Hoofdstuk 3

De oprijlaan was enorm. Links en rechts ervan stonden chique lantaarnpalen en een rij bomen, keurig gesnoeid en de perfecte groene kleur. Ongeveer honderd meter verder stond het huis. Een wit, smetteloos, enorm landhuis, met een donker rieten dak en een grote deur. Ik zuchtte. Het was mooi, natuurlijk was het mooi, maar het was zo… zo niets voor mij. Niet meer, nee. "Lopen Jillian, we hebben niet eeuwen de tijd." Ik stapte naar voren en slenterde voor mijn ouders uit. Een blik naar links gaf blijk van een grote vijver, een grote treurwilg en een bankje waar je zomers in de zon kon zitten. Rechts waren rijen en rijen bloemen, perfect in een rechthoek, geen eentje die uitstak. Het was ziekelijk, gewoon ziekelijk. Altijd die perfectie, nooit iets verkeerds. Zelfs ik deed nooit iets verkeerds. Als in een impuls trok ik mijn schoenen uit en ging over het gras lopen, dat kietelde onder mijn voeten. Het leek of moeder een hartaanval kreeg. "Jillian!" Vaders stem bulderde en doorbrak de doodse stilte. "Laat je moeder niet zo schrikken! Hebben we je niet geleerd niet op het gras te lopen?! Ga eraf, nu onmiddellijk!" Ik zuchtte hoorbaar, liep expres nog een paar passen door en kwam er toen pas af. Ik hoorde hoe mijn vaders pas versnelde en deinsde wat opzij. Misschien was ik nu te ver gegaan. "Nu is het afgelopen met jou, jongedame! Vanaf het moment dat je Beauxbatons verliet doe je al anders. Je wordt opstandig, en dat duldden we niet in huize Brooke! Je houdt er nu mee op, hoor je me?" Zijn gezicht was maar een paar centimeter van het mijne verwijderd en stond woedend. "Ja papa," mompelde ik, terwijl ik me omdraaide en doorliep. Maar er speelde een glimlach om mijn lippen. Ik veranderde, mijn ouders merkten het ook. Misschien verdween langzaam dat perfecte, volgzame meisje dat niets fout kon doen. Opeens sprong ik omhoog, spontaan en vol vreugde. Ik zou veranderen, en snel! Ik zou een ander mens worden, en niemand zou me herkennen als ik al iemand kon op Zweinstein! Ik zou veranderen!

De deur van mijn kamer stond open en toch wel wat nieuwsgierig liep ik naar binnen. Het was een smetteloze kamer, met witte muren, een groot hemelbed en de nodige dingen. Een kast, een bureau, een splinternieuwe computer en een stereo-installatie. Geen gezellige kleuren, geen onnodige rotzooi, gewoon zoals al mijn kamers er uit hadden gezien. In het midden op de houten vloer stond mijn koffer. Straks zou één van de dienstmeisjes komen en alles keurig opruimen, maar ik liep ernaartoe en opende de zware koffer. In een zijvakje zat mijn toverstok, keurig verpakt in een fluwelen zakje en voorzichtig haalde ik het eruit. "Avis," mompelde ik. Verrukt keek ik naar de vogeltjes die uit mijn toverstok kwamen en rondvlogen in mijn kamer. Snel deed ik de deur dicht zodat ze niet naar beneden konden, en opende het grote raam in mijn kamer. Een paar vlogen gelijk naar buiten, maar eentje kwam nieuwsgierig dichterbij, vloog nog een rondje door mijn kamer en volgde toen zijn kameraden. Met een glimlach sloot ik het raam weer en ging achter mijn computer zitten. Via het Internet zocht ik een site op waar ze van alles verkochten voor op de slaapkamer. Ik klikte het nodige aan, vulde toen zorgvuldig het adres in. Naar de kamer links naar de trap op de eerste verdieping, via het buitenraam dat tot zes uur 's avonds open zal staan, leek me het beste. Als ze het nu fout zouden doen, kon ik huisarrest voor het leven verwachten. En hoewel ik totaal geen zin had om naar Zweinstein te gaan, leek me dat ook niet zo'n fijn plan. Ik drukte op verzenden en keek gelijk afwachtend uit het raam. In de verte naderden stipjes, en snel deed ik het raam open, sloot de deur en deed deze op slot. Tijd voor een flinke verbouwing.

