Sorry dat ik zo lang niet heb ge-update. Ik had het erg druk en daarna ben ik het eigenlijk gewoon vergeten...

Dit is wel een extra lange.

Dus ik hoop dat jullie het leuk vinden en please review, want dit is mijn eerste verhaal en ik wil graag weten of ik het goed doe of niet.

Veel plezier met lezen.

Edwards kamer

Daar stond ik dan.

Ik voelde mijn benen slap worden. Mijn knieën begaven het, waardoor ik inzakte op de zachte taptijen vloer.

In alle keren dat ik hier ben geweest heb ik mezelf er niet toe kunnen zetten om Edwards kamer binnen te gaan. Ik was bang dat ik te overstuur zou raken. Een aantal keren heb ik twijfelend voor zijn deur gestaan, maar ik ben nog nooit verder gekomen.

Nu zat ik daar dan op het gouden tapijt die verpest werd door mijn zoute tranen.

Alles was nog precies hetzelfde. Van de zwart leren bank tot de boeken, die hij nooit las. Ik raakte ze aan alsof het de kostbaarste schatten waren die een mens kon vinden.

Op zijn eikenhouten bureau lagen de boeken en het huiswerk. Er zat een laatje in het bureau. Ik maakte het voorzichtig open.

Daar lagen de composities van Edward. Ik had al bedacht dat als ik die zou vinden, dat ik ze dan mee zou nemen. Dus ik had een mapje meegenomen waar ik ze veilig in kon bewaren.

Toen ik ze eruit haalde zag ik dat er nog iets in het laatje lag.

Het was een dagboek. Ik pakte het op. Het had een eigenaardig slot. Een schokkend bekende vorm.

Flashback:

Alle beelden flitsten voor mijn ogen voorbij. Edwards auto op de oprit. De kleine wandeling met Edward het bos in. Zijn koude, afstandelijke, topaaskleurige ogen. De afscheidskus op mijn voorhoofd. Een Nieuwe Maan. De menigte mensen.

Ik opende mijn ogen en merkte dat ik in mijn bed lag. Was het nou allemaal een droom geweest?

Ik stond op, maar voelde iets kouds op mijn hals. Ik schrok. Eerst dacht ik dat het Edward was, maar toen ik naar beneden keek om te zien wat het was, bleek het iets heel anders te zijn.

Het was een ketting met een hangertje. Het had een vreemde vorm. Een ster met daarin een hartje van kristal.

Ik kan me niet herinneren dat ik het van iemand heb gekregen, laat staan dat ik het zelf heb omgedaan.

Misschien wist Edward wel van wie het was. Toen ik naar mijn raam liep om het te openen kreeg ik het idee dat er iets mis was.

Iets in deze kamer klopte niet. Een heel angstaanjagend gevoel kroop omhoog.

Misschien was het toch geen droom. Ik checkte snel mijn stereo. En ja hoor, de cd was weg. Ik pakte snel mijn plakboek, maar na de eerste pagina stopte ik al. De foto was weg en ik wist al wat er op de volgende pagina's te zien was: helemaal niets.

Ik rende naar beneden.

Charlie zat al aan de tafel te ontbijten. Hij groette me voorzichtig en keek me afwachtend aan. Even was er een stilte. Ik wachtte op datgene waar Charlie op wachtte.

Net toen ik wilde vragen of hij wist van wie het hangertje was, deed hij zijn mond open. "Heb je een nieuwe ketting? Mooie zeg," zei hij.

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Als het niet van hem was, van wie kon het dan zijn. Van Edward was het erg onwaarschijnlijk. Hij had juist alles wat me aan hem deed herinneren meegenomen.

"Ik heb het van Alice gekregen," zei ik uiteindelijk maar. Ik voelde een pijnscheut door mijn borstkas gaan. Ik krom ineen. Charlie had het gemerkt en ging snel naast me staan. Hij sloeg een arm om me heen.

Ik begon te huilen. De tranen stroomden over mijn wangen en vertroebelde mijn zicht. Ik voelde me wegzakken in een grote zwarte leegte.

Einde Flashback.

Het slot had precies de vorm van het hangertje. Er ging een schok door mij heen.

Edward moet dus nog de nacht dat hij weg ging bij mij op de kamer zij geweest. En ik had dat niet eens door! Hij heeft het hangertje om mijn hals gedaan. Hij wilde dat ik dit dagboek vond. Of hij wilde gewoon iets van hem bij mij achterlaten.

Op de voorkant stond een foto van de Cullens afgedrukt. Ik stond er ook tussen, maar ik leek net een buitenstaander op de foto. Zo had ik me ook altijd gevoeld. Ik hoorde niet bij hun. Ze waren te goed voor mij.

Om niet langer naar de foto te hoeven kijken drukte ik het hangertje op het slot en het ging met een klik open.

Ik sloeg het dagboek open. Op de eerste pagina stond in een oud sierlijk handschrift:

"Voor mijn liefste Isabella, de vallende ster in mijn leven.

Mijn hoop, mijn liefde, mijn zegen. Mijn leven schoot in vuur en vlam, toen jij mijn dode stille hart wegnam.

Mijn leven was een hel zonder jou, dus weet dat ik altijd van je houd.

Alles wat ik in het bos zei was gelogen.

Ik heb heel erg veel spijt dat ik je heb bedrogen.

Schenk mij alsjeblieft vergiffenis, want jij blijft altijd mijn Artemis.(A/N: Dit is geïnspireerd door het liedje New Moon van Celica Westbrook)"

Ik voelde een waterval van tranen uit mijn ogen komen.

Hij heeft dus altijd van mij gehouden. Het was een enorme opluchting. Ik had altijd gedacht dat hij niet van me hield. Dat kon ook niet. Hoe kon zo'n perfect wezen nou van zo'n simpele ziel als ik houden. Nu bleek mijn gedachte verkeerd te zijn. Hij hield van me en ik was zijn Artemis.

Ik klikte het slot van het dagboek weer voorzichtig dicht. De rest zou ik later wel gaan lezen.

Ik stond gauw op en ging verder met het zoeken naar spullen om mee te nemen.

Ik kwam aan bij zijn rek met cd's. Hij had er enorm veel. Ik zocht degene uit die hij het leukst vond en stopte ze in mijn tas.

Mijn tas begon nu al aardig vol te raken. Ik haalde nog wat kleren uit zijn kledingkast. Het waren de kleren die ik hem het mooist vond staan.

Natuurlijk had hij die niet vaak aan gehad, want dat stond Alice niet toe. Je kon volgens haar maar een paar keer dezelfde kleren aan hebben. Daarna moesten ze weg.

De kleren paste niet meer in de tas, dus ik moest een nieuwe tas vinden. Ik pakte maar Edwards schooltas. Daar zou nog heel wat in passen.

Ik vond een kladblok op zijn bureau en begon een brief te schrijven.

Mijn liefste familie,

Als jullie dit ooit nog lezen ben ik waarschijnlijk al dood. Ik wil jullie even laten weten dat ik wat dingen meegenomen heb. We zijn namelijk verhuisd en ik kon het niet verdragen om alles hier achter te laten.

Sinds jullie in mijn leven zijn gekomen is het alsof ik in mijn eerste jaren helemaal niet heb geleefd. Ik hield en zal altijd van jullie blijven houden met heel mijn hart. Ik vond het vreselijk dat jullie weg zijn gegaan. Het was alsof jullie een deel van mijzelf met jullie hadden meegenomen. Ik voelde me misvormd. Er miste een deel. Een deel dat ik waarschijnlijk nooit meer terug zal vinden.

Alice, ik heb het jurkje dat je op mijn verjaardag aan had meegenomen. Ik vond hem jou prachtig staan en toen het bleek dat ik hem ook paste moest ik hem gewoon meenemen.

Rosalie, ik heb een van jou medaillons meegenomen. Dit zal ik altijd dragen, als teken dat ik altijd van jullie zal houden en zodat ik jullie nooit vergeet.

Carlisle, ik heb het boek meegenomen dat je voor mijn verjaardag voor mij had geschreven. Ik ben erg benieuwd waar het over gaat.

En als laatste Edward, van jou heb ik wat meer meegenomen. Dat had je wel kunnen verwachten. Ik heb het dagboek gevonden dat bij mijn ketting paste. Ook heb ik een aantal cd's meegenomen en wat kleren. Ik vond ze jou altijd zo mooi staan. Als laatste heb ik nog jouw composities meegenomen. Ook al kan ik niet meer horen hoe jij het speelt. Ik kan het nu dan ook zelf spelen.

Ik weet dat jullie mij nooit zullen vergeten, ik jullie ook niet. Ik houd echt zielsveel van jullie. En Edward ik betwijfel het of ik ooit nog iemand anders zal vinden. Jij zal altijd mijn ware liefde blijven. Ik mis jullie vreselijk en ik hoop dat jullie ooit nog iets van jullie laten horen.

Jullie dochter/zus/geliefde Bella.

Een aantal woorden waren bijna niet meer leesbaar door de tranen die erop vielen.

Toen ik mezelf eindelijk weer onder controle had pakte ik mijn tas en Edwards rugtas. Nadat ik alles had gepakt, wat ik wilde meenemen, en ik foto's van alle kamers had gemaakt, liep ik naar beneden.

Ik keek nog even heel goed rond. Dit liet ik allemaal achter, ik zou hier nooit meer terug komen.

Bij die gedachte voelde ik de tranen opnieuw in mijn ogen springen. Het was een wonder dat mijn lichaam nog traanvocht had. Vandaag had ik al zoveel gehuild. Waarschijnlijk meer dan alle keren in mijn leven bij elkaar opgeteld.

Ik stapte uit het huis en deed de deur achter mij dicht. Ik kon het niet verdragen om achterom te kijken.

Ik liep in een rechte lijn naar mijn pick-up.

Dat was het dan maar weer.

review, alsjeblieft.

Ik update pas als ik er minstens 7 heb gekregen.

Ik weet het is oneerlijk voor degene die het wel heel leuk vinden,

maar anders zit ik voor bijna niemand te schrijven.