep in haar hersens aan het graven was. De Bronzenwijk was een luxewijk in Utrecht. Veel grote en vrijstaande huizen. "Euh.. Nou, ik vertel het je morgen wel." Besloot ze uiteindelijk. "Doe dat!" lachte ik en trok mijn benen onder me op. Selma pakte uit het laatje van de salontafel haar nagellak en begon haar teennagels te lakken. "Moet je werken vanavond?" vroeg ze mij. "Nee, gelukkig niet. Volgende week ben ik weer de zondag vrij, die week daarna donderdag dacht ik." Selma knikte. "Als het volgende week mooi weer is kunnen we zondag wel naar 't strand rijden." opperde ze. "Als jij eens wat eerder je nest uit komt op zondag, is dat best een goed idee." Zei ik lachend waarna ik – wederom – een por in mijn zij ontving.

"Alyssa, die jongen aan tafel 11 vroeg me of jij een vriend had." Zei Lisa grinnikend toen ze de keuken in kwam lopen. Ik stond met een aantal vuile borden in mijn handen die ik op het aanrecht zette, waar ze zouden wachten tot ze de vaatwasser in mochten. "En wat zei je? Bezet door haar werk?" grijzend keek ik naar mijn baas, die als chef-kok functioneerde in het bedrijf. "Breng jij deze borden maar even naar tafel 27, brutaaltje!" zei de grijze, dikke en grijnzende man. "Aye Aye Sir!" riep ik speels. Ik pakte de borden en liep terug de zaal in, Lisa in mijn kielzog. "Nee serieus, kijk even dan, het is een stuk!" fluisterde ze in mijn oor waarna ze elegant van richting draaide en aan één van de klanten vroeg of het smaakte. Ik bracht de bestelling naar de juiste tafel en wenste ze een prettige maaltijd. Op mijn weg terug naar de bar gleed mijn blik automatisch naar de hoek, waar tafel 11 zich bevond. Een charmante jongeman van mijn leeftijd met kort blond haar lachte me toe. Als vanzelf glimlachte ik terug waarna ik mij terug trok achter de bar. Ik tapte twee biertjes voor tafel 2 terwijl Lisa mij aanstootte. "Nou, kijk dan! Daar moet je werk van maken!" Lisa, een klein blond ding met gigantische ogen was een echte flirt. Als ze zelf niet verliefd was, probeerde ze altijd mensen te koppelen. "Sst. Ik ben aan het werk." Siste ik, maar ik kon niet ontkennen dat ik de aandacht leuk vond. Wie zou de aandacht nou niet leuk vinden?

Helaas voor mij word ik een beetje klungelig als ik weet dat er naar me gekeken word. Het dienblad voor de zekerheid met twee handen vasthoudend liep ik richting tafel 2. Tafel 11 lag ongeveer 3 rijen achter me, en ik voelde de ogen in mijn rug prikken. "Kijkt u eens, heren." Zei ik vriendelijk en zette de biertjes één voor één neer. Pfiew, dat ging net goed. De mannen vroegen de rekening waarna ik knikte. "Komt eraan hoor!" Voordat ik de rekening ging halen ging ik langs wat tafels voor legen glazen en om te vragen of alles naar wens was. Zo had de jongeman met blonde stekels ook een leeg glas staan. Elegant – tenminste dat hoopte ik – zocht ik mijn weg tussen de tafels door en kwam bij tafel 11. Ik pakte het lege glas en keek hem aan. "Kan ik nog iets voor u doen?" vroeg ik met een uiterst professionele stem, al zeg ik het zelf. De jongen was even stil waarna zijn mondhoeken omhoog krulden. "Nou," begon hij. Hij had een lieve stem, zijn blauwgrijze ogen waren ook lief. "Je zou me je naam kunnen vertellen, en misschien je een keer mee uit eten laten nemen, door mij." Ik voelde mijn gezicht warm worden, en zag voor me hoe de enkele sproetjes op mijn wangen en neus donker werden, waarna er een flinke roze blos op zou verschijnen. "Mijn naam is Alyssa en," ik pauzeerde even, mijn blik gleed naar buiten waar ik een jong stelletje zag lopen, waarschijnlijk van een jaar of 18, innig verstrengeld in elkaar, waar het geluk vanaf sprong. Het was alweer een paar maanden geleden sinds ik op een serieus afspraakje was geweest, en misschien dat het wel eens tijd werd om mezelf weer op de dating-tour te zetten. "Als jij me jou naam verteld, mag je me mee uit eten nemen. Al zal het wel eerst een lunch worden, komende week moet ik elke avond werken." Eindigde ik lachend. De blonde stekeltjes jongen keek me aan, hij had een lief gezicht. "Ik ben Dennis. En daar neem ik wel genoegen mee. Hier heb je mijn nummer, bel maar een keer als je tijd hebt." Hij knipoogde en ik voelde mijn mondhoeken omhoog krullen. "Doe ik." Zei ik glimlachend en vervolgde mijn weg richting de bar.

