Hierbij het vervolg van het verhaal. Een heleboel Deeks en Kensi dit hoofdstuk, maar de rest van het team komt er ook nog aan, wees gerust ;). (p.s. ik zou graag horen wat jullie van het verhaal vinden en waar jullie het graag heen zien gaan.)
In de week die volgde hadden ze niet veel over de zwangerschap gesproken. Deeks wist dat hij haar niet moest pushen om te praten, maar elke keer als ze hem aankeek gaf hij haar een liefdevolle glimlach om aan Kensi te laten weten dat het oke was en dat hij er voor haar was en elke keer kwam dan ook op haar gezicht een glimlach tevoorschijn. Hij zag dat Kensi nog steeds van slag was door de pas ontdekte zwangerschap, maar tegelijkertijd zag hij ook dat het al wel beter met haar ging dan aan het begin van de week toen ze compleet ingestort was.
Het was vrijdagmiddag en nadat ze klaar waren met het paperwork keek Deeks voorzichtig zijn partner aan.
"Hé Kens", begon hij twijfelend, "heb je zin om vanavond samen wat te gaan drinken?" Hij was bang dat ze nee zou zeggen, maar tegen zijn eigen verbazing glimlachte ze naar hem en zei: "Ja graag, ik kan de afleiding wel gebruiken."
Deeks had erover nagedacht om een leuk cafeetje in de stad op te zoeken, maar Kensi was eigenlijk nog niet toe aan de drukte. Uiteindelijk hebben ze besloten om maar wat te gaan drinken bij Deeks thuis. Ze zaten samen op de bank met allebei een glas cola in de hand. Deeks had besloten om ook maar wat fris te drinken, zodat Kensi die vanwege haar zwangerschap niet mocht drinken niet te veel met haar gedachten op de zwangerschap werd gedrukt. Daar had ze juist afleiding van nodig.
"Hoe voel je je, Kensi?" Vroeg Deeks voorzichtig. Hij vroeg zich af of ze last had van misselijkheid door de zwangerschap, maar hij durfde er eigenlijk niet direct naar te vragen. Kensi zag de zorgzaamheid in zijn ogen en hoewel ze gelijk dacht aan de zwangerschap waarover ze liever niet nadenkt, is er ook iets in haar dat heel graag erover wil praten en heel graag haar zorgen wil delen. Ze kijkt Deeks aan en eigenlijk weet ze dat ze het hem wil vertellen, hoe moeilijk ze dat ook vindt.
"Ik voel me goed." zegt Kensi. Deeks kijkt Kensi aan en weet gelijk dat dat niet waar is. Ze voelt zich niet goed. Hij kijkt haar een tijdje met een zorgelijke blik aan, zichzelf afvragende of hij moet pushen, of dat hij haar vrij moet laten. Gelukkig begint Kensi op dat moment uit zichzelf te praten.
"Oké, misschien voel ik me niet perfect." begint ze twijfelend.
"Ik moet iedere dag wel minimaal één keer overgeven en af en toe ben ik ook een beetje misselijk. Maar eigenlijk voel ik me echt best oké en valt het me allemaal wel mee. Het hoort er allemaal ook wel een beetje bij." Deeks glimlacht naar Kensi en Kensi smelt een beetje.
"Het gaat best oké dan?" Deeks kijkt zijn partner vragend aan. Zijn partner knikt geruststellend.
"Ja, ik voel me best oké. Lichamelijk dan."
Ze wordt even stil en ze voelt Deeks blik op haar rusten. Gek genoeg voelt ze zich daar fijn bij denkt ze, terwijl ze het idee altijd wel eng gevonden heeft. Kensi voelt zich op haar gemak en besluit om haar denkproces met Deeks te delen. Dingen uitspreken werkt altijd heel goed.
"In mijn hoofd word ik nog helemaal gek." vervolgt ze, ze voelt dat Deeks' blik nog steeds op haar gericht is.
"Ik ben een beetje aan het wennen aan het idee dat ik een baby ga krijgen, een prachtig klein wondertje dat aan het groeien is in mijn buik, maar tegelijkertijd maken alle gevolgen die dat heeft me bang. Ooit zal ik het andere mensen ook moeten gaan vertellen en ik ben bang wat iedereen ervan vindt en als ze het weten van mij wat ze dan van mij vinden. Het is tenslotte mijn eigen schuld en dan is het kind van zo'n vreselijke vader. In het veld zal ik eerst niet alles meer kunnen doen, zwanger rondrennen en zwanger vechten is geen goed idee en ik weet nu al dat Hettie me meteen achter een bureau zet als ik vertel dat ik zwanger ben. Ik zal nooit meer alleen zijn, altijd verantwoordelijk zijn voor het leven van een ander. Ik weet niet eens of ik dat wel kan. Moeder zijn, ik bad-ass-blye als moeder van een kind. Ik zal altijd het goede voorbeeld moeten geven. Het kan niet anders dan dat ik een kind verpest. Ik ben bang dat ik geen goede moeder ben en waar ik misschien nog wel het meeste bang voor ben is dat het kind op zijn/haar vader gaat lijken en dat ik elke dag aan hem herinnerd zal worden en dat ik mijn gedachten over de vader ook doortrek in het kind, terwijl het kind niks gedaan heeft, mij niks misdaan heeft. Zal ik wel het kind alle liefde kunnen geven die het verdient?"
Kensi bleef maar door ratelen. Alle zorgen, alle onzekerheden die ze zolang al in zichzelf gehouden heeft, die gooit ze er nu in één keer uit, Deeks overdonderd naast haar zittend. Deeks heeft gehoopt dat ze het ooit met hem zou delen, maar hij had nooit verwacht dat ze dat ook zou doen, laat staan dat ze het er nu in één keer uit zou gooien.
"Ik weet even niet wat ik moet zeggen." zegt Deeks, zijn gedachten uitsprekend. Hij is eigenlijk een beetje sprakeloos.
"Het is me een heleboel wat je ineens vertelt." Kensi kijkt hem bang aan, ze is bang dat ze te hard gepushed heeft, dat ze hem zo overdonderd heeft dat hij er niet meer wil zijn voor haar, dat ze dit alles zonder hem zal moeten doen. Deeks ziet haar angst en gaat daar op in.
"Kens, ik ben heel blij dat je er met mij over wil praten. Dat wil ik ten eerste even gezegd hebben." Deeks blijft heel even stil als hij het gezicht van zijn partner op ziet klaren.
"Kensi, ik denk dat het heel mooi is dat je aan het kind denkt en dat je het alle liefde gunt. Het is iets wat je het kind heel graag wil geven en als je dat al als intentie hebt, dan zullen er vast weleens dingen zijn die beter kunnen, maar de liefde die heb je voor het kind. Dat je je zorgen maakt is dan juist een goed teken, want dat betekent dat je erom geeft. En ik geloof uit de grond van mijn hart dat jij het kind alle liefde zult geven die je in je hebt en dat dat ook meer dan alle liefde is die het kind nodig heeft. Jij zult een super moeder worden Kensi, achter jouw stukje badass zijn gaat een heleboel liefde schuil, daar ben ik van overtuigd en ik weet zeker dat iedereen om je heen dat met mij eens is en je zal steunen in elke stap die je zet." De tranen staan in Kensi's ogen als ze naar Deeks kijkt. Ze is ontroerd door al die lieve dingen die hij tegen haar gezegd heeft. Altijd weer weet hij te zeggen wat ze het meest nodig heeft.
"Dank je wel Deeks" fluistert ze en ze kruipt dichter tegen Deeks aan. Deeks slaat een arm om haar heen en Kensi legt haar hoofd op zijn schouder. Ze vinden behagen in elkaars armen.