Hoofdstuk 2

"Draco…" zei ik weer en verplaatste mijn duim om zijn pols. Een plotseling gevoel van opluchting en blijheid ging door me heen toen ik wat voelde, hij leefde nog!

Ik zuchtte en voor het eerst in maanden liep er een traan over mijn wang.

"Hallo?" vroeg ik met een beverige stem. Ik had sinds een half jaar een dreuzel telefoon aangeschaft, op aanraden van mijn moeder.

"Hallo, met Remus Lupos, wie is daar?" vroeg een stem aan de andere kant van de lijn.

"Met Mel, is Marsja daar?" vroeg ik met trillende stem.

"Ja, ik zal haar even halen," zei Remus en het was even stil. Opeens klonk er wat gerommel en toen hoorde ik de stem van mijn moeder.

"Schat?! Wat is er?"

"Mam…? Je moet zo snel mogelijk hier naartoe komen."

"Wat is er dan? Lieverd…? Wat is er aan de hand?!" vroeg ze bezorgd en ik had moeite om niet in snikken uit te barsten. Ik hoorde iemand op de achtergrond vragen wie het was.

"Het is Mel," hoorde ik mijn moeder zeggen.

"Mel?! Wat is er met haar?!" De andere stem was duidelijk die van Jack.

"Ik weet het niet maar ik ga nu naar haar toe," zei ze tegen Jack en richtte zich toen op mij. "Lieverd…? Ik kom er meteen aan, misschien komt Jack mee." Daarna hoorde ik alleen nog maar een regelmatig gepiep wat betekende dat mijn moeder had opgehangen.

Ik legde de hoorn terug op de haak en haalde diep adem om de tranen weg te dringen. Ik had Draco op bed gelegd en zijn wond schoon gemaakt. Hij was nog buiten westen, het was blijkbaar een flinke klap.

Ik liep terug naar mijn slaapkamer en ging naast Draco op het bed zitten. Ik streek met mijn hand langs zijn wang en hij begon te huiveren. Snel trok ik mijn hand terug, waarna hij zijn ogen open probeerde te doen. Ze kwamen niet heel ver, ze vielen na de helft weer dicht en daarna deed hij ze helemaal open.

Hij kreunde en probeerde gelijk rechtop te gaan zitten.

"Nee, blijf liggen," zei ik en duwde hem zachtjes terug.

"Wat is er gebeurd? Waar is Lara?" vroeg hij en keek om zich heen.

"Je hebt een flinke klap gehad en bent bewusteloos geraakt, ze hebben-" ik huiverde en haalde nog een keer diep adem om niet te huilen. Er zat een brok in mijn keel, met veel moeite kreeg ik hem weg.

"Ze hebben haar meegenomen," zei ik zacht en begon sneller adem te halen.

"Waat?!" riep Draco uit en zat gelijk rechtop, waarna hij naar zijn hoofd greep. "Waarom? Hoe? Waarom heb je ze niet tegen gehouden?!" riep hij uit en zijn ogen glinsterden.

"Ik?!!" riep ik verontwaardigd uit. "Hoe dan?! Jij lag daar, ik dacht dat je dood was!! Ze waren met zijn tweeën en ontweken mijn spreuken en, en, en…" Ik barstte in huilen uit. "Hoe kon ik ze tegenhouden?! Ik dacht dat je dood was en… en die groene straal en.."

"Waat?!! Hebben ze Lara vermoord?!"

"Nee!! Nog niet in ieder geval! Ik weet het niet!" riep ik uit en sprong van het bed af. Ik kreeg opeens vreselijk de nijging om Draco terplekke te wurgen. Begreep hij dan niet dat ik niets kon doen? Hoe zal hij zijn als hij in zo een situatie zat als ik nu zat?!

"Je begrijpt het niet hè?!" riep ik woedend uit.

"Wat moet ik begrijpen?!!" riep Draco kwaad terug.

"Hoe zou jij zijn in zo een situatie?! Je hebt geen idee hoe ik me voelde toen Lara weg was en ik dacht dat jij dood was!! Mijn hele wereld stortte in elkaar!!" riep ik uit en draaide me demonstratief om en liep de deur uit met grote passen.

"Ja, loop maar weg," hoorde ik Draco nog mompelen en toen stond hij op.

Waarom moesten we nou weer ruzie krijgen? Dit sloeg nergens op! Maar, hij dacht helemaal niet aan mij… alleen maar aan Lara. Klootzak, stom joch, hij mocht wel eens wat medeleven tonen dacht ik bij mezelf en sloeg met mijn vuist tegen de muur.

"Auw!" riep ik hard en wreef over mijn hand, waarom moest die muur zo hard zijn?

Een plotselinge knal deed me schrikken en ik leunde over de trapleuning om te zien wat en beneden gebeurde.

Marsja en Jack waren gearriveerd en ik liep snel naar beneden.

"Wat is er nou precies gebeurd? En waarom moesten we komen?" vroeg Jack meteen toen hij me zag.

"Nou.. kom even mee naar de woonkamer," zei ik en kreeg weer moeite om de tranen in bedwang te houden.

