Heey guys. Ik heb nog een hoofdstukje geupload.
Enjoy!

Vrijdagochtend. Slaperig zit je aan het ontbijt. De afgelopen nachten heb je bijna niet geslapen, en daarnaast smaakt het eten nergens naar. Netals het eten van de afgelopen dagen. Vanavond is het openingsfeest op Raimon Junior High. En eigenlijk.. Eigenlijk heb je daar helemaal geen zin in.

Moe en diep in gedachten kom je op school aan. Ik kan maar beter meteen aan mijn vriendinnen zeggen dat ik niet ga vanavond. Ik heb er gewoon geen zin in. Je kijkt om je heen, maar je vriendinnen zie je nog niet. Je ziet wel iemand anders. Gouenji. Je probeert niet naar hem te kijken, maar dat is moeilijk. Sinds maandag ben je niet meer naar het veldje geweest en heb je Gouenji niet meer gezien.

Opeens word je aandacht weer naar hem toe getrokken. Je schrikt je dood. Gouenji kijkt je recht aan, vanaf de andere kant van het plein. Recht in je ogen, maar het voelt alsof hij diep in je hart kijkt. Als bevroren kijk je weg. Waarom kan ik die blik niet weerstaan? Dan zie je iemand naast Gouenji staan. Een jongen met rood haar en een wel erg witte huid. Wie is dat? Is dat.. Jawel, hij zit bij mij in de klas met wiskunde. Hiroto?

Nu ben je helemaal in de war. Dit had je niet verwacht. Hiroto en Gouenji kennen elkaar? Nu zink je nog dieper weg in je gedachten, maar al snel schrik je op. Het eerste uur heb je wiskunde. Dit is je kans om wat meer over Gouenji te weten te komen.

Je haast je naar je klas. Gelukkig, Hiroto is er ook. Snel ga aan de nog lege tafel naast hem zitten. De les is zoals altijd saai, en al snel zijn je gedachten weer bij Gouenji. Dan tikt Hiroto je aan. Als je hem vragend aankijkt geeft hij je een dubbelgevouwen briefje. "Van Gouenji", zegt hij.

Verbaasd kijk je naar het briefje in je hand. Je haalt diep adem en opent het. Het eerste wat je opvalt is het handschrift. Schuine, kleine letters in een mooi jongensachtig handschrift. Maar zo netjes. Zelfs zijn handschrift is mysterieus. Netals hijzelf. Dan pas begin je te lezen wat er staat.

Steel Tower. Half 3. Jij en ik?

Hij wilt me weer zien. Maar.. Maar ik durf hem niet onder ogen te komen. Wat moet ik nu doen? Voordat je verder kan denken fluistert Hiroto: "Als ik jou was, zou ik gaan. Ik denk dat het wel belangrijk is, anders zou Gouenji niet aan mij gevraagt hebben om het briefje te geven. Hij is een slechte prater."

Na je laatste les ren je naar de meisjes wc. Je hebt natuurlijk geen tijd om naar huis te gaan en je om te kleden. Daarom maak je snel de bovenste knoopjes van je schooluniform open en gooit je haar los. Dan loop je naar de Steel Tower. Gouenji is er nog niet, maar dat geeft je de kans om nog een beetje na te denken. Ookal is het pas de tweede keer dat je hier bent, je hebt nu al herinneringen aan deze plek. Voor je het weet beleef je die momenten opnieuw in je hoofd. Wat zou er gebeurt zijn als... Bij deze gedachte begin je weer te blozen.

Gouenji komt naast je op het bankje zitten, maar je bent nog te diep in je gedachten. "Aan wie denk je?", vraagt hij. Verschrikt kijk je op. "Hij moet wel heel speciaal zijn, om je zo te laten blozen", gaat hij verder. Wacht even, wat? "Waarom zijn we hier?", vraag je maar. Je bent niet van plan zijn vraag te beantwoorden. "Ik.. Ik wilde je zien?", fluistert Gouenji.

Nu ben je pas echt in de war. "Maar de vorige keer ging het niet zo goed, Gouenji. Waarom hier? En waarom een briefje?" Nu je eenmaal hebt gesproken, komen alle vragen eruit. Gouenji zit stil voor zich uit te kijken. Je durft niet verder te vragen. Dan sta je maar op. Net wanneer je weg wilt lopen, pakt Gouenji je bij je pols beet en trekt je naar zich toe. De plek waar hij je vasthoud wordt meteen warm. "Niet weggaan.."

"Ik weet niet wat er met me aan de hand is. Ik kan me niet concentreren op de lessen, tijdens het trainen schiet ik alle ballen ernaast en ik kan niet slapen. Het enige waar ik aan denk.. Ben jij. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik wilde je gewoon zien."

Na deze woorden ga je weer zitten. Als je naast je kijkt zie he Gouenji zenuwachtig asn zijn haar friemelen. Opgelucht moet je zachtjes lachen. "Ik dacht dat je boos op me was. Of dat je me niet meer wilde zien", zeg je.

Nu is het Gouenji's beurt om verbaasd te zijn. Boos? Hoe kan ik nou boos zijn. Ik weet niet wat er gebeurde, maar het voelde goed. En dat maakte me bang. "Ga je naar het schoolfeest vanavond?", vraagt Gouenji. Zeg ja, zeg ja, zeg alsjeblieft ja.. "Ik had eigenlijk niet zo'n zin, maar ik denk dat ik toch wel ga", zeg je met een lach.

Eind!
Laat me weten wat je ervan vond en wat ik kan verbeteren.

X