De rest van de avond was rustig en voor het eerst in tijden was de zaak om 11 uur leeg. Ik sloot de voordeur af, dimde de lichten een beetje en besloot om even te helpen met opruimen. Normaal zaten er nog wel klanten als ik rond 11 uur naar huis ging, en dan hoefde ik niet te helpen met afsluiten. Met zijn allen waren we al binnen 15 minuten klaar. "De rest is voor de schoonmaakster morgen ochtend." Bromde mijn baas met pretlichtjes in zijn ogen. "Oké, dan ga ik maar luitjes." Zei ik terwijl ik mijn jas van de kapstok pakte. "Wacht, Lyss, dan loop ik een stukje met je mee." Zei Lisa en ze holde naar me toe om haar jas te pakken. We zwaaiden onze collega's gedag en stapte de koele lente avond in. "He die blonde gozer was in ene weg, heb je hem nog gesproken?" Uiteraard moest Lisa van alles op de hoogte zijn. Ik kreeg een glimlach op mijn gezicht en knikte. "Ja, hij heet Dennis en hij heeft me zijn nummer gegeven." Ik haalde het briefje uit het zakje van mijn schort. "We gaan een keer lunchen." "Oee! Spannend. Je moet er echt werk van maken Lyss, ik zie hem wel eens met uitgaan. Hij komt vaak in Café De Hoogen." Zei ze enthousiast. Ik keek haar even aan terwijl we door het centrum van Utrecht liepen. "Misschien dat ik dat ook ga doen." Zei ik met een glimlach. We hoorden een tram aankomen, de tram die Lisa moest hebben. "Dat is de mijne, zie je morgen!" en weg was ze, elegant rennend met die kleine beentjes van haar. Dat moest ik ook eens leren. Ik liep naar mijn tramhalte, en tien minuten later was ik thuis.

"Hé, ben je nog wakker?" vroeg ik terwijl ik mijn schoenen uitschopte en mijn tas op tafel zette. Selma kwam met een ruk omhoog van de bank, met een slaperig gezicht. "Niet dus!" zei ik lachend. "Jeetje, ik heb als een blok geslapen!" zei ze terwijl ze zich uitrekte. "Thee? Of ga je slapen?" vroeg ik terwijl ik richting de keuken liep. "Ja, doe maar een kopje." Zei ze gapend. Ik zette het theewater aan en besloot Selma te vertellen over Dennis, dat zou ze leuk vinden. Ze probeert me al maanden weer aan het daten te krijgen. "Hé, moet je horen," begon ik terwijl ik twee theekoppen pakte en een smaakje uitzocht. "Ik ben vanavond versierd." Zei ik grijnzend. "Wát! Echt? Door wie?" hoorde ik haar vanuit de woonkamer roepen. De waterkoker klikte, ten teken dat het water klaar was. Ik schonk snel twee koppen in en liep ermee naar de woonkamer. "Nou, een of andere blonde gozer. Van onze leeftijd ongeveer. Dennis." Selma knikte en keek me verwachtingsvol aan. Ze hoopte dat er meer zou komen. "Hij vroeg me mee uit eten." Zei ik glunderend. Ik was niet het type meisje dat zelf op jongens af stapte - in tegenstelling tot Selma - dus dat hij de stap naar mij toe had gemaakt, was wel zo fijn geweest. "Ik zei dat ik de komende avonden steeds moest werken." Ik liet mijn zin klinken alsof dat het einde van het verhaal was. "En verder?" zei Selma hopend. "Nou, toen zei ik dat we wel een keer konden gaan lunchen. Hij heeft me zijn nummer gegeven." Ik pakte het briefje wederom uit mijn schort en legde het op mijn plankje in de kast waar al mijn 'to do' dingen lagen. "En hoe zag hij eruit?" ze pakte haar theemok en blies de stoom ervan af. "Blond, stekeltjes haar. Met hele lieve blauwgrijze ogen. Aardig atletisch, als ik het goed gezien heb." Ik merkte dat ik weer een lichte blos op mijn wangen kreeg. Ik vond Dennis een leuke jongen, en hij verdiende een kans. "Toe maar." Zei ze gapend, waarna ze een paar grote slokken van haar thee nam. "Hé, ik ga toch maar naar bed, ben kapot. Morgen weer vroeg op." Ze stond op en bracht haar mok naar de keuken. "Oké, welterusten." Zei ik zacht terwijl ik met een glimlach in mijn dampende thee keek. Selma slenterde richting de trap en beklom die moeizaam. Na twee treden stond ze stil en draaide ze zich om. "OHJA! Weet je nou wie die vent was, die vanmorgen een afspraak had in de Bronzenwijk?" Nieuwsgierig en met een vragende blik keek ik om. "André Hazes?" "Ha-ha-ha." Zei ze droog. "Nee, die gozer die we vorige week in La Femme zagen. Die waar jij mij stond te praten toen ik zo plotseling weg moest." Zei ze grinnikend. "Ben.." "Benjamin Verhoeve." Maakte ik meteen haar zin af. "Ja die! Knappe man hoor. Als ik deze koop er doorkrijg, krijg ik een loonsverhoging van €200 per maand!" zei ze enthousiast en haalde toen haar schouders op. "Nouja, Slaap lekker." Ze vervolgde haar weg naar boven, mij beduusd achterlatend. Toen ze er weer over begon had ik meteen geweten dat ze Benjamin had bedoeld, en mijn maag had zich omgedraaid. Ik schudde mijn hoofd en zette hem uit mijn hoofd. Dennis, dat was nu mijn doel.