Σημειώσεις

Πλάγια γραφή : Εσωτερικές σκέψεις των ηρώων

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Ψέμματα

Σαν έφτασαν στο κλαμπ, η Mίσα προχωρούσε μπροστά με μικρά χαριτωμένα βηματάκια κι ο Ελ ακολουθούσε με το εκκεντρικό του περπάτημα, κυρτός, έχοντας τα χέρια μέσα στις τσέπες, σα να πήγαινε για καβγά. Θα θελε να 'χε τη δυνατότητα να της κρατήσει το χέρι όπως έχει δει να κάνουν τα ζευγάρια, αλλά αυτο ηταν μονο μια παραλογη και αυθορμητη σκεψη. Αν επιχειρουσε το οτιδηποτε θα την έφερνε σε δύσκολη θέση καθώς σεβόταν τα αισθήματα της για το Λάιτ. Επιπλεον, θα τον ελεγε ξανα ανωμαλο, οποτε ηταν καλυτερο να αποφυγει κατι τετοιο.

Επειτα. ήξερε ελαχιστα για το πώς έπρεπε ένας τζέντλεμαν να συμπεριφερθεί σε μια κυρία, δεν άρμοζαν οι τύποι σ'εκείνον. Ηξερε ομως από ένστικτο και μόνο οτι εκείνη έπρεπε να προηγηθεί, να φαίνεται μπροστά. Γιατί έτσι πρέπει πάντα να γίνεται με καθετί όμορφο. Κι εκείνη άστραφτε από χιλιόμετρα μακριά, έλαμπε ομορφότερα κι απ'όλα τ'αστέρια του ουρανού, σαν άγγελος που κατέβηκε στη γη να χαρίσει στον κόσμο το σαγηνευτικό του φως. Ακόμα κι η σελήνη θα τη ζήλευε, γιατί απλά είναι κι αυτή μια γυναίκα. Ενώ εκείνος ηταν απλα ένας κοινος θνητός, ένας ταπεινός ακόλουθος της, αυτός ήταν ο τρόπος του για να δείξει σεβασμό. Εξωτερικεύοντάς τον με πράξεις.

Ο πορτιέρης τη χαιρέτισε με θαυμασμό :

"Δεσποινίς Αμάνε. Χαρά μας να σας έχουμε εδώ ξανά.

" είπε ο μεγαλόσωμος άντρας και της άνοιξε την πόρτα.

Ακολούθησε ο Ελ, όμως ο άντρας μπήκε μπροστά του, εμποδίζοντας τον.

"Πάρε δρόμο μικρέ, εδώ μόνος δε μπαίνεις. Κι άσε κι αυτό το υφάκι γιατί θα βρεις μπελάδες." τον απείλησε, και λίγο που δεν έλειψε να φάει κλωτσιά.

Ο Ελ σπανια θα πυροδοτουσε εναν καυγα, αν ομως τον προκαλουσε καποιος τοτε θα ανταπεδιδε την προκληση, προσπαθωντας να ειναι εκεινος που θα σημανει το τελος. Και στην πραγματικοτητα, ηταν ενας αρκετα δυνατος αντιπαλος οσο κι αν μπορουσε να σε ξεγελασει το παρουσιαστικο του. Και ολως παραδοξως, η καποειρα ηταν ενα απο τα κρυφα ατου που θα φανερωνε σπανια.

Παρολ'αυτα, επρεπε να κρατηθεί για χάρη της Μίσα οπου εσωσε την κατασταση, κι ας υπήρξαν φορές που οι καβγάδες του με το Λάιτ ήταν παραπάνω από ομηρικοί, άλλοτε κωμικοτραγικοί, δίχως να κάνει πίσω στιγμή.

Μα δεν έβλεπε ο άλλος πως δεν ήταν μόνος του; Από την άλλη, λογικό ήταν να τον θεωρήσει έτσι, αφού η Μίσα δε θα επέλεγε να βγει με κάποιον σαν αυτόν, μπορούσε να συμπεράνει ο Ελ. Ήξεραν το γούστο της, τις προτιμήσεις, τα στάνταρ της. Κι ο Ελ δεν είχε τίποτα απ'όλα αυτά απ'ότι φαινόταν.

"Είναι μαζί μου."αποκρίθηκε η Μίσα, ξαφνιάζοντας τον πορτιέρη και ξαφνικά άρχισε τις ευγένειες.