Met een zwaai van mijn toverstok keerde de koffer om en vielen al mijn spullen op de houten vloer, terwijl de bestelde voorwerpen mijn kamer ingevlogen kwamen. "Daar op het bureau," wees ik, en de voorwerpen belandden braaf opgestapeld op mijn bureau. Ik zocht tussen mijn kleren naar wat ouds, maar ik kwam erachter dat ik dat niet had. Opeens bedacht ik me dat ik die keurig nette kleding toch maar zat was, en pakte mijn smetteloze witte jurkje dat ik over mijn hoofd trok. Onbewust grinnikte ik, terwijl ik naar mijn bureau liep. Ik keek naar de verschillende potten verf. Felrood, donkerrood, turkoois en blauw. Ik had geen keuze kunnen maken tussen blauwe en rode muren, dus besloot ik het allebei te proberen. Ik zwaaide met mijn toverstok en de bovenkant van de felrode verf vloog eraf. Ik wees op een grote kwast en hij doopte zichzelf in de verf, vervolgens wees ik naar de muur naast de deur en hij ging ijverig aan de slag. Toen hij halverwege was liet ik hem al stoppen. Rood was niets. Ik wees op de andere twee verfkwasten en liet beiden een muur doen, eentje turkooizen en eentje donkerblauw. Goedkeurend knikkend gooide ik de deur achter mij dicht en liep naar beneden, terwijl de kwasten doorgingen met mijn muren verven.

"We eten stipt om half zes, zorg dat je op tijd bent Jillian!" Ik mompelde wat tegen mijn moeder, terwijl ik naar een keukenkastje liep en hem opende. Behalve wat gezonde mueslirepen was er niets lekkers in huis. "Waarom hebben we geen koekjes?" Moeder keek me aan met een gezicht vol ongeloof. "Omdat je niet dik moet worden, we hebben nooit koekjes." Ik draaide me mokkend om en even dacht ik dat ze me weer zou corrigeren, maar ze draaide zich slechts van me af en ging weer aan het werk. Ik rende de trap weer op en liep mijn kamer in. Glunderend bleef ik staan. De muren waren verschillende kleuren blauw en de sfeer was er een stuk leuker op! Ik keek op mijn bureau tussen de spullen. Er lagen verschillende enorme posters bij, met mooie landschappen erop. Ik zocht er eentje uit met een tropisch paradijs erop, de kleuren van de zee pasten goed bij mijn pasgeverfde muren. Ik lijstte hem met een zwaai van mijn toverstok in en nog eentje zorgde ervoor dat hij kaarsrecht aan de muur kwam te hangen. Met een tevreden glimlach begon ik de rest van mijn kamer ook te regelen. Ik hing grote boxen aan mijn muren, vulde allerlei dozen met cd's, films en schrijfwaar. Zorgde voor sfeer met sfeerverlichting en verving de tl balken voor een enorme discobol. Opgewonden draaide ik in het rond en bewonderde mijn nieuwe kamer. De computer piepte en maakte duidelijk dat er mail was. Ik opende het mailtje en bekeek de kosten. Vierhonderd galjoenen, een aardige prijs. Zonder moeite typte ik vaders gironummer in, en klikte op verzenden. Zo, dat zou snel genoeg geregeld zijn. De betoverde klok die nu in mijn kamer hing sloeg half zes, en ik snelde naar beneden. De dienstmeisjes konden de zooi wel opruimen in mijn kamer.