Chapter 2 of Warriors; Drops of Blood. Hope you all enjoy ^^
I do not own Warriors or any of the original characters.


'Morningkit!' Er steeg een hees gemiauw op vanuit de nursery, Graykit stormde naar buiten. Cherrykit kon het niet meer aan zien. Haar lichaam voelde niet zo pijnlijk meer vergeleken met de beelden die ze nu voor haar ogen geworpen kreeg, het was iets anders dat haar nu pijn deed. Hadden zij en Applekit hun vriendin vermoord? Was het hun schuld dat ze dood was? Dat kon toch niet? Dat was tegen de warrior code! Ze voelde zich misselijk worden van schuldgevoelens.
'Morningkit, word wakker!' riep Graykit wanhopig. Zijn snorharen trilde en hij duwde en trok aan het lichaam van zijn zusje, niet in staat om te zien dat ze dood was.
Willowpelt, die naast haar dode kitten had gelegen stond op en schoof Graykit naar de nursery. Graykit stribbelde heftig tegen en keek met grote ogen naar Morningkit.
'Ze wordt niet meer wakker, Morningkit is bij StarClan nu.' Hoorde Cherrykit haar nog tegen haar kleine grijze kitten zeggen voor ze in de nursery verdwenen, de stem van de queen was hees door verdriet.
'En jij moet nu rusten' zei Spottedleaf die haar weer oppakte en mee terug nam naar de medicine den. Cherrykit voelde haar lichaam weer pijn doen, maar het leek haar niets meer te doen. Zonder tegen te stribbelen liet ze zich door Spottedleaf mee dragen en neerleggen in een zacht nest van vers mos. Het moment dat ze haar nest raakte zonk ze weg in een diepe slaap.


Cherrykit stond op en merkte dat haar lichaam geen pijn meer deed. Ze keek om zich heen en zag Spottedleaf, opgekruld in haar nest. De lucht was vol van sterren die haar in een zilver achtig licht waadde. Ze keek met haar blauwe ogen het kamp rond, maar verder was er geen beweging te zien. Ze had bijna alleen maar geslapen, maar ze wist dat Morningkit weg was gebracht. Haar hart stak nog steeds als ze daaraan dacht. Geruisloos sloop ze naar de open plek van het kamp en ging zitten op de plaats waar haar vriendin had gelegen na de achtervolging met de das. De katten hadden het over een vossenval gehad, gemaakt door tweebenen. Kon ze hen maar aan! Ze staarde naar de grond, naar het gras dat aan haar poten kriebelde. Ze had lang in de medicine den gelegen. Spottedleaf had haar veel verhalen verteld. Toch kon ze het niet bevatten dat dit gebeurd was. Morningkit zou nooit een warrior zijn! Ook niet in StarClan! Pijn golfde door haar lichaam heen, maar geen pijn van haar wonden. Deze pijn was er constand en leek geen eind te kennen. Ze keek nogmaals omhoog, naar de sterren. Kon Spottedleaf daar echt zo veel uit halen? Er zoveel mee vertellen. Cherrykit liet de sterren voor wat ze waren en liep terug naar haar nest. Wanneer zou Bluestar hen apprentice maken? Zou ze hen de schuld geven van Morningkit's dood en hen laten wachten? Ze krulde zich weer op in haar zachte nest en viel meteen weer in slaap, moe door alle zorgen die haar vele nachten wakker hadden gehouden.
'Wakker worden!' de kalme, vriendelijke stem van Spottedleaf deden haar opkijken.
'Wat is er?' vroeg Cherrykit verbaast terwijl ze de mooie lapjespoes aan keek met grote blauwe ogen.
'Je mag zo terug naar de kraamkamer, maar eerst heb ik je hulp even nodig' zei ze op zachte toon. Cherrykit vroeg zich af waarvoor ze haar nodig had, maar ze besloot het af te wachten. Blijdschap schoot door haar heen toen ze dacht aan het feit dat ze terug mocht naar de kraamkamer, toch was het ook wel jammer. Spottedleaf had haar al wat verteld over de planten en zaden.