"Waar is Draco?" vroeg Marsja en mijn gezicht betrok.

"We hebben ruzie, hij is boven," zei ik somber en Jack trok zijn wenkbrauw op.

"Het begint weer koud te worden buiten," zei Jack opeens na een tijdje van stilte.

"De zomer is aan zijn eind, maar of het nou koud wordt…? Het is geen 25 graden meer, maar 17 graden," zei ik en ging zitten op een bank.

"Nou, vertel. Wat is er gebeurd?"

"Lara is ontvoerd," zei ik zacht en de gezichten van Marsja en Jack werden bleek.

"Wat?!" riepen ze in koor en van schrik dook ik wat in elkaar.

"Maar, hoe?" vroeg Jack.

"Nou, Narcissa kwam zo ongeveer een uur geleden met de mededeling dat Lara én Rosa in gevaar waren, dat Voldemort wilde ze hebben. Toen ging ze weg en ik ging achter haar aan, Draco ging achter mij aan en toen kwamen ze. Zodra ik me bedacht dat Lara alleen was zijn we terug gerend en we zagen de Dooddoeners. We kregen een klein gevechtje en toen kwam die groene straal en, en, en…" ik begon sneller adem te halen en vocht tegen de tranen. Het hele tafereel speelde zich opnieuw in mijn hoofd af.

"Rustig lieverd, het komt goed."

"Nee! Het komt niet goed! Ik dacht dat Draco geraakt was, ik dacht hij dood was! En toen waren ze er vandoor gegaan met Lara! En," zei ik met de grootste moeite. Ik kon er niet meer tegen en gaf mijn tranen de vrije loop.

"Is het goed als ik Draco even haal?" vroeg Jack voorzichtig.

"Je doet maar, maar hij komt toch niet," zei ik verbitterd. Jack stond op en liep de trap op.

Mijn moeder kwam naast me op de bank zitten en sloeg een arm om me heen. Ik legde mijn hoofd op haar schouder en bleef zo zitten als een klein kind terwijl mijn tranen bleven lopen en de gebeurtenissen zich steeds opnieuw in mijn hoofd afspeelde.

Draco:

Ik voelde me gebroken. Ruzie met Mel, Lara weg, kon het erger? Ja dat kon, maar daar wilde ik niet over nadenken.

Nadat Mel boos de kamer uit was gelopen, had ze tegen de muur geslagen en een kreet uitgeslagen. Ik moest de nijging onderdrukken om te kijken wat ze deed en te vragen waarom ze gelijk zo agressief was, maar dat zou het alleen maar erger maken.

Met knallende hoofdpijn stapte ik het bed uit, het duizelde voor mijn ogen en even werd alles zwart. Ik greep het bed en ging weer zitten. Ik was duidelijk te snel opgestaan.

Nadat ik weer scherp zag stond ik op en liep naar de badkamer. In de spiegel zag ik een bleek gezicht met grote wallen en rode ogen, ik zag er heel vermoeid uit. Ik plensde koud water in mijn gezicht en droogde die weer af, geen verschil.

Met een zucht begaf ik mij weer naar de slaapkamer en trok een broek aan en een shirt.

Zuchtend ging ik op het bed zitten, ze was nog niet dood, dat kon niet. Er moest een manier zijn om haar te redden, het moest gewoon. Als Voldemort de kans had, zou hij haar voor onze ogen vermoorden. Hij zou zeker weten dat we alles deden om haar te redden, dus we mogen er absoluut geen heisa van maken.

"Hé," hoorde ik iemand zeggen en ik keek naar de deur. In de deuropening stond Jack.

"Hé," zei ik en keek weer voor me uit. Jack wist zich blijkbaar even geen houding te geven want het duurde even voordat hij weer verder praatte.

"Ik vind het echt heel erg van wat er met Lara is gebeurd en ik weet zeker dat we haar terug krijgen."

"Ja, dat weet ik ook."

"Kom je mee naar beneden? Dan kunnen we iets bedenken," zei Jack voorzichtig.

"Mel wil me toch niet zien, dan heeft het ook geen zin om naar beneden te gaan," zei ik deprimerend.

"Nee! Mel denkt juist dat je niet naar beneden komt omdat je boos bent op haar!" riep Jack uit terwijl hij naar zijn hoofd greep.

"Ja, dat ben ik ook."

"Hé?! Ik snap jou niet," zei Jack en maakte een vaag gebaartje met zijn hand. Ik maakte een vaag geluidje dat leek op dat van een kraai, maar het moest een ingehouden grinnik voorstellen.

Mel:

Ik zag Draco naar beneden komen achter Jack en slaakte een zachte zucht van verlichting, hij was blijkbaar niet zo boos dat hij me niet meer wilde zien.

Heel even had ik oogcontact, heel even hing er een ondraaglijke spanning in de lucht, die ene seconde leken eeuwig te duren. Ik kon mijn blik niet weg trekken, het lukte niet.

Hij ging zitten en Jack ook. Ik wendde mijn gezicht af en keek een beetje hulpeloos naar mijn moeder.

"We moeten haar terugkrijgen," zei ik met een zacht stemmetje.

"Natuurlijk doen we dat lieverd, maar we moeten eerst de andere inlichten."

"Voldemort vermoord haar niet zolang hij er geen plezier aan kan beleven," zei Draco en ik keek hem aan.

"Wat bedoel je daarmee?" vroeg mijn moeder achterdochtig.

"Als hij haar wilt vermoorden, doet hij dat voor onze ogen."

"Waarom?"

"Omdat hij mij, ons, het meeste pijn wilt geven."

"Ja, dus… dat maakt toch niet uit of we de andere inlichten of niet?" zei mijn moeder niet begrijpend.

"Hij weet dat we alles zullen doen om haar te redden, dus het mag absoluut niet uitlopen." Ik knikte zacht, ik was het eens met Draco.

"Maar de orde! Kom op! De orde is de enige manier om haar te redden! Eigenhandig gaan we er allemaal aan!"

"Ja, maar we hebben mensen nodig die strikt zijn," zei Draco met tegenzin.

"Patty en Lucas zullen erop staan om te helpen," zei ik.

"Hoe zit het dan met Luna?" vroeg Jack.

"Daar verzinnen ze wel wat op. Ik ken nog wel wat mensen die strikt zijn," zei mijn moeder en ik keek haar vragend aan. "We kunnen zeker weten op Tops en Remus vertrouwen, ook kunnen we vertrouwen op Ginny Wemel en Hermelien Griffel, Bill Wemel is ook een hele goede en rechtvaardige duelleerder."

Verschrikt keek ik mijn moeder aan.

"Mam! Die mensen haten ons! Zij willen ons niet helpen! Nou in ieder geval Wemel en Griffel niet," zei ik verontwaardigd.

"Het zijn hele lieve en vriendelijke mensen, als het om een kind gaat, dan zullen ze alles doen wat in hun macht ligt. Ik zou eerder denken dat jij ze niet vertrouwd, geef ze een kans."

"En wat nou als ze het verpesten?" vroeg ik bang.

"Dat zullen ze niet, vertrouw me."

"Ik vertouw jou wel! Maar ik, ik weet het niet. Jack, wat vind jij dat we moeten doen?"

"Eeuhm.. ik ken Tops, Remus en Bill, dat zijn hele vriendelijke en aardige mensen, die zullen wel helpen. Maar Hermelien Griffel en Ginny Wemel weet ik niet, die ken ik niet."

"Zijn ze getrouwd?" vroeg Draco en ik keek een beetje vreemd naar hem.

"Eeuhm, dat weet ik niet, ze hebben alleen wel beide een relatie," zei Marsja.

"Met wie?"

"Eeuhm.. Hemelien met Ron Wemel en Ginny met Harry Potter."

"Daar was ik al bang voor," zei Draco en begon te ijsberen.

"Hoezo?" vroeg Jack niet begrijpend en mijn moeder keek ook even verward.

"Nou, Wemel en Potter haten Draco, als dat nog niet genoeg is… Potter en ik zijn ook niet zulke goede vriendjes," zei ik neerslachtig.

"Hmm.. zit wat in, maar Ginny Wemel laat zich daar niet hen door tegenhouden hoor, ze leidt een heel eigen leven. Ik heb ze vaak horen ruziën… en dat zijn niet echt kleine ruzies!" zei mijn moeder met grote ogen. Ik grinnikte, ik wist nog wel hoe Ginny Wemel Draco eens de hele huid had vol gescholden en hem behoorlijk had vervloekt, ja, zij was echt een harde.

"Dat weet ik, dat weet ik heel goed…" zei Draco met een grimas en ik kon een klein lachje niet onderdrukken. Maar een vernietigende blik deed me gelijk stoppen. Marsja keek me vragend aan.

"Hij had ooit eens een klein conflictje met haar, nou ja klein… hij lag drie dagen op de ziekenzaal en zij was er vanaf gekomen zonder strafwerk," zei ik zacht en Marsja glimlachte.

"Ze heeft laatst ook de hele keuken laten ontploffen omdat ze zo boos was, alleen toen werd Molly nogal boos."

"Molly?"

"Haar moeder, Mevrouw Wemel, hele aardige vrouw," zei mijn moeder. Mijn moeder voelde zich helemaal thuis daar bij de orde, ze hadden haar goed opgenomen en daar was ik ze dankbaar voor.

"Oké, dus we gaan hun vragen of ze eeuh…" zei ik langzaam.

"Ja, maar we moeten het Minerva ook informeren. Nu Albus dood is, leidt Minerva alles."

"Ja, ik heb het gehoord. De chaos is daardoor nog erger geworden."

"Iedereen was van slag, het gebeurde zo plotseling. Maar laten we het daar niet over hebben," zei Marsja.

"Hebben Lucas en Patty een telefoon?" vroeg Jack en ik knikte. "Oké! Ik ga ze bellen!! Eeuhm.. hoe werkt dat ding?"