"Παρακαλώ περάστε νεαρέ." σχεδόν υποκλίθηκε, κάνοντας τον Ελ να τον κοιτάξει περίεργα προτού προσπεράσει. Ευτυχως, ολα ηταν καλα και ηρεμα, και μαλιστα ο πορτιερης ηταν σα να εκανε στροφη 180 μοιρων.

"Να που έφερε και κάποιον απ'το σινάφι μας. Ο άλλος παραήταν κυριλλέ." σχολίασε χαμηλόφωνα αφοτου η Μισα και ο εκκεντρικος ντετεκτιβ μπήκαν μέσα κι έκλεισε η πόρτα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που'χε δει στη ζωή του κλαμπάκι, αλλά δεν είχε βρεθεί ποτέ πριν. Ήξερε μονάχα ότι αυτά τα μέρη όση διασκέδαση προσέφεραν επιφανειακά τόση περισσότερη βρωμιά έκρυβαν στις σκοτεινές γωνιές τους. Ναρκωτικά, μαφία, ξέπλυμα χρήματος κι άλλοτε πορνεία ήταν απ'τα λίγα φαινόμενα που'χε δει να εκτυλίσσονται σε τέτοιες τοποθεσίες. Του φαινόταν περίεργο από την άλλη που βρισκόταν σ'ένα τέτοιο μέρος για προσωπική του υπόθεση, η ακόμα καλύτερα για προσωπική του διασκέδαση, αν μπορούσε να το χαρακτηρίσει κι έτσι.

Γιατί η Μίσα ήταν ενδιαφέρουσα κι απολάμβανε την παρέα της, κι ας ηταν κατωτερη σε θεμα ευφυιας, παντα για τα δικα του δεδομένα. Δεν την υποτίμησε ούτε στιγμή, ούτε είχε καυχηθεί ποτέ σε κανέναν για το σπάνιο αυτό δώρο που του'χε δωθεί- το μυαλό του. Κάτι έπρεπε να'χε κι αυτός, εξάλλου.

Ένιωθε ευλογημένος που 'ταν μαζί της, παρόλο που ηταν ανεφικτο για εκεινον ν'ακολουθήσει το δικό της τρόπο ζωής, να μοιραστει τις συνήθειες της, ακομα και να αναλακυψει τις ιδιοτροπίες της εν τέλει. Δεν τον ενδιερεφεραν οι διαφορες τους, γιατί για'κείνον ήταν ιδανική, την ήθελε έτσι όπως ήταν, με τα μειονεκτήματα της, δίχως συμβιβασμούς, δίχως να'χει πλάσει με τη μορφή της μια δική του εικονική Μίσα μέσα στο μυαλό του που να ανταγωνίζεται την εξωτερική. Μόνο η πραγματική είχε γίνει μόνιμη κάτοικος στα μονοπάτια της σκέψης του, εκείνη που τον φίλησε και τον άγγιξε κυριολεκτικά και μεταφορικά, ταρακουνώντας μια για πάντα τον εσωτερικό του κόσμο. Γιατί δεν τό'χε κάνει άλλη, ούτε και θα επέτρεπε ποτέ να γινόταν κάτι τέτοιο. Κι αν την είχε προβλέψει τοτε, ίσως τα πράγματα να'ταν πολύ διαφορετικά. Ίσως γι αυτό τον έκανε να νιώσει έτσι, γιατί ηταν απο τις λιγες φορες που απετυχε να διαβασει εναν ανθρωπο κι αυτό ήταν κάτι το πολύ ιδιαίτερο.

Ήταν εκείνη η ξαφνική, αυθόρμητη αντίδραση της σαν της είχε πει ότι ο Λάιτ ήταν ο μόνος άξιος για τη Μίσα. Κι αυτό ήταν η τραγική ειρωνία για-κείνον, διότι είχε κάνει την υπέρβαση του εγώ του, ξεπερνώντας τα όρια της αντοχής του, παρότι είχε τεράστια ψυχικά αποθέματα. Εδώ φαινόταν πως είχε παραμερίσει την πλευρά του που δεν ήξερε να χάνει, εκείνο το πεισματάρικο, ανώριμο παιδί που ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει μέσα του. Είχε πει κιόλας στο Λάιτ ότι τώρα που'ταν ελεύθερος μπορούσε να χαρεί τον έρωτα του, κι ότι το εννοούσε, μόνο για να λάβει την απάντηση από τον 2ο ότι δεν τον απασχολούσε να κάνει μια σοβαρή σχέση.

Τι περίεργο για τον Ελ, να παραμερίσει τον εαυτό του για να'ναι 'κείνη ευτυχισμένη. Κι όλα αυτά διότι είχε τα πόδια του καρφωμένα του γερά πάνω στη γη, γνωρίζοντας τα όρια του. Κι η μοναδική αλήθεια που ηχούσε στ'αυτιά του ( σαν τις καμπάνες που άκουγε τελευταία ολοένα και πιο δυνατά) ήταν μια : Η Μίσα ήταν μονάχα ένα άπιαστο όνειρο, μια χίμαιρα, μια σκιά που όσο κι αν κυνηγούσε δε θά'φτανε ποτέ. Γιατί έτσι είναι πάντα όλα τα ωραία, αυτά που αξίζουν- σε πονάνε, κι είναι δύσκολα. Είχε αυτογνωσία, κι αυτό ήταν το μεγαλύτερο του ατού, διότι σπάνια καταφέρνουν οι άνθρωποι να φτάσουν σε τέτοιο πνευματικό επίπεδο. Κι εκείνος έστω κι έτσι, σε ηλικία μόλις 25 ετών, τά'χε καταφέρει επάξια.

Καθώς προχωρούσαν σε αναζητηση θεσης, ολοι χαιρετούσαν τη Μισα, τη λάτρευαν, υπέγραφε και κάνα αυτόγραφο που και που. Κι όσο περισσότερο ο Ελ την έβλεπε πώς κινείται και μιλούσε μαζί τους τόσο πιο απλησίαστη φάνταζε για'κείνον, κι ολοένα και περισσότερο σιγουρευόταν πως η κοινή τους έξοδος δεν ήταν κάτι που είχε επιλέξει η ίδια, μέσα από τα βάθη της ψυχής της.

Άσχετα που φαινομενικά έδειξε αφελης και προθυμος να βγει μαζι της, χωρις καμμία επιφύλαξη, ήξερε ότι υπήρχε κάποια σκοπιμότητα πίσω απ'την ξαφνική επιθυμία της να βρεθεί μαζί του. Ακόμα όμως έπρεπε να περιμένει, να βρει την κατάλληλη στιγμή και να ανακαλύψει τα κίνητρα της.

"Τι έγινε ρε Μίσα; Άλλαξες γκόμενο; Ωραίος τύπος. Όχι σαν τον άλλο το μαχλέπα. " είπε μια απ'τις γνωριμίες της που'χε καθώς πήγαιναν να κάτσουν σ'ένα άδειο τραπέζι.

"Μα τι λες παλιοσαχλέ! Η Μίσα Μίσα δεν αλλάζει τους άντρες σαν τα πουκάμισα. Σε έναν μόνο είμαι αιώνια πιστή!" είπε φανερά ενοχλημένη, ξερόβηξε και συνέχισε να προχωρά με ύφος μεγαλοκυρίας.

"Αυτό πρέπει να πόνεσε." σχολίασε ο Ελ, απ'τις λίγες φορές που μπορούσε να γίνει κακός, καταλαβαίνοντας ότι ο προαναφερόμενος χαρακτηρισμός εκείνου του αγνώστου άντρα πήγαινε στο Λάιτ.

"Ω, συγνώμη, απλά σκεφτόμουν δυνατά." πρόσθεσε στη δυσαρεστημένη Μίσα, και εκείνη σήκωσε το ένα φρύδι, αιφνιδιασμένη από την ετοιμολογία του και την προσπάθεια του να κάνει χιούμορ, έστω κι αν αυτό ηταν κατι που εβλεπες σπανια στο χαρακτήρα του. Κι όσο κ αν ήθελε να κρύψει την ανωριμότητα που τον χαρακτήριζε κάποιες φορές, του ήταν αδύνατο να μη σκάσει ένα μικρό χαμόγελο.

Έκατσε απέναντι του, έβγαλε την τσάντα της και την ακούμπησε παραδίπλα. Εκείνος πήρε τη γνωστή του στάση, κάνοντας ορισμένους να ξεσπάσουν σε γέλια, αλλά δεν έδωσε σημασία. Όλως παραδόξως, λίγο πιο πέρα ήταν και μια νεαρή γυναίκα, που νόμισε ότι του έκλεισε το μάτι. Μάλλον ήταν ιδέα του, προφανώς, κι ας το ανταπέδωσε νομίζοντας πως ήταν ένα είδος χαιρετισμού, υστερα συνεχισε να την κοιταζει για λιγο με εναν απεριγραπτο τροπο, σα να κοιτουσε εξωγηινο.

Αν και ηταν πολυ λιγοι εκεινοι που το ηξεραν, ο Ελ δεν ηταν ατρωτος απο το γυναικειο φυλο, κι εκεινη η κοπελα ηταν αρκετα ελκυστικη, μπορουσε να ομολογησει απο μεσα του. Κι αυτη η συμπεριφορά του ειχε σαν αποτελεσμα να τσαλακωσει τον απεραντο εγωισμό της Μίσα, που αγριοκοίταξε την άλλη. Δεν ήταν ότι ζήλευε η κάτι τέτοιο, όμως καμμιά δεν είχε το δικαίωμα να τραβά την προσοχή του αλλουνού από'κεινη, διότι είχε μάθει να'ναι αυτή στο επίκεντρο της προσοχής, όποιον κ αν είχε δίπλα της.

"Εμ, Ριουζάκι, πώς σου φαίνεται εδώ;" τον ρώτησε χαριτωμένα, προκειμένου ν'αποσπάσει το ενδιαφέρον του ξανά σ'εκείνη.

Ήταν όμως τόσο δυνατά η μουσική που δυσκολα μπορουσε να ακουσει, ταυτόχρονα ήταν αφηρημένος κοιτάζοντας γύρω του σα χαμένος, θαμπωμένος απ'τα φώτα και τους ανθρώπους. Ναι, του φαινόταν περίεργο που όντως βρισκόταν με ζωντανούς ανθρώπους, κι όχι σ'ένα δωμάτιο με άψυχους υπολογιστές και κάμερες. Έβλεπε μέσα από τα δικά του μάτια τη ζωή να ξεδιπλώνεται μπροστά του, και σχεδόν δεν το πίστευε ακόμα.

Η αλήθεια είναι πως στο μέρος που διάλεξε η Μίσα για να πάνε δεν ήταν τόσο ξέμπαρκος, τόσο αλλοπρόσαλος. Ισως γιατι σε πολλες γωνιες του κοσμου ξημερωνε η μερα των Αποκριων, ετσι υπήρχαν πολύ χειρότερα και πολύ πιο ιδιαίτερα στυλακια, κυριως γκοθικ και μετα ακολουθουσαν στολες μεταμφιεσης. Μαλλιά βαμμένα μαύρα, με φράντζα η καρφάκια, κρεπαριστά και μη, μαζεμένα η λυτά, μαύρα δερμάτινα ρούχα, καρφιά περασμένα σε χέρια, λαιμούς η ζώνες, η αλυσίδες διάφορες, έντονο μακιγιάζ σε σκούρες αποχρώσεις και σκουλαρίκια σε φρύδια, αφαλούς, μύτες και γλώσσες ήταν απ'τα λίγα που μπορούσαν να δουν τα μάτια σου, αρκεί να'χες γερό στομάχι και υπομονή.

Άραγε, εκείνος ήταν όντως φρικιό όπως είχε υποννόησει η Μίσα φέρνοντας τον εδώ; Η μήπως σ'ένα τέτοιο στέκι ήταν ο πιο φυσιολογικός απ'όλους;

"Πω ρε φίλε, τι κουλ μαλλί είναι αυτό! Πόσες ώρες σου πήρε να το φτιάξεις;" τον ρώτησε ο σερβιτόρος καθώς παρήγγειλαν τα ποτά κι αυτό του έκανε βαθειά εντύπωση, παρόλο που δεν άκουσε ολόκληρο το σχόλιο λόγω της δυνατής μουσικής. Περιττό να πούμε ότι ο Ελ διάλεξε ότι κι η Μίσα, μόνο και μόνο για να υπάρχει κάτι στη μεριά του, έστω να κρατάει, να "παίξει" με τα χέρια του.

Επίσης ήταν περίεργο που ήρθε κι ένα σφηνάκι στο τραπέζι του, κερασμένο από κάποια, είπε ο σερβιτόρος. Η Μίσα μόνο που δεν έγινε μπαρούτι, όταν τον ρώτησε επανειλημμένα πώς του φαίνεται το μέρος κι εκείνος δεν άκουγε καθώς η μουσική όλο και δυνάμωνε.

"Ε! Ριουζάκι! Με ακούς καθόλου η θα κάθεσαι να κοιτάς τριγύρω;" ρώτησε φανερά ενοχλημένη από τη στάση του, αμφισβητώντας τα λεγόμενα του Λάιτ περί ερωτευμένου Ελ.

"Πολύς θόρυβος εδώ. Δώσε μου λίγο χρόνο και θα συνηθίσω." της απάντησε και την άφησε κόκκαλο.

" Δε θα πιεις το σφηνάκι; Θα ηταν αγενεια να προσβάλλεις αυτόν που στο κέρασε. Η μάλλον ΑΥΤΗ."σχολίασε πικρόχολα.

Ο Ελ το κοίταξε με περιέργεια, μυρίζοντας το κι απάντησε :

"Δεν έχει γλυκειά γεύση. Αλλά πρώτη φορά με κερνάει κάποιος, καλυτερα να φανω ευγενικος." είπε και το εξαφάνισε, κάνοντας μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας σα να έπινε κάτι ξινό, κάτι που δεν τ'άρεσε καθόλου.

Εν τούτοις, έκανε τη Μίσα να γελάσει και να ξεχάσει το άσχημο αυτό συμβάν με το κερασμα, αφού είχε κερδίσει ξανά την προσοχή του.

"Χαχα, θά'πρεπε να δεις τη φάτσα σου στον καθρέπτη!" Τον δαχτυλόδειχνε με το παιδιάστικο της ύφος. "Δεν είσαι συνηθισμένος στ'αλκοόλ, έτσι;"

"Πρώτη φορά πίνω κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον ανακαλύπτω τι μ'αρέσει και τι όχι. Δε νομίζω να το ξανακάνω. Όχι έτσι." είπε κι έκανε σήμα στο σερβιτόρο, ζητώντας του ένα μεγάλο αριθμό από κύβους ζάχαρης.

Ο σερβιτόρος παραξενεύτηκε ιδιαίτερα, αλλά σίγουρα δεν ήταν το πρώτο ούτε το τελευταίο πράγμα που του ζητούσαν ποτέ στη ζωή του.

Η Μίσα από την άλλη έδειχνε πως είχε φανατιστεί τόσο με τη μουσική όσο η ώρα περνούσε που 'χε αρχίσει να παραγγέλνει τα ποτά το ένα πίσω απ'τ'άλλο. Γελούσε, έλεγε αστεία, τραγουδούσε με απίστευτη ευθυμία. Στην πραγματικότητα όμως βαριόταν, και σκεφτόταν έντονα το Λάιτ που της έλειπε, δυσαρεστημένη από την απουσία του, αναγκασμένη καθώς ήταν να περάσει αυτές τις ατελείωτες ώρες με τον εχθρό τους.

"Ωραια δε θα'ταν αν ηταν κι ο Λαιτ εδω?" τον ρώτησε πάνω στο κέφι της κάποια ανύποπτη στιγμή.

Ήταν φανερό, η Μισα Μισα είχε αρχίσει να μεθάει όσο γερό ποτήρι κι αν ήταν, κι αυτό θα γυρνούσε εναντίον της, άσχετα που στην κατασταση της ηταν αδυνατο να το σκεφτει, ν'αναλογιστεί ότι ο Ελ θα μπορούσε να το εκμεταλλευτεί, για να την ψαρέψει και στο τέλος να την κάνει να ομολογήσει τα πάντα.

"Ναι, θά'ταν όμορφα. Αν ήταν εδώ ο Λάιτ η Μίσα Μίσα δε θα βαριόταν να'ναι με κάποιον που θεωρει εχθρο της. Όμως δε θα παράκουγε ποτέ κάποιον που αγαπά." αποκρίθηκε με απόλυτη σιγουριά, καθώς μπορούσε να διαβάσει κάθε κίνηση της από μέσα προς τα έξω.

Τό'λεγαν τα θλιμμένα μάτια της, τα διψασμένα για τα φιλιά του Λάιτ χείλη της, αυτά τα χέρια που δεν άφηναν στιγμή το ποτήρι της. Κι εκείνη χαμογελούσε με υπεράνθρωπη δύναμη, μόνο και μόνο για να ευχαριστήσει το Λάιτ.

Κι ο Ελ, βαθεια μέσα του ακολουθούσε στην παρακμή της, υπέφερε με τον πόνο της, βασανιζόταν απ'το μαρτύριο της...Ήθελε να την λυτρώσει, να την ανακουφίσει απ'το σταυρό που κουβαλούσε, απαλλάσοντάς τη απ'το καθήκον της. Μπορεί αυτή τη συνάντηση να την είχε ονειρευτεί πως και πως και να'χε ένα σημαντικό σκοπό, αλλά χαρη σ'εκεινη ο εγωισμος του ειχε παει μια μικρη βολτα.

Έτσι τώρα, ήταν η στιγμή της αλήθειας. Η ώρα που θα τελείωναν τα προσποιητά χαμόγελα και τα ψέμματα.

''Είσαι 'δω γιατί σου'πε ο Λάιτ να δεχτείς την πρόταση μου.'' της αποκρίθηκε στα ξαφνικά γεμάτος σιγουριά, και πριν προλάβει ν'απαντήσει εκείνη ο Ελ συμπλήρωσε. "Κι έκανες τη συμφωνία με τα μάτια του θεού του θανάτου για να μάθεις τ'όνομά μου. Τώρα ξέρεις ποιος είναι ο Ελ, και μπορείς να φύγεις αν θες, να τελειώσεις αυτή την παράσταση. Δε θα σε κρατήσω άλλο παρά τη θέλησή σου." την αφόπλισε, κάνοντας τη να υποκύψει στην ευφυία του, μένοντας με το στόμα ανοιχτό.

Ήταν γεγονός, ο Ελ ήξερε τα πάντα, κι ηταν υποπτο οτι δεν προσπάθησε να κάνει τίποτα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Επιπλεον, ακομα κι αν η Μισα εκανε οτι δε γνωριζε για εκεινον, μονο και μονο οτι της αποκαλυψε πρωτος οτι εναι ο Ελ της εδενε τα χέρια. Απο την αλλη, ο σκοπός της είχε ήδη εκπληρωθεί, δε χρειαζόταν να το τραβήξει άλλο το σκοινί. Στο κάτω κάτω, τι την ένοιαζε αν εκείνος προσέφερε τον εαυτό του στον αφανισμό του; Κι όμως, κάτι δεν της κολλούσε, παραηταν εύκολα τα πράγματα για να ειναι οντως ετσι οπως φαινονται. Επιπλέον, αν έφευγε τώρα- όπως της υπέδειξε εκείνος- θά'ταν ολοφάνερη η πρόθεση της και θα πρόδιδε τόσο τον εαυτό της όσο και τον Λάιτ. Κι ίσως ο Ελ είχε ήδη πάρει μέτρα για να διασφαλίσει τον εαυτό του.

"Μα είναι τόσο έξυπνος, έπρεπε να το περίμενα αυτό. Νόμισα ότι απλά με φλέρταρε και γι αυτό είχε ζητήσει να βρεθούμε οι δύο μας. Προφανώς έχει κι εκείνος κάποιο σχέδιο για να προστατέψει τον εαυτό του." σκέφτηκε λογικά παρά την ελαφριά της μέθη, ενώ παράλληλα της έφυγε μια σημαντική λεπτομέρεια που την πρόδιδε γι άλλη μια φορά : ότι δεν αντέδρασε εν καιρω στο άκουσμα ότι ο Ριουζάκι είναι ο Ελ. Κι αυτό αποδείκνυε περίτρανα ότι ήξερε ήδη την ταυτότητα του. Οπότε ο Ελ δε στάθηκε εκεί, απλά προσπέρασε και συνέχισε τον ειρμό των σκέψεων του.

"Αν απορείς γιατί σου ζήτησα να βγούμε είναι για να επιβεβαιώσω τις υποψίες μου. Την πρώτη φορά αρνήθηκες, και τό'κανες με δική σου βούληση. Ύστερα το ξανασκέφτηκες, μόνο επειδή σου'πε ο Λάιτ. Σου ζήτησε να έρθεις απροειδοποίητα και να με πάρεις, για να μη φανεί ότι εκείνος ήταν πίσω από αυτό."

Η Μίσα ξέσπασε σε γέλια, βάζοντας το ταλέντο της μπροστά σε μια απελπισμένη προσπάθεια να γίνει πειστική, εστω κι αν ηταν αργα:

"Ριουζάκι, τι είναι αυτά που λες; Μόνη μου ήρθα και σε πήρα να βγούμε, ο Λάιτ δεν ξέρει τίποτα! Μπορεί να μη σε συμπαθούσα στην αρχή γι αυτά που έκανες στο Λάιτ κι εμένα, να πίστευα ότι ήσουν ανώμαλος αλλά μετά σε θεώρησα φίλο μου! Και παρέα σ'ένα φιλο δε μπορώ ν'αρνηθώ, γι αυτό σ'έφερα εδώ, όπου κανείς δε θα σου πει τιποτ'άσχημο. Αντιθέτως, λένε ότι είσαι πολύ κουλ. Κι η Μίσα Μίσα χαίρεται ν'ακούει καλά λόγια για το φιλο της, που αν ειναι οντως ο Ελ χρειάζεται λίγη κοινωνική ζωή παραπανω!" είπε αντικρούοντας τη συμπεριφορά της πριν λίγη ώρα, όταν ο Ελ είχε επικεντρωθεί σε κάποια που τον κοιτούσε επίμονα. Ταυτοχρονα προδωσε ακομη μια φορα τον εαυτο της οταν αναφερθηκε στην αληθινη του ταυτοτητα με τοση απαθεια.

Ο Ελ προσπάθησε ν'αγνοήσει την τελευταία της πρόταση. Ναι, ο Ελ ηταν κλειστος κι ακοινωνητος, αλλά ήταν συνηθισμένος έτσι κι αυτό δεν τον στενοχωρούσε τόσο. Ποιος είχε νοιαστεί πριν για εκείνον ώστε να το κάνει και τώρα; Είχε ζήσει χίλιες ζωές μέσα από τα μάτια των άλλων κι είχε ακούσει χίλιες ιστορίες, έπειτα από συνεχείς παρακολουθήσεις των εκάστοτε υπόπτων εγκληματιών που'χε ν'αντιμετωπίσει. Έμαθε να βλέπει μέσα από τα μάτια των άλλων, και να ζει δανεικές παράλληλες ζωές όλ'αυτά τα χρόνια. Κοινωνική ζωή, αυτό ακουγόταν σαν κακόγουστο αστείο. Του άρεσε όμως από μια μεριά που ήταν μαζί της, έστω έτσι, κι έβλεπε κόσμο γύρω του, κόσμο που τον κοιτουσε οχι και τοσο αρνητικά.

Ποτέ δε μας λείπει κάτι, μέχρι να το ανακαλύψουμε, κι εκείνος μόλις άρχιζε να γνωρίζει μια ζωή αλλιώτικη, τόσο διαφορετική μα και τόσο σαγηνευτική που του άρεσε... Κι ήταν θλιβερό που γνωριζε οτι ηταν η τελευταια φορα που ερχοταν εδω...

"Είναι όμορφα εδώ. Σ'ευχαριστώ που με πήρες μαζί σου, έστω κι έτσι μπορώ να πω ότι είμαι χαρούμενος." της είπε, κάνοντας τη για λίγο να νομίσει ότι ξέχασε την κουβέντα τους.

Η Μίσα προσπάθησε ν'αλλάξει θέμα, χωρίς αποτέλεσμα. Ο Ριουζάκι σιωπούσε, καθώς χάζευε το ποτό του με μεγάλη περιέργεια, σκεπτικός για το αν έπρεπε να το δοκιμάσει κι αυτό, κοιτώντας το με καχυποψία σα να'ταν δηλητήριο.

"Η Μίσα Μίσα αγαπά πολύ το Λάιτ για να μην του δώσει αναφορά πού θα πάει και τι θα κάνει. Κι ο Λάιτ έβαλε τη Μίσα να κάνει κάτι που δε θέλει." είπε καθώς ανακάτευε το ποτήρι με το δάχτυλο του.

" Πρεπει να εμπιστευτεις τη Μισα Μισα, οπως μου εμπιστευτηκες το ποιος εισαι! Ο Λάιτ μου ποτέ δε θα μ'έσπρωχνε σε κάποιον άλλο. Είμαι το κορίτσι του και μ'αγαπά! " είπε ψέμματα, ενώ την ίδια στιγμή έδωσε στη φόρα το σχέδιο του Λάιτ άθελά της, ασυναίσθητα, ενώ η μέθη την είχε κάνει ν'ακροβατεί ανάμεσα στην ευφορία και την απόγνωση ταυτόχρονα.

Ύστερα γυρνούσε στο μυαλό της η τελευταία της πρόταση για ν'αντικρούσει τον Ελ. Ο Λάιτ την αγαπούσε... μα ποιον κορόιδευε στην τελική; Τον εαυτό της προσπαθούσε να πείσει περισσότερο παρά τον Ελ, κι αυτα τα λόγια της αυτόματα την έφεραν σε βαθύ συλλογισμό.

"Ούτε μια φορά δε μου'πε πως μ'αγαπάει και με νοιάζεται, ούτε με ζήτησε σε ραντεβού με δική του πρωτοβουλία. Πάντα ζητά, εγώ τα δίνω όλα για να τον κάνω να μ'αγαπήσει κι εκείνος θέλει όλο και περισσότερα. Κι αν ποτέ βγαίνει μαζί μου, είναι γιατί τό'πα εγώ πρώτη... Μα καλά, δεν έχει αισθήματα; Εδώ έφτασε στο σημείο να μου ζητήσει να πλάγιασω με τον εχθρό μας, αν χρειαστεί. Αλλά ο Ελ είχε πει πως είναι θαυμαστής μου...ζήτησε την παρέα μου από μόνος του, χωρίς να 'χω κάνει κάτι, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του εν γνώσει του. Και εκτός αυτού είναι και... Η μήπως όχι; Θα τον ρωτήσω!" σκέφτηκε κι άρχισε να γελά αλλόκοτα, έστω κι αν μέσα της ήθελε να κλάψει για την αδιαφορία που εισέπραττε απ'το Λάιτ ώρες ώρες.

Στην παρούσα στιγμή, το μόνο που χρειαζόταν ήταν ν'ανεβάσει την αυτοπεποίθηση της, το ηθικό της, να τονώσει τη φιλάρεσκειά της, να νιώσει ότι για κάποιον ήταν ξεχωριστή. Κι αυτή της η επιθυμία ν'αναζωπυρώσει τον έντονο ναρκισσισμό της την έκανε παρορμητική.

"Ριουζάκι;"

"Ναι;" γύρισε να την κοιτάξει αφού έριξε πέντε κυβάκια ζάχαρης στο ποτό του.

"Είμαι το πρώτο σου ραντεβού;" τον ρώτησε γεμάτη αδιακρισία, σα να την ενδιέφερε, ενώ κρεμόταν απ'τα χείλη του θέλοντας ανυπόμονα ν'ακούσει το ναι. Για το εγώ της και κανέναν άλλο.

Εκείνος έβαλε το δάχτυλο στο στόμα του, πράγμα που έδειχνε ότι μελετούσε την απάντηση του, κι ίσως στην προκειμένη περίπτωση να συμβόλιζε αμηχανία, γιατί τα πράγματα ήταν λυτά, τόσο απλά. Εδώ που τα λέμε, ακόμα και με 40 τα εκατό λιγότερη κριτική ικανότητα θα μπορούσε να της δώσει μια τόσο σαφή απάντηση, έτσι και αποφάσιζε να κάτσει φυσιολογικά.

"Η Μίσα Μίσα είναι το πρώτο μου ραντεβού. μαντεύω πως είμαι τυχερός." είπε καθώς είχε πάρει καμμιά δεκαριά κυβάκια ζάχαρης και τα στοίβαζε με μεγάλη προσοχή το ένα πάνω στ'άλλο.

"Αλήθεια;; Το πρώτο, το μοναδικό;!" ρώτησε με απίστευτη ευχαρίστηση και σηκώθηκε απ'το τραπέζι κι έκανε κύκλους γύρω απ'αυτό, πανηγυρίζοντας με τέτοια ανωριμότητα που θα μπορούσες να τη θεωρήσεις νήπιο. Όμως το γέλιο λένε μπορεί να εξελιχθεί σε κλάματα, και δεν είχε μεγάλη απόσταση από αυτό το σημείο ακόμα.

"Και το τελευταίο." πρόσθεσε ο Ελ κοφτά με αποστομωτική σιγουριά, διαλύοντας το ίδιο ξαφνικά τη στοίβα που μόλις είχε δημιουργήσει, εκπλήσσοντας τη, τινάζοντας της τη χαρά στον αέρα. Κι ήταν πολύ λίγη η έκπληξη μπροστά σε αυτό που θα ακολουθούσε...

Σημείωση Συγγραφέα

Θα'θελα να αναφέρω οτι συχνά χρησιμοποιώ την τεχνική του μπρος και πίσω, κάτι που συμβαίνει συχνά και στο anime Death Νote οπου σε μετέπετα σημεία αποκαλύπτονται οι προθέσεις και τα σχέδια των ηρώων. Οπότε στο επόμενο κεφάλαιο αποκαλύπτεται η πλήρης έκταση του σχεδίου του Λάιτ. Stay tuned, κι ευχαρστώ για το χρόνο που αφιερώνετε!