'Ik heb je nodig om deze papaver zaadjes naar Longtail te brengen.' De stem van Spottedleaf deed haar opschrikken uit haar gedachten.'Hij is gister naar gevallen en blijft klagen over zijn poot. En ik heb nog iets.' ze haalde een paar bloembladeren tevoorschijn.
'Goudsbloem!' zei Cherrykit die zich de naam van de plant duidelijk kon herinneren.
'Je leert snel, Cherrykit' zei Spottedleaf vriendelijk. Haar toon was niet helemaal te doorgronden, alsof ze ergens aan dacht waar Cherrykit geen weet van had.
'Deze goudsbloem bladeren zijn voor Willowpelt, ze heeft nog een kras op haar schouder en ik wil niet dat die gaat ontsteken. Ze heeft ze al eerder gehad, dus ze weet hoe ze, ze moet aanbrengen' vervolgde Spottedleaf. Cherrykit pakte de blaadjes en de zaadjes op en knikte nog eens naar haar medicine cat. Als teken van gedag liet ze haar staart nog even langs de gevlekte vacht van de poes glijden en liep naar de varentunnel die de medicine den uit leidde. De zon straalde fel op haar vacht, het was al bijna zonhoog! Ze haastte zich over het open veldje.
'Ow en Cherrykit, nog bedankt voor je hulp, de tijd dat je hier was!' Spottedleaf's miauw klonk zacht en verwelkomend. Cherrykit kon niet zeggen dat ze het niet naar haar zin had gehad bij de zachtaardige medicine cat. Het was leuk geweest om over een paar verschillende planten en kruiden te leren, en de katten binnen te krijgen als ze iets hadden. Cherrykit rende snel naar de warriors den en legde de papaverzaadjes bij Longtail neer. De pas nieuwe warrior knikte even en at er een op, hij moest toch in het kamp blijven om te rusten. Daarna liep ze naar Willowpelt en plaatste de goudsbloem blaadjes naast de poes in haar zachte nest. Graykit was al bijna klaar om apprentice te worden, en door het gebrek aan warriors was Willowpelt eerder naar de warriors den verhuisd.
'O dank je, Cherrykit! Ik vroeg me al af of ik zelf naar Spottedleaf toe zou moeten gaan. Ze heeft het vast druk' zei Willowpelt vriendelijk, hoewel je haar verdriet nog steeds door haar stem heen kon horen. Cherrykit knikte even voor ze naar buiten stormde om haar broer te zoeken. Ze voelde zich nog steeds vreselijk schuldig tegenover Willowpelt en Graykit. Het voelde alsof de dood van Morning kit haar schuld was. Snel probeerde ze het van zich af te zetten om haar broer te vinden. Daar! De kleine gouden tabby zat voor de nursery en draaide zijn hoofd in haar richting. Meteen toen zijn ijsblauwe ogen de hare raakte sprong hij op en rende het kamp door naar haar toe. Cherrykit ontvang hem spinnend van blijdschap.
'Cherrykit! Voel je, je weer goed? Het spijt me dat ik niet zo vaak langs ben gekomen, ik vond het niet erg prettig om je zo te zien. Ik dacht even dat..' zijn woorden stroomde uit zijn mond.
'Geen zorgen Applekit, ik voel me goed hoor. En het geeft niet' zei ze eerlijk tegen hem. Tegen haar broer kon ze moeilijk liegen. Hoewel ze blij was weer vrij te zijn om te spelen en alles, bleef het gevoel van leegte haar achterna zitten.
'Ik kon je niet ook in de steek laten, niet nadat..' begon Cherrykit, maar Applekit deed zijn staart voor haar mond zodat ze een hap vacht binnen kreeg. 'Bleh!' ze spuugde de haren uit en keek Applekit vragend aan.
'Niets zeggen. Het is gebeurd. Het spijt me heel erg van Morningkit, maar ze wil vast dat we allebei erg goede warriors worden!' zijn stem klonk opgewonden, de rouwende toon er haast uit verdwenen. Kon zij het maar net zo snel achter zich laten als hem. Hij leek het er niet erg moeilijk mee te hebben, al wist ze dat hij ergens toch kapot was. Dat moest wel, Applekit was een goede kat, en hij zou vast een hele goede warrior worden, net als hun vader!
