16:01 Tony

Ik stap, opgelucht, de lift in, nadenkend. Ik heb een aanvalstactiek nodig. Hoe ga ik Steve overhalen? Ik ga er niet van uit dat mijn charmes zullen werken. Dan had hij al lang aan mijn voeten gelegen, met alle flirtacties die ik met hem uitgehaald heb, ik heb bijvoorbeeld eens letterlijk tegen hem gezegd dat hij een lekkere kont heeft. Nou was dat meer voor de grap dan serieus, ik meende het wel.
En er zijn een heel aantal andere schaamteloze complimenten die ik sinds die tijd naar hem verkondigd heb. Elk compliment dat ik hem gaf werd ontvangen met een bloos, een ontwijkende blik en een ongemakkelijke stilte.
Ik heb toen ook gemerkt dat ik, hoe meer complimenten ik hem gaf, meer en meer geobsedeerd werd met het effect dat ik op hem had. En dat ik geen enkele keer bang geweest ben dat hij het echt vervelend zou vinden. Ik denk dat daar ook deels mijn lef vandaan komt om iets als een avance richting hem te proberen. Er is niks enger dan aanstalten maken bij een vriend of vriendin, en niks opwindender. 'To the workshop, Honey.' 'But of course, sir. And may I advice you-' 'No, you may not, just drop me of down there, ok? Before I change my mind.' 'But of course, sir' Hmm, er was ten minste één iemand op wie ik kon vertrouwen me niet van mijn stuk te brengen.
Ik denk even dieper na over die laatste paar gedachtes.
Ja, ik heb net zonder problemen bedacht dat Steve mij misschien ook wel ziet zitten, Nee, dat betekend absoluut niet dat dat ook daadwerkelijk zo is. Er gaat een golf van angst door mij heen. Wat nou als ik Steve verkeerd geïnterpreteerd heb? Wat als hij niks in me ziet. Ik neem echt een veel te grote gok met mijn plan. Nee. Nee, nee, nee. Ik doe hier goed aan. Wat is het punt in afwachten en stilzitten als dat wat je gelukkig zal maken zó voor het oprapen ligt? Nou ja, oprapen? Het ligt iets lastiger dan dat. Of toch niet?
'we have arrived at the workshop, sir. But-' 'thanks JARVIS' '-according to my camera's there is no-one here.'
Ik kijk schichtig om me heen als de deuren openen. Zodra ik zie dat Steve er inderdaad niet is raak ik lichtelijk in paniek, hij is vast niet gekomen omdat hij me niet aardig genoeg vind. Of misschien ronduit omdat hij bang is dat ik hem leuk vind, het is best duidelijk dat dat zo is, niet? Misschien was ik "coming on too strong?" ik hoop echt van niet, dit is iets dat je niet al te vaak in je leven tegen komt, en ik, met mijn levenservaring, niet verwachte nogmaals tegen te komen. Ik heb echt het gevoel dat hij het enige is dat me kan laten lachen, en ik ben tot veel in bereid om die glimlach op mijn lippen te krijgen. Ik tik een aantal keer op mijn horloge, JARVIS reageert plichtsmatig met de vraag of ik iets nodig heb. Ik besluit hem niet te vertellen wat ik echt nodig heb (cap, nu, hier, houdend van me) maar zeg JARVIS dat ik de motor klaar wil hebben staan en een scotch met extra ijs wil nuttigen, zo snel mogelijk. Niet lang daarna komt mijn scotch on the rocks aan zweven, gedragen door één van JARVIS' robot handlangers, en ongeveer tegelijkertijd schuift de liftdeur achter me open. Zonder om te draaien weet ik dat het Steve is, en al omdraaiend groet ik hem, een beetje onhandig; 'Steve, there you are, I thought you'd never come. how'd you like a scotch?'