Applekit ging haar voor naar de nursery, waar hun moeder Goldenflower op hen lag te wachten. Haar ogen twinkelde toen ze zag dat Cherrykit naast Applekit liep en geen pijn meer leek te hebben.
'Spottedleaf zei al dat je binnenkort terug kon komen. Ik verwachtte alleen niet zo snel' zei ze terwijl ze luid begon te spinnen. Cherrykit wist hoe moeilijk haar moeder het had gehad toen ze zo gewond was. Ze kon haar niets kwalijk nemen. Als Applekit daar had gelegen was het hele kamp gek geworden door al haar zorgen.
'Je bent Spottedleaf niet tot last geweest hoop ik?' vroeg Goldenflower die haar aankeek. Applekit keek al even nieuwsgierig. Verwachtte ze nou allebei dat ze rotzooi had gemaakt?
'Nee, het was leuk! Ik heb haar soms een beetje kunnen helpen. En ze heeft me verhalen verteld, en dingen over planten en kruiden!' zei Cherrykit opgewonden. Ze vond het allemaal erg leuk. Misschien zou ze de kennis die ze had opgedaan nog eens kunnen gebruiken. Al werd ze een warrior, het zou van pas kunnen komen.
'Mooi zo, als ik jou zo hoor moet Spottedleaf er ook wel van genoten hebben' zei haar moeder en schoof Cherrykit naar zich toe met een poot. Ze begon haar kitten goed te wassen, alle geuren uit de medicine den waren al snel vervangen door de melkachtige geur van de kraamkamer. Warm en gelukkig krulde Cherrykit zichzelf op naast haar broertje, haar lichaam dicht bij de warme vacht van haar moeder. Er was nog zo veel te leren, maar ze hoefde zich daar nu nog helemaal geen zorgen om te maken.


'Laat alle katten, die oud genoeg zijn om hun eigen prooi te vangen, zich verzamelen bij de Hogesteen voor een Clan meeting!' Bluestar's stem galmde over het kamp. In de nursery was Goldenflower druk bezig haar kittens te wassen. Cherrykit's donker rode vacht glom en haar blauwe ogen straalde evenals de gouden vacht van Applekit. Ze voelde de opwinding door haar lichaam heen schieten, en moest moeite doen normaal te lopen. Samen met haar moeder en Applekit liep ze de nursery uit. De hele Clan had zich al verzameld. Waarom waren het zo veel katten? Plotseling gegrepen door een vlaag van zenuwen liep ze naar voren. Haar moeder nam plaats naast haar vader Tigerclaw, die met een lege blik voor zich uit staarde. Was er iets mis? Cherrykit keek even naar Applekit, die zijn enthousiasme bijna niet meer binnen wist te houden. Dit was hun dag! Vanaf nu konden ze iets betekenen voor de Clan! Tigerclaw vergeten, stapte ze met trillende poten naar voren.
'Wij zijn hier vandaag bijeen voor een van mijn favoriete klusjes' zei Bluestar op haar kalme, maar heldere toon. 'Applekit, Cherrykit, kom naar voren!' Nog steeds in de ban van haar zenuwen schuifelde ze naar voren, haar broer naast haar, glom van zelfvertrouwen. Cherrykit keek naar de katten die om hen heen stonden, tussen de rijen door zag ze Spottedleaf. De medicine cat zat vooraan en keek haar bemoedigend aan met haar amberkleurige ogen, een glimlach sierde haar snuit. Cherrykit voelde zich plots veel zekerder van haar zaak en stapte flink door naast Applekit.
'Deze kittens zijn 6 manen oud, en dus oud genoeg om apprentice te worden. Applekit, vanaf nu, tot de dag dat je, je warrior naam hebt verdiend, zul je bekend staan als Applepaw. Jou mentor zal Darkstripe worden. Darkstripe, Tigerclaw was jou mentor. Ik ben ervan overtuigd dat jij al zijn goede lessen op Applekit zult overdragen' zei Bluestar helder, de twinkeling in haar blauwe ogen verraadde hoe fijn ze het vond dat er nieuwe apprentices waren. Toch was er iets anders waar Cherrykit meer aandacht voor had, Applepaw. Ze keek naar haar broer, en hoewel het niet te zien was als je gewoon naar hem keek, voelde ze de irritatie en woede als wolken van hem af stralen. Ze keek hem verwonderd aan en herinnerde zich toen de lege blik in de ogen van haar vader. Hij wilde dat Tigerclaw zijn mentor werd! En Tigerclaw wilde dat ook! Cherrykit had geen tijd om naar haar broer te kijken die zijn mentor begroette, haar naam werd genoemd.
'Cherrykit, vanaf nu, tot aan de dag dat je, je warrior naam hebt verdiend, zal je bekend staan als Cherrypaw. Jou mentor zal Willowpelt worden. Willowpelt, jij hebt bewezen dat je zowel kracht als hersens hebt. Je bent klaar voor een apprentice en ik denk dat het je goed zal doen om een jonge kat te trainen. Ik hoop dat je al je goede kwaliteiten over zult brengen op Cherrypaw' opnieuw galmde Bluestar's woorden door het kamp, alleen deze keer raakte het haar meer dan ooit.
'Cherrypaw! Applepaw! Cherrypaw! Applepaw!' weergalmde er door het kamp. Het luidst van Spottedleaf, Goldenflower en Frostfur. Cherrypaw straalde en liep naar haar mentor toe, die een andere kant op keek. De moeder van Morningkit was haar mentor. Was dat toeval? Ze wilde door de grond zakken toen ze Willowpelt om zag kijken, maar haar blauwe ogen stonden vol trots en vastberadenheid. Ze raakte elkaars neus aan en daarna keek Cherrypaw weer naar de Clan, de Clan die ze nu kon dienen! Dustpaw en Sandpaw kwamen op haar af en glimlachte naar haar en Applepaw.
'Gefeliciteerd, Applepaw, Cherrypaw' zei Dustpaw op een vrolijke toon.
'Het is te stil geweest in de apprentice den sinds Longpaw weg is. Fijn dat jullie twee nu bij ons slapen en dingen met ons kunnen doen' zei Sandpaw blij. Ze had de twee nooit zo vrolijk gehoord, maar ze hadden ook wel gelijk. Het was rustig in de apprentice den. Cherrykit voelde zich warm worden onder haar vacht. Uit alle richtingen kwamen katten naar haar, Willowpelt, Applepaw en Darkstripe toe om hen te feliciteren. Ze was er blij mee, maar eigenlijk verlangde ze naar rust. De katten begonnen na een tijdje weer naar hun taken af te dwalen en Goldenflower en Tigerclaw verschenen bij hun kittens.
'Jullie gaan het vast goed doen en jullie worden heel snel warrior, ik weet het gewoon' zei hun moeder blij toen ze beide apprentices een lik over hun hoofd had gegeven. 'Ik ga jullie wel missen hoor' zei ze. Cherrypaw kon wat verdriet horen in haar stem. Het was altijd moeilijk voor een queen om haar kittens los te laten, maar Goldenflower straalde al snel weer. Cherrypaw keek Applepaw aan die nog steeds boos leek over het feit dat zijn vader zijn mentor niet was.
'Kop op! Tigerclaw heeft geen apprentice en hij vind het vast niet erg om Darkstripe te helpen. Hij was immers zijn mentor' zei Cherrykit op troostende toon, maar haar broer luisterde niet. Hij had zijn gouden rug naar haar toe gekeerd en keek naar de grond. Cherrypaw voelde al haar moed wegzinken. Applepaw moest zich hier overheen zetten! Dat kon niet anders. Ze merkte niet dat Tigerclaw en Darkstripe samen het kamp uit waren gelopen, zacht fluisterend op dringende toon. Het enige wat ze zag was Applepaw. Zou hij altijd zo zijn, alleen omdat zijn vader zijn mentor niet was? Hoe moesten ze nou de warriors worden als hij alles opgaf? Cherrypaw voelde zich leeg van binnen. Het kon toch niet nu al fout